พรายสังคีต

ยชญ์ไม่ยอมกลับแต่เดินฝ่าพุกจะขึ้นเรือน ถูกพุกใช้มือดันอย่างแรง ตวาด “ออกไป!!” ร่างยชญ์ลอยกระเด็นกระแทกพื้นปัง

เมดีใจที่ช่วยโฉมยงค์ได้ แต่โฉมยงค์ก็ถูกอีกาไสยดำพุ่งเข้าควบคุมอีกครั้ง โฉมยงค์ขอให้เมช่วย เมถามว่าพี่เป็นอะไรใครฆ่าพี่ แต่โฉมยงค์ไม่ทันจะบอกก็หายวับไปแล้ว

เข้มที่นอนสลบอยู่ ถูกไอไสยดำพุ่งเข้าทางจมูก เข้มลืมตาโพลงเด้งขึ้นข้างหลังเม จ้องเมเขม็ง เทิดสั่งจัดการมัน เข้มทุบต้นคอเมจนสลบคาที่ พุกที่เผชิญหน้าอยู่กับยชญ์รับรู้ บอกยชญ์ว่าเมกำลังตกอยู่ในอันตรายให้ไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้แล้วหายวับไปเลย ยชญ์คว้ามือถือขึ้นโทร.หาเมแต่มือถือเมหล่นที่พื้นและเข้มกำลังอุ้มเมที่สลบอยู่เดินออกไป

ยชญ์โทร.หาเมไม่มีใครรับสายจึงโทร.หาแพร แพรบอกว่าไม่รู้เมหายไปไหนข้าวก็ไม่มากิน มิ่งบอกว่าตนไปดูที่ตึกมา มีคนเห็นกระเป๋ากับมือถือเมหล่นอยู่ แพรกับมิ่งถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเม

ยชญ์ไม่กล้าพูดเรื่องพุกรีบออกไป แพรกับมิ่งจะไป แต่ไม่รู้ว่าเมอยู่ตรงไหนจึงขอให้ทวดพุกช่วยบอกทาง พุกกระซิบบอกว่าให้ไปทางซ้าย...ที่ที่มีน้ำ ยชญ์วิ่งอ้าวไปทางสระน้ำสุดฝีเท้า

ยชญ์สงสัยว่าการตายของโฉมยงค์จะเป็นเพราะเพลงท่วมธรณี คืนนี้จึงไปที่เรือนเล็กอย่างระมัดระวังเพราะไม่รู้ว่าพุกอยู่จุดไหน ร้องเรียก “ทวดพุก...ทวดพุกครับ...ทวดพุก”

เงียบสนิท! ยชญ์บอกว่ารู้ว่าวิญญาณทวดพุกอยู่ ออกมาหาตนเถิด แต่ก็ยังเงียบ ยชญ์เลยจะเข้าไปหาเอง พลันก็มีลมโหมพัดใส่ยชญ์แล้วปรากฏพุกยืนเผชิญหน้าท่าทางเกรี้ยวกราดเพราะไม่อยากให้ยชญ์เข้ามา

“เอ็งมาหาข้าทำไม”

“ผมอยากรู้เรื่องการตายของพี่โฉม” พุกนิ่งมีพิรุธ ยชญ์มองอย่างผิดหวังถาม “ทวดพุกฆ่าพี่โฉมใช่ไหม”

“กูไม่ได้ทำ!!!”

“กลอนนี้มันสื่อถึงเพลงท่วมธรณีชัดๆ พี่โฉมตายเพราะอาถรรพณ์เพลงท่วมธรณีใช่ไหมครับ” ยชญ์ยกกระดาษที่ถ่ายคำกลอนให้พุกดู พุกเงียบมองไปบนเรือนเล็ก กลัวเทิดรู้แล้วจะอาละวาดกับยชญ์

วิญญาณของโฉมยงค์ถูกไสยดำเข้าครอบงำไปเจอเข้มทำความสะอาดห้องน้ำอยู่ก็คำรามแค้น “เพราะมึง กูถึงต้องตาย!!” เข้มแว่วเสียงโฉมยงค์ร้องเพลงท่วมธรณีมองที่กระจกเห็นโฉมยงค์จ้องอยู่ก็ทิ้งไม้ม็อบร้องเสียงหลง “ผะ...ผีหลอก!!” แล้ววิ่งออกจากห้องน้ำไป แต่ถูกโฉมยงค์ตามไปตะคอก

“วันนี้วันตายของมึง” แล้วตรงเข้าบีบคอเข้ม ยกจนเท้าลอยดิ้นกระแด่ว

เมมาเห็น เดินเข้าไปโน้มน้าวว่า “พี่โฉมเป็นคนอ่อนโยน จิตใจดีไม่เคยคิดร้ายต่อคนอื่น สิ่งที่พี่ทำอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่ตัวพี่...อย่าทำร้ายลุงเข้มเลยนะคะ” คำพูดของเมทำให้โฉมยงค์ได้สติพยายามฝืนตัวเองจากพลังไสยดำปล่อยร่างเข้มร่วงลงหมดสติที่พื้นนั่นเอง

ยชญ์มองหน้าพุกอย่างผิดหวัง ขอให้ตอบตน พุกบอกว่ามันไม่เกี่ยวกับเอ็ง ยชญ์จึงจะเดินกลับบอกว่า “ก็ได้ งั้นผมจะหาคำตอบเอง”

เทิดโกรธที่เมทำให้โฉมยงค์ได้สติต่อต้านพลังไสยดำลุกพรวดขึ้น พลันหน้าต่างก็ถูกลมกระแทกเปิดอย่างแรง ทำให้ยชญ์เห็นเทิดที่ยืนอยู่ในห้อง แต่พอเพ่งมองก็ไม่เห็นแล้วถามพุกว่าใครอยู่บนบ้าน

“ไม่มี!! เอ็งตาฝาดแล้ว ไปซะ”

เมถูกเข้มมัดมืออุ้มไปที่สระน้ำแต่จิตหลอนเพราะถูกไสยดำของเทิดร้องว่านังผีร้ายแน่จริงมึงก็ออกมา

เมรู้สึกตัวขึ้นมาถามว่าลุงเข้มมัดตนทำไม แต่เข้มเห็นเมเป็นโฉมยงค์ เมขอร้องให้ปล่อยตน เข้มอยู่ในภาวะจิตหลอนตะโกนคลั่ง

“ไม่! ปล่อยไปมึงก็จะมาฆ่ากู มึงตาย!” เข้มใช้ไม้หน้าสามที่ถืออยู่ฟาดเมเต็มแรงแต่เมหลบทัน พอเข้มจะฟาดซ้ำก็ถูกเมถีบล้ม ทำให้ไม้หน้าสามกระเด็นไปตกที่ขอบสระ

พุกเข้าไปเจอเทิดกำลังบริกรรมคาถาอยู่หน้ารูปปั้นอัปลักษณ์ก็บอกให้หยุดอย่าก่อกรรมอีกเลย เทิดตะแบงว่าพวกมันฆ่ากันเองตนไม่ได้ทำ

“ไอ้เข้มมันคลุ้มคลั่งเพราะไสยดำของพี่ ตุ๊กตานี่มันเป็นสิ่งอัปมงคล ฉันจะทำลายมันให้พี่เอง”

พุกจะเข้าไปทุบรูปปั้นอัปลักษณ์ถูกเทิดตวาด อย่ายุ่ง ไสหัวไป! เกิดพลังลมพัดวิญญาณพุกหายไป เทิดสั่งรูปปั้นอัปลักษณ์ “ฆ่ามัน”

ooooooo