พรายสังคีต
ตอนที่ 6
มิ่งบอกว่าดึกแล้วแยกย้ายกันไปนอนก่อน พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าด้วย ว่าแล้วดึงแพรมาที่เตียงพยักพเยิดกับเมทำนองว่าให้หยุดพูดไปก่อน แต่แพรยังพูดกับมิ่งว่ายังไงตนก็ไม่ซ้อมแล้ว มิ่งบอกว่าไปนอนเถอะง่วงแล้ว...เมมองตามแพรไปอย่างไม่สบายใจ
คืนนี้ขณะเมนอนหลับนั้นเทิดก็มาเรียกให้ลุกขึ้น เมค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เทิดสั่ง
“ตามข้ามา”
เทิดพาเมที่เดินเหมือนคนละเมอไปที่ระเบียง พอออกไปที่ระเบียงเทิดสั่ง
“กระโดดลงไป”
ขณะนั้นเองควันธูปลอยผ่านหน้าเทิดไป เทิดหันมองที่ฝาผนังระเบียงอย่างแปลกใจ เห็นภาพยชญ์กำลังจุดธูปอยู่ที่กลางสนามบ้านวิจิตรวาทินอย่างตั้งใจ
“ถ้าหากวิญญาณคุณทวดยังอยู่และรับรู้ได้ ผมกราบสมาลาโทษแทนเมญากรที่ได้พูดจาลบหลู่ท่านด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ขอให้คุณทวดโปรดเมตตายกโทษให้เมญากรสักครั้งหนึ่งเถิดครับ”
กล่าวสมาลาโทษแทนเมแล้ว ยชญ์ปักธูปที่กลางสนาม ยกมือไหว้อย่างเคารพ แล้วมองไปทางเรือนเล็กอย่างไม่สบายใจ
เทิดรับรู้แล้วหันมองเมที่ขึ้นไปยืนอยู่ที่ขอบระเบียงรอฟังคำสั่ง ครู่หนึ่งเทิดก็สั่ง “ลง...”
เมค่อยๆก้าวลงจากขอบระเบียงมายืนสงบนิ่ง เทิดมองไปที่ฝาผนังอีกครั้งแล้วเอ่ย...
“เห็นแก่ที่เอ็งทำให้วิญญาณข้าได้รับการปลดปล่อย ข้าจะยกโทษให้เด็กปากดีคนนี้สักครั้ง”
วิญญาณเทิดหายไป ลมพัดแรงมาวูบหนึ่งทำให้เมรู้สึกตัวมองรอบๆงงๆ ก่อนเปิดประตูเดินกลับเข้าไปในห้องเห็นมิ่งกับแพรกำลังหลับสบาย เมทั้งงงและแปลกใจมาก
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้นอิงอรไปที่ร้านเสียงสังคีตไปแต่เช้า ธวัชทักว่าเมื่อวานไม่สบายหรือ อิงอรบอกว่าเปล่า แต่มีธุระนิดหน่อย ถามว่าคุณยชญ์ยังไม่มาหรือ
ธวัชบอกว่ายัง แต่ลุงอ่ำมาแล้ว อ่ำทักอิงอรว่ากำลังเป็นห่วงอยู่ถ้าวันนี้ไม่มาอีกก็ว่าจะชวนธวัชไปดูที่คอนโด
“ขอโทษนะคะที่เมื่อวานหยุดไปโดยไม่ได้โทร.มาลา พอดีญาติอรเข้าโรงพยาบาล ยุ่งๆทั้งวันเลยลืมไปเลยไม่รู้ว่าคุณยชญ์จะโกรธหรือเปล่า วันนี้อรก็ตั้งใจจะขอลาอีกสักวัน”
อ่ำบอกว่าไปเถอะไม่ต้องห่วง เดี๋ยวตนจะบอกคุณยชญ์ให้เอง บอกว่าคุณยชญ์ก็ยุ่งๆอยู่ช่วงนี้อาจไม่ได้เข้าที่ร้านเลยก็ได้ อิงอรถามว่ายุ่งเรื่องการซ้อมเพลงท่วมธรณีหรือ
“การซ้อมคงต้องงดไปก่อนครับ เพราะคุณโฉมเธอเสียแล้ว”
อิงอรตกใจมากถามว่าคุณโฉมเสียไปเมื่อไร อ่ำบอกว่าคุณโฉมเสียเมื่อคืนก่อน ธวัชเสริมว่าทีวีออกข่าวด้วยพี่อรคงยุ่งจริงๆเลยไม่ได้ดูข่าว
อิงอรนึกถึงที่ปกรณ์เคยบอกว่าตนรู้แล้วว่าเมื่อก่อนยชญ์ โฉมยงค์ พวงแพร ร้องเพลงท่วมธรณีแล้วไม่เป็นอะไรเพราะพวกเขาไม่ได้ร้องในคืนวันเพ็ญ แต่คืนนี้เป็นคืนวันเพ็ญพระจันทร์เต็มดวงและเป็นสีเลือดด้วยตนรู้สึกได้ว่าจะต้องมีเหตุการณ์ร้ายๆเกิดขึ้นแน่ เราต้องหยุดพวกเขาไม่ให้ร้องเพลงท่วมธรณีในคืนนี้อย่างเด็ดขาด แต่พอตนบอกว่าคืนนี้ไม่มีการซ้อมเพลงท่วมธรณีแล้ว ปกรณ์ก็โล่งใจ
อิงอรถามว่าคุณโฉมเสียที่ไหน อ่ำบอกว่าเสียที่ห้องซ้อมดนตรีแต่ทางตำรวจยังไม่สรุปสาเหตุการตาย ธวัชเสริมว่าสภาพศพน่ากลัวมาก เลือดออกเต็มตัวแต่ไม่มีบาดแผลอะไรเลย อิงอรฟังแล้วไม่สบายใจ...
ooooooo
อิงอรตกใจมากเมื่อรู้เรื่องโฉมยงค์ตาย รีบกลับไปบอกกล้าทั้งที่ยังนอนสลบอยู่ว่า
“เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ คุณโฉมยงค์ตายจริงอย่างที่พี่กลัว มันคงเป็นเพราะอาถรรพณ์ของเพลงท่วมธรณีแน่ๆ ได้ยินไหมคะ พี่ต้องรีบตื่นขึ้นมานะคะ เพราะมีพี่คนเดียวที่จะหยุดเรื่องนี้ได้”
อิงอรกระซิบบอกอย่างตกใจหวาดกลัวมาก แต่ปกรณ์ยังนอนนิ่งไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นเพราะดวงจิตของเขายังรอคอยวันอยู่ที่หมู่บ้านในอดีต
ปกรณ์รอวันแล้วคืนเล่าก็เห็นแต่ชาวบ้านเดินผ่านไปมา จนหันหลังจะกลับก็ได้ยินเสียงเรียก “วัน” ปกรณ์หันกลับก็เห็นพุกออกจากดงไม้ ส่วนวันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกว่านึกว่าอาจะไม่รอฉันเสียแล้ว พุกถามว่าทำไมช้านัก วันชูห่อผ้าให้ดูบอกว่าตนมัวแต่เตรียมอาหารกับยาพวกนี้อยู่
พุกพาวันรีบไปห้องขังที่ขังกล้ากับดวงอยู่ ไขกุญแจโบราณอยู่นานกว่าจะไขออก แล้วพุกกับวันก็รีบเข้าไป ดวงจิตปกรณ์ตามเข้าไปอย่างเร็ว
