พรายสังคีต
ตอนที่ 6
“ไอ้กล้ามันเจ็บขนาดนั้น มันจะมีแรงมาถึงนี่เชียวรึ” พูดแล้วเห็นเทิดนิ่ง พุกรีบพูดต่อ “ถ้าฉันเป็นมัน จะหาที่หลบรักษาตัวให้หายก่อนถึงจะหนีไปเพราะรู้ว่าพี่ก็ต้องตามมาทางนี้”
“เอ็งกำลังจะบอกข้าว่ามันหลบซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านอย่างนั้นรึ”
“เพื่อนฝูงมันก็ตั้งเยอะ อย่าลืมสิพี่ ที่ที่ปลอดภัยที่สุดก็คือที่ที่อันตรายที่สุด”
เทิดมองไปทางที่พุกเดินมา เห็นทุกอย่างเงียบกริบก็นิ่งคิด พุกมองลุ้นใจระทึก
ที่อีกมุมหนึ่งในป่า ดวงที่แอบดูอยู่ย่องมาบอกวันที่ดูแลกล้าอยู่ว่าแผนพี่พุกไม่สำเร็จ พี่เทิดกำลังมาทางนี้แล้ว วันถามว่าจะทำยังไงดี ถ้าพ่อครูเจอพวกเรา พี่กล้าต้องตายแน่
กล้าเสนอให้วันพาดวงหนีไปก่อนไม่ต้องห่วงตน วันไม่ยอมทิ้งกล้าเด็ดขาด ดวงก็ไม่ยอมบอกว่าถ้าจะหนีก็หนีไปด้วยกัน พูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า
“ถ้าโดนจับได้ครั้งนี้ ฉันคงต้องพูดความจริงสักที”
“อย่านะแม่ดวง ถ้าพ่อรู้ พ่อจะยิ่งเสียใจมากกว่าเดิมอีกหลายร้อยเท่า และคราวนี้แม่ดวงเองจะแย่”
“ฉันไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ฉันเป็นคนผูกปัญหาทั้งหมด ฉันก็ต้องเป็นคนแก้”
มีเสียงฝีเท้าคนเดินมา วันรีบบอกให้หยุดเงียบ อย่าเพิ่งเถียงกัน
ทั้งสามเงียบกริบ นั่งตัวแข็งอยู่ในดงไม้ริมทางเดิน
ooooooo
เทิดไม่เชื่อพุก นำลูกน้องเดินดาหน้ามาทางที่พวกกล้าซ่อนอยู่ พวกกล้าเกร็งจนเกือบไม่กล้าหายใจ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ พุกฉุกคิดได้ร้องเรียก
“เดี๋ยวพี่เทิด”
เทิดชะงัก พุกวิ่งเข้าหาเทิดพูดแบบนึกขึ้นได้ว่านึกออกแล้วว่ากล้าจะไปซ่อนตัวที่ไหน เทิดถามว่าที่ไหน!
“ที่วัดไง มันสนิทกับหลวงพ่อมาก ฉันว่ามันต้องไปซ่อนตัวอยู่ที่นั่นแน่ อีกอย่างเพราะเป็นวัดมันคงคิดว่าพี่เทิดต้องไม่กล้าบุกเข้าไปค้นตัวมันที่นั่นแน่”
“มันคิดผิดแล้ว อย่าว่าแต่วัดเลย ต่อให้อยู่ในขุมนรกกูก็จะไปลากตัวมันกลับมา” เทิดจิกตาแค้นสั่งลูกน้อง “ไปวัดใต้!”
พุกแอบโล่งอก หันมองทางดงไม้แล้วรีบตามไปเพื่อให้เทิดตายใจ
กล้า วัน กับดวงที่ดงไม้ ถอนใจโล่งอกเหมือนรอดตาย วันเร่งว่า “เราต้องรีบหนีไปให้เร็วที่สุด”
“ถ้าไม่เจอที่วัด พี่พุกก็คงวางแผนให้ไปหาที่บ้านเพื่อนๆของพ่อกล้าอีก กว่าจะครบทุกบ้าน เราก็คงหนีไปได้ไกลแล้ว รีบไปกันเถอะจ้ะพี่กล้า”
ดวงกับวันช่วยกันประคองกล้าคนละข้างพาเดินไปอย่างทุลักทุเล...
เทิดนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่พุกหลอกตนจนพวกกล้าหนีไปได้ยิ่งแค้น หมุนหัวจ้องไปที่ตึกวิจิตรวาทินอย่างเร็ว แสยะยิ้มน่ากลัว
ในคืนที่เงียบสงัดอากาศเย็นสบายนี้ ยชญ์ออกมาเดินเล่นที่สนามหน้าตึกอย่างผ่อนคลายที่ปัญหาหลายเรื่องเริ่มลงตัว แต่จู่ๆลมที่สงบนิ่งก็พัดแรงจนยชญ์รู้สึกแปลกๆ
เทิดปรากฏตัวขึ้นข้างๆยชญ์ จ้องอย่างมุ่งร้าย พูดกับยชญ์ว่า
“ถึงเอ็งจะมีส่วนช่วยให้วิญญาณของข้าออกมาได้ แต่เอ็งก็เป็นเหลนของไอ้พุก ไอ้น้องทรยศ”
ยชญ์ไม่ได้ยินอะไร เขามองไปรอบๆรู้สึกเย็น เยือกขึ้นมาจนต้องกอดอก พึมพำ...“ทำไมอยู่ๆอากาศก็เย็นแปลกๆ หรือว่าเราจะเป็นไข้”
ที่หน้าตึก จำเนียรเดินนำรื่นที่ถือถาดกาแฟมาให้ยชญ์ เห็นยชญ์ยืนอยู่กับใครก็นึกว่ายชญ์มีแขก สั่งรื่นให้ไปเอากาแฟมาอีกที่พร้อมน้ำเย็น
ยชญ์นึกว่าตัวเองจะไม่สบายหันกลับจะขึ้นตึก เทิดยื่นมือยาวมาจะบีบคอยชญ์ แต่ถูกพุกจับมือไว้กระชากกลับ จ้องหน้ากันก่อนที่จะหายไปด้วยกัน
จำเนียรจัดวางกาแฟที่โต๊ะสนามหน้าตึก ยชญ์เดินกลับมา จำเนียรพูดโดยไม่ได้เงยหน้ามองว่าตนไม่รู้ว่าคุณยชญ์มีแขกเลยจัดกาแฟมาที่เดียวแต่ให้รื่นกลับไปจัดเพิ่มแล้ว พอเงยหน้าก็ยิ้มให้ยชญ์และยิ้มเลยไปให้แขกข้างหลังยชญ์ด้วย แต่ชะงักยิ้มค้างเมื่อพบแต่ความว่างเปล่า
ยชญ์ถามว่าแขกที่ไหน จำเนียรบอกว่าเห็นยืนอยู่ข้างๆคุณยชญ์ที่สนามเมื่อกี้ ชะเง้อมองงึมงำว่าหายไปไหนล่ะ ยชญ์ถามว่าแม่เนียรตาฝาดหรือเปล่า
จำเนียรยืนยันว่าตนเห็นจริงๆถึงได้บอกให้รื่นไปจัดกาแฟมาเพิ่ม
ยชญ์ฉุกคิดถามว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย ลักษณะท่าทางเป็นยังไง จำเนียรบอกว่าผู้ชาย แต่เห็นหน้าไม่ถนัด แต่งตัวเหมือนคนโบราณ ตนยังนึกว่าอาจารย์สอนดนตรีไทยของเขามาเยี่ยมเสียอีก
“ใส่เสื้อคอปิดแขนยาวสีขาว นุ่งผ้าม่วงหรือเปล่าครับ”
“ใช่ค่ะ ตกลงเป็นอาจารย์ของคุณยชญ์ใช่ไหมคะ” ยชญ์ส่ายหน้าแปลกๆ “ถ้าไม่ใช่แล้วคุณยชญ์รู้ได้ยังไงคะว่าแต่งตัวแบบนั้น”
“เพราะผมเคยเห็นเขาเหมือนกัน”
