พรายสังคีต
ตอนที่ 6
“อาตมาขอบิณฑบาตดวงจิตนี้ด้วยกุศลบุญที่อาตมาได้เคยทำไว้ทั้งในอดีตชาติและปัจจุบัน ขอให้พวกท่านจงรับไปและปลดปล่อยให้ดวงจิตนี้ได้กลับไปสู่ร่างของเขาด้วยเถิด”
“หลวงพ่อ...” ดวงจิตปกรณ์พึมพำดีใจมาก เงาดำที่คืบคลานเข้ามาก็หายไปหมด ปกรณ์ก้มกราบหลวงพ่อ หลวงพ่อมองปกรณ์พูดอย่างสำรวม
“เจ้ากำลังฝืนชะตาและกฎของการเวียนว่ายตายเกิด หลวงพ่อไม่เคยสอนให้ทำแบบนี้”
“ผมขอโทษครับเพราะผมเป็นห่วงอรจนลืมตัวทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง”
“วิบากกรรม ไม่มีใครแก้ไขได้ กรรมของใครก็ของคนนั้น จงรีบกลับเข้ากายหยาบของเจ้าให้เร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”
พูดจบหลวงพ่อหายไปทันที ปกรณ์ก้มกราบ รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือ นั่งสมาธิอย่างสงบ...
หมอที่มาตรวจร่างปกรณ์ ถามว่าก่อนที่คุณปกรณ์จะหัวใจวายอย่างเฉียบพลัน เขามีอาการอะไรหรือเปล่า อิงอรบอกว่าตั้งแต่ตนมาก็เห็นเขาหลับปกติไม่มีอาการอะไรเลย อยู่ๆก็เป็นอย่างที่คุณหมอเห็นนี่แหละ
“แปลกมาก เท่าที่ตรวจเช็กร่างกายของคุณปกรณ์อย่างละเอียด เขาไม่มีโรคแทรกซ้อนอะไรเลยเหมือนคนหลับธรรมดา แต่ไม่ยอมฟื้น ถ้ามีอาการแบบนี้ก็น่าเป็นห่วง” หมอบอกอิงอรว่า “ผมอยากให้คุณเตรียมใจไว้ก่อน เพราะคุณปกรณ์อาจจะจากเราไปได้ทุกเวลา”
อิงอรฟังหมอแล้วมองเข้าไปในห้องที่ปกรณ์นอนอยู่อย่างวิตกกังวลมาก
ooooooo
คืนนี้ รปภ.เดินมาตรวจสภาพความเรียบร้อยของตึกคณะศิลปกรรม แว่วเสียงเอื้อนเพลงท่วมธรณีก็สงสัยว่าใครมาร้องเพลงแถวนี้ ค่อยๆไขกุญแจแง้มประตูดู เห็นคนนั่งร้องเพลงอยู่บนเวที
รปภ.ส่องไฟฉายไปที่ร่างนั้น พลันก็ตกใจผงะเมื่อเห็นเป็นโฉมยงค์มีเลือดไหลออกมาทั้งจากตา จมูก ปาก พอร้องถึงท่อน “เหมือนควักอุรามาขยี้” โฉมยงค์ก็แหกอกเห็นซี่โครงและเครื่องใน ดูสยดสยอง รปภ.ร้องเสียงหลงแล้วโกยแน่บไป โฉมยงค์เห็นแล้วแสยะยิ้ม
รุ่งขึ้นเข้มพา รปภ.คนนั้นไปนั่งตัวสั่นที่ห้องทำงานอธิการบดี ด็อกเตอร์พิบูลถามว่ามันเป็นอะไร เข้มบอกว่าเมื่อคืนมันโดนผีคุณโฉมยงค์หลอก ด็อกเตอร์ไม่พอใจทำเสียงดุว่าเหลวไหล ผีมีที่ไหน เข้มยืนยันว่ามีจริง เมื่อวานตนก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด สงสัยมันจะแค้นเรา
ด็อกเตอร์ตัดบทว่ามันตายของมันเองอย่ามาหาคุกตะรางให้ตน แล้วไล่ให้กลับบ้านไปเดี๋ยวคนจะยิ่งแตกตื่น รปภ.คนนั้นจึงลาไป เข้มถามว่าแล้วผีนังโฉมจะปล่อยไว้อย่างนั้นหรือ
ด็อกเตอร์เรียกเข้มเข้าไปแล้วกระซิบอะไรข้างหู เข้มฟังแล้วถามหน้าตื่นว่า “เอาจริงเหรอครับ?”
“ต่อให้เป็นผีฉันก็ไม่กลัวหรอก จัดการให้เรียบร้อยล่ะ”
เข้มอยากจะร้องไห้ที่จู่ๆด็อกเตอร์ก็โยนหน้าที่ปราบผีมาให้ตน
กลางวันวันนี้เอง เข้มสะพายย่ามขึ้นไปที่ตึกคณะศิลปกรรม เมเห็น สงสัยว่าเข้มจะไปทำอะไรจึงย่องตามไปดู แต่เมก็ถูกยชญ์ตามไปอีกต่อหนึ่งและลากเธอหลบแอบดู เห็นเข้มไปที่ห้องซ้อมดนตรีไทยจึงตามไปแอบดูแอบฟัง เมเอามือถือขึ้นมาถ่ายคลิปทันที
เข้มเข้าไปแล้วเปิดย่ามเอาธูปออกมาจุด พนมมือไหว้กล่าวขอขมา...
“ผมมาขมา อะไรที่ล่วงเกินคุณไป ยกโทษให้ผมเถอะนะ ผมทำตามหน้าที่...”
ยชญ์กับเมได้ยินเต็มสองหู เมพึมพำแค้น “ที่แท้ก็มีคนบงการนี่เอง” เมหยุดอัดคลิปแล้วโทร.191 ยชญ์รีบดึงมือไว้บอก อย่า!
ทันทีที่เข้มปักธูป ลมก็พัดวูบใหญ่จนเครื่องดนตรีในห้องสั่นกึกๆๆ โฉมยงค์ปรากฏร่างจ้องเข้มเขม็ง
“ไอ้ชั่ว...กูไม่ให้อภัยมึง!!”
โฉมยงค์จะเข้าไปทำร้ายเข้ม ถูกเข้มเอาน้ำมนต์จากย่ามสาดใส่ เธอร้องกรี๊ด เมผวาจะไปช่วยถูกยชญ์ดึงตัวไว้แล้วลากออกไป เข้มสาดน้ำมนต์ใส่โฉมยงค์จนหมด โฉมยงค์ร้องกรี๊ดแล้วหายวับไป
พอโฉมยงค์หายไปแล้ว เมต่อว่ายชญ์ว่ามาห้ามตนทำไม ยชญ์บอกว่าอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น คนบงการลุงเข้มไม่ใช่คนธรรมดา เราจะเอาผิดเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เมถามว่าเขารู้หรือว่าเป็นใคร
“ตามฉันมา” ยชญ์ดึงมือเมออกไปเพราะกลัวจะมีคนได้ยินเรื่องที่พูด พอไปถึงสระน้ำก็เล่าว่าตนสงสัยอยู่คนหนึ่งคือด็อกเตอร์พิบูล เมจำได้ว่าอธิการบดีกับพี่โฉมไม่กินเส้นกัน แต่ก็ไม่น่าถึงกับต้องฆ่ากัน
