พรายสังคีต
ตอนที่ 6
“ใครคะ” จำเนียรเริ่มเสียงสั่น
“ทวดพุกครับ”
“อ๋อ...” แล้วจำเนียรก็ชะงักตกใจเมื่อนึกได้ ถามหน้าตาตื่นตระหนก “คุณทวดพุก!”
ยชญ์พยักหน้ามองไปที่สนาม จำเนียรขยับเข้ายืนข้างๆยชญ์เกาะแขนเขาแน่น ยชญ์จับมือจำเนียรที่เกาะแขนตนเบาๆอย่างปลอบใจ...
ooooooo
พุกจับมือเทิดมาปรากฏร่างที่หน้าเรือน
ทั้งสองยังประจันหน้ากันตึงเครียด
พุกถามเทิดว่าทำแบบนี้ได้ยังไง โกรธแค้นตนมาก แค่ไหนก็ไม่ควรไปลงที่ยชญ์เพราะยังไงยชญ์ก็มีส่วนช่วยให้พี่ได้รับการปลดปล่อย ถือว่ามีบุญคุณกับพี่ไม่น้อย
เทิดโต้ว่าตนได้ตอบแทนยชญ์ไปแล้วด้วยการไม่ฆ่าเม “แต่มันเป็นเหลนของเอ็ง ก็ควรมีส่วนต้องชดใช้แทนเอ็งด้วยเหมือนกัน”
พุกมองเทิดอย่างผิดหวังที่ความอาฆาตแค้นทำให้พี่ชายที่แสนดีของตนกลายเป็นคนที่จิตใจโหดร้ายคิดแต่จะทำลายได้แม้กระทั่งสายเลือดเดียวกัน เทิดสวนทันควันว่ามันไม่ใช่หลานตน
“แต่ยังไงเสียเจ้ายชญ์ก็มีสายเลือดของพี่เทิดอยู่ด้วย พี่เทิดคิดจะฆ่ามันได้ยังไง”
“เอ็งคงเสียใจสินะถ้ามันตาย แล้วเอ็งเคยคิดบ้างไหมว่าข้าเสียใจแค่ไหนตอนที่เอ็งหักหลังทรยศข้า เอ็งช่วยไอ้กล้ากับอีดวงหนีไป”
“ฉันขอโทษ”
“ขอโทษรึ เพราะเอ็งอกตัญญู ข้าถึงต้องตามล่าฆ่ามันด้วยไสยดำจนวิญญาณของข้าต้องถูกจองจำ ทุกข์ทรมานไม่รู้กี่ร้อยกี่ชาติ เอ็งจะต้องชดใช้เช่นกัน จำไว้ไอ้พุก”
ความโกรธของเทิดกลายเป็นพายุใหญ่พุ่งใส่พุกอย่างแรง พุกร้องอย่างเจ็บปวดก่อนร่างกระเด็นหายไปในความมืดแล้วพายุก็สงบ เทิดมองอย่างสะใจ แล้วมองไปที่ตึกวิจิตรวาทินอย่างน่ากลัว
ยชญ์ประคองจำเนียรเข้ามาในห้องนั่งเล่นปลอบว่าอย่ากลัวเลย ท่านคงมาดีไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร จำเนียรถามว่าเขาเห็นมานานหรือยัง เห็นที่ไหน ไม่กลัวหรือ
ยชญ์เล่าว่าตนเจอที่ร้านเสียงสังคีตหลายอาทิตย์แล้ว ตอนแรกยังไม่รู้ว่าเป็นทวดพุกจนมาเห็นรูปที่ชั้นบน จำเนียรสงสัยว่าทำไมท่านยังไม่ไปผุดไปเกิดอีก ท่านเป็นห่วงอะไร เอะใจว่า “เอ๊ะ...หรือว่า” พอยชญ์ถามว่าอะไรจำเนียรก็บอกว่าไม่มีอะไรแต่พรุ่งนี้จะทำบุญใส่บาตรไปให้ท่าน ถามว่า “คุณยชญ์จะใส่บาตรด้วยกันไหมคะ”
ยชญ์ว่าดี ตนกำลังจะบอกแม่เนียรอยู่พอดี จำเนียรจึงขอไปนอนก่อน ยชญ์จะเดินไปส่งที่ห้อง จำเนียรบอกไม่ต้องแต่ช่วยปิดประตูหน้าต่างให้ด้วย ยชญ์ไปปิดประตูหน้าต่างมองไปที่สนามอย่างสงสัยว่าทวดพุกมาปรากฏร่างให้เห็นอีกทำไม?
คืนนี้เองขณะยชญ์กำลังนอนหลับสนิท เทิดยืนมองยชญ์ที่ปลายเตียงท่าทางลังเล แต่พอนึกถึงความแค้นก็พรวดเข้าไปที่ข้างเตียงจะบีบคอยชญ์ แต่พอมือถึงคอก็มีรัศมีสว่างจากคอยชญ์กลายเป็นไฟเผามือเทิดเจ็บปวดร้องลั่นแล้วหายไป ยชญ์สะดุ้งตื่นมองไปรอบๆแต่ไม่เห็นอะไรจึงนอนต่อและหลับสนิท
เทิดกลับไปที่เรือนเล็กมองมือที่ถูกไฟเผาทั้งเจ็บและแค้นพยายามจะดับไฟแต่ดับไม่ได้ ครู่หนึ่งเม็ดฝนสีทองโปรยปรายลงมาที่ตัวเทิดทำให้ไฟดับ เทิดพึมพำแปลกใจ “ใครอุทิศผลบุญให้ข้า”
ที่แท้จำเนียรสวดมนต์และอาราธนาพระไปให้ยชญ์คล้องคอไว้ และสวดมนต์ชุดใหญ่อุทิศให้ท่านและบรรพบุรุษวิจิตรวาทินทุกคน แล้วหยิบสร้อยพระที่หิ้งให้อ่ำใส่ไว้ด้วย
ooooooo
วันนี้ยชญ์หอบเอกสารการประกวดวงดนตรีไทยออกจากห้องอธิการบดีด้วยสีหน้าโล่งใจ มองขึ้นไปบนฟ้าบอกโฉมยงค์ว่า
“พี่โฉมไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะพาพวก น้องๆไปชนะการประกวดให้ได้ คอยเป็นกำลังใจให้พวกเราด้วยนะครับ”
พอดีเห็นเมสะพายกระเป๋ากล้องมาจึงเดินไปทักว่าเดี๋ยวนี้หัดเล่นกล้องเหรอ เมบอกว่าเป็นของต้องลืมไว้ที่งานพี่โฉม เด็กวัดเก็บไว้ให้ตนจะเอาไปคืนต้อง ยชญ์ถามว่าเด็กวัดเก็บของอื่นได้หรือเปล่า เมบอกว่าไม่มี ถามว่าเขาทำอะไรหายหรือ ยชญ์ไม่ตอบแต่หน้าเครียด
จนมานั่งคุยกับเม แพร และเพื่อนๆที่ซุ้มนั่งเล่นในมหาวิทยาลัย ยชญ์จึงเล่าเรื่องโน้ตเพลงท่วมธรณีว่าสารวัตรบอกว่าด็อกเตอร์เอาไปแต่ตอนเกิดอุบัติเหตุโน้ตเพลงก็ไม่อยู่แล้ว สงสัยว่าเขาทิ้งไปแล้วแน่ๆ
