พรายสังคีต
ตอนที่ 6
พุกจะเข้าไปทุบรูปปั้นอัปลักษณ์ถูกเทิดตวาด อย่ายุ่ง ไสหัวไป! เกิดพลังลมพัดวิญญาณพุกหายไป เทิดสั่งรูปปั้นอัปลักษณ์ “ฆ่ามัน”
ooooooo
เข้มคลานเข้าไปจะหยิบไม้หน้าสาม เมคลานหนีตะโกนอย่างหวาดกลัว “อย่าเข้ามา...ช่วยด้วย” แต่เสียงโฉมยงค์ท้าเข้ม “เอาสิ ฆ่ากูเลย”
เข้มจิกหัวเมกดน้ำจนเกือบขาดใจ ยชญ์วิ่งมาถึงเห็นเข้มที่ถูกพลังไสยดำครอบงำกดเมจมน้ำ ยชญ์ ตะโกน “ลุงเข้ม...หลบไปครับอย่าให้ผมต้องใช้กำลัง” แต่เข้มไม่ยอมปล่อยถูกยชญ์ทั้งตีเข่าและอัดหมัดเข้าไปจนจุกน็อกแล้วกระโจนลงสระไปช่วยเมที่กำลังจะขาดใจ
ในความรู้สึกที่เลือนลาง เมเห็นยชญ์พุ่งเข้ามาคว้าตนได้ เมยิ้มพึมพำ “พี่ยชญ์”
ยชญ์พาเมขึ้นมาที่ขอบสระช่วยชีวิตอย่างสุดความสามารถ ปากก็พร่ำบอก “เธอห้ามตายนะเม...”
ยชญ์ช่วยผายปอดทุกวิธีกระทั่งประกบปากเป่าลมผายปอดจนเมสำลักน้ำออกมา ยชญ์ยิ้มโล่งอก เมมองเขาในระยะประชิดรู้สึกอบอุ่น ใจเต้นแรง
ยชญ์ดึงเมเข้าไปกอดแนบแน่น เมกอดตอบอย่างอบอุ่น สนิทใจ
เมื่อยชญ์พาเมขึ้นรถกลับ เขาเอาเสื้อตัวเองในรถคลุมให้ เมขอเขาว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับแพรและมิ่งกลัวเพื่อนจะเป็นห่วง ยชญ์รับปากแต่เธอก็ต้องบอกด้วยว่าทำไมลุงเข้มถึงจะฆ่าเธอ?
เมบอกว่าลุงเข้มไม่ตั้งใจ ทั้งหมดเป็นเพราะพี่โฉมที่กลายเป็นวิญญาณอาฆาตจะฆ่าลุงเข้ม ลุงเข้มเลยจิตหลอนคิดว่าตนเป็นพี่โฉมเลยทำร้ายตน ยชญ์เปรยว่า “แปลก พี่โฉมมีความแค้นอะไรกับลุงเข้ม”
“เรื่องนั้นคงต้องถามเจ้าตัวเองแล้วล่ะ” เมบอกแล้วมองเข้มที่เริ่มรู้สึกตัวแล้ว
จากการสอบถามคาดคั้นทั้งจากเมและยชญ์ เข้มถามว่าตนจะทำอย่างนั้นทำไม แต่พอยชญ์ขู่ว่าจะแจ้งความ เข้มตกใจมาก บอกว่าตนถูกผีคุณโฉมยงค์หลอก หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย ขอให้เชื่อตน
“งั้นพี่โฉมหลอกลุงทำไม ลุงไปทำอะไรไม่ดีอะไรไว้กับพี่โฉม” เข้มเสียงอ่อยถามว่าผีหลอกคนต้องมีเหตุผลด้วยหรือ ตนเป็นแค่ภารโรงเล็กๆ ไม่กล้ามีปัญหากับอาจารย์หรอก เมบอกว่าตนยกโทษให้ลุง แต่ถ้าตนหรือเพื่อนเป็นอะไรอีกคน ลุงจะเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรก จำไว้
“ผมเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม ใครทำอะไรก็ต้องได้อย่างนั้น ไม่มีใครหนีกรรมได้พ้นแน่ครับ” ยชญ์สรุป
เข้มหน้าเสียจนมีพิรุธ เมกับยชญ์มองหน้าอย่างรู้กันว่าเข้มติดกับแล้ว
ooooooo
ที่ห้องนอนของวัน วันถลาไปที่เตียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ดวงจิตปกรณ์ยืนมองอยู่ เข้าไปนั่งข้างวัน รำพึงอย่างเข้าใจทุกอย่าง...
“ที่แท้อรก็มีส่วนร่วมกับชะตากรรมในอดีตชาตินี่เอง ถึงได้เกิดมาเจอกับพี่ในชาตินี้ เพื่อช่วยพี่อีกครั้งขอบใจมากนะอร พี่ขอบใจจริงๆ”
เมื่อคิดว่ากล้าเสียแล้ว วันหมดหวังในชีวิตคิดจะผูกคอตายตาม ไปหยิบผ้าขาวที่เตียง ปกรณ์ร้องห้ามดึงผ้าออกแต่สัมผัสไม่ได้ เขาตกใจมาก วิ่งไปบอกแม่ของวันที่นั่งร้อยมาลัยอยู่ให้รีบไปช่วยวันแต่แม่ของวันก็ไม่ได้ยิน จึงวิ่งไปบอกพ่อของวันที่ยืนคุยกับนกเขาในกรงอยู่อย่างอารมณ์ดี พ่อของวันก็ไม่ได้ยินเหมือนกัน
ปกรณ์ร้อนใจมากกลัวจะช่วยวันไม่ทัน วิ่งกลับไปพยายามช่วยวันแต่ดวงจิตปกรณ์สัมผัสอะไรไม่ได้ จนวันคล้องผ้าที่คอและถีบเก้าอี้ล้ม แม่กับพ่อของวันก็วิ่งผ่านดวงจิตปกรณ์เข้ารับร่างวันช่วยปลดวันลงมา
พอวันรู้สึกตัวก็ซบอกแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ปกรณ์ดูวันอย่างโล่งใจก่อนที่ดวงจิตจะจางหายไป
อิงอรเฝ้าปกรณ์อยู่ที่เตียงสัญญาณชีพจรที่จอมอนิเตอร์ดังขึ้น อิงอรตกใจรีบกดเรียกพยาบาล ครู่หนึ่งพยาบาลวิ่งเข้ามาแล้วรีบกดติดต่อข้างนอกให้ตามหมอมาที่ห้องด่วนและบอกอิงอรให้ออกไปก่อน
ดวงจิตปกรณ์ที่กำลังจะแตกดับ เงามืดคืบคลานสู่เขาจากทุกด้าน เขาพยายามหนีแต่ขยับเขยื้อนไม่ได้ รีบหลับตาอธิษฐานจิต
“หลวงพ่อครับ ช่วยผมด้วยหลวงพ่อ”
หลวงพ่อที่นั่งสมาธิอยู่ รับรู้การอธิษฐานจิตของปกรณ์ ดวงจิตหลวงพ่อปรากฏขึ้น
