พรายสังคีต

ยชญ์บ่นและตำหนิตัวเองว่าเสียดาย บรรพบุรุษอุตส่าห์สร้างผลงานไว้ให้ลูกหลานแต่ตนกลับดูแลรักษาไว้ไม่ได้ เมบอกว่าคืนนั้นต้องกลับเป็นคนสุดท้าย บางทีอาจจะเก็บโน้ตเพลงไปก็ได้ ยชญ์มีความหวังขึ้นมาถามว่าแล้วต้องมาหรือยัง

เมบอกว่ายัง คงไม่สบาย เพราะเมื่อวานเห็นท่าทางไม่ค่อยดีเดี๋ยวตนเอากล้องไปคืนแล้วจะถามให้ ยชญ์บอกว่าเดี๋ยวตนไปเอง ถามว่าต้องอยู่ที่ไหน พอรู้ว่าอยู่หอเดียวกับเมก็เอากระเป๋ากล้องจากเมไปสะพายแทนบอกว่าเมจะได้ไม่ต้องแบกไปแบกมาทั้งวันเดี๋ยวไหล่ล้าพอดี แล้วบีบนวดไหล่ให้ แพรเห็นพอดี ที่สำคัญอีกาตัวหนึ่งเกาะเสาไฟจ้องตาวาว!

เทิดอยู่ที่ห้องเห็นภาพเมกับยชญ์จากอีกาตัวนั้นก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ พึมพำ “ไอ้ยชญ์ อย่าคิดว่ามึงมีพระแล้วกูจะทำอะไรมึงไม่ได้” แล้วทำพิธีหน้ารูปปั้นอัปลักษณ์ ครู่เดียวต้องที่หลับอยู่มีไอดำออกจากรูปปั้นแล้วลอยไปซึมเข้าแผลที่มือต้องที่ถูกโน้ตเพลงท่วมธรณีบาด เทิดสั่ง “ตื่น!! กูมีงานให้มึงทำ”

แพรเห็นยชญ์จับไหล่เมก็เอะใจพูดขณะทั้งสามกำลังนั่งรออาจารย์เข้าสอนที่ห้องว่า พักนี้ดูเมสนิทกับพี่ยชญ์เป็นพิเศษ เมื่อเช้าก็เห็นพี่ยชญ์นวดไหล่ให้เม มิ่งตาโตถามเมว่าจริงเหรอ อย่าบอกนะว่าแก...เมขัดขึ้นทันทีว่าเข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว แล้วเล่าเรื่องกล้องของต้องให้ฟัง ยื่นมือถือให้บอกว่าถ้าไม่เชื่อโทร.ถามต้องดูก็ได้

แพรบอกว่าเชื่อแล้ว มิ่งพูดขำๆว่า “ถ้าไอ้เมกับพี่ยชญ์เป็นแฟนกันจริงๆ นรกแตกแน่”

แพรกับมิ่งหัวเราะขำ แต่เมยิ้มเจื่อนเพราะลึกๆแล้วก็มีใจให้ยชญ์แต่ยังทำปากแข็งอยู่

ยชญ์เอากล้องไปให้ต้องที่ห้องบอกว่าเมฝากมาให้ เห็นรอยแผลที่มือต้องมีไอดำซึมออกมาก็แปลกใจถามว่ามือไปโดนอะไรมา ต้องบอกว่าเล่นกับแมวเลยโดนข่วน ยชญ์เลยถามว่าคืนก่อนเห็นโน้ตต้นฉบับเพลงท่วมธรณีตกอยู่ที่วัดไหม

ต้องนึกถึงโน้ตเพลงที่บาดมือตนแต่ปดว่าไม่เห็น ยชญ์เลยเข้าใจว่าหายไปแล้วจริงๆ

เวลาเดียวกัน รูปปั้นอัปลักษณ์ที่แผ่ไอดำออกมาก็สั่งเทิดให้ฆ่ามันเสีย เทิดติงว่าสั่งสอนก็พอไม่ต้องถึงกับต้องฆ่าแกงกัน ไสยดำบอกเทิดว่า “ภายภาคหน้ายชญ์จะมาขัดขวางมึงอีก” เทิดโกรธสั่งต้องที่ตกอยู่ใต้อำนาจไสยดำให้ฆ่ายชญ์ทันที

ต้องไม่ทันทำอะไรก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ปรากฏว่าธวัชมาหาบอกว่ามาเยี่ยมรุ่นน้องที่เป็นคนบ้านเดียวกัน ยชญ์จึงขอตัวกลับ ทันทีที่ยชญ์ออกไปธวัชก็กระชากต้องเหวี่ยงกระแทกผนังอย่างแรง ต้องตวาดแต่เป็นเสียงเทิดว่า “ไอ้พุก!! กูรู้ว่าเป็นมึง!!”

ธวัชยิ้มตาวาวตอบเป็นเสียงพุกว่า “อย่ามาแตะต้องเหลนฉัน!!!”

ธวัชผลักอกต้องไปกระแทกผนังอีกฟากหนึ่งแล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป พอธวัชออกมาวิญญาณพุกก็ออกจากร่าง ธวัชตื่นขึ้นยืนงงว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วหาทางออกจากตึกไป

“ไอ้พุก มึงจะเป็นศัตรูกับกูไปทุกเรื่องหรือไง มึงคุ้มกะลาหัวมันไม่ได้ทุกวันหรอก”

วันนี้ยชญ์นัดซ้อมดนตรี ทุกคนคึกคักฮึกเหิมมุ่งมั่นที่จะซ้อมให้ดีเพื่อชิงชัยชนะมาให้ได้ ก่อนซ้อมยชญ์แจ้งข่าวดีแก่ทุกคนว่า

“ดร.สำราญ รักษาการอธิการบดีได้เรียกพี่ เข้าไปคุยเมื่อกี๊นี้ ท่านขอให้พวกเราตั้งใจซ้อมกันอย่างเต็มที่เพื่อนำชื่อเสียงมาสู่มหาวิทยาลัยของเราท่านยังตั้งงบพิเศษเป็นค่าใช้จ่ายในระหว่างการซ้อมด้วย”

ทุกคนดีใจมาก พอยชญ์ให้สัญญาณซ้อม เมก็เริ่มสีโน้ตตัวแรก แต่แล้วก็ชะงักหน้าเสียเพราะสีไม่ออก เมตั้งสติลองอีกก็เป็นอีก ทุกคนมองเมอย่างแปลกใจ ยชญ์ถามว่าเป็นอะไรทำไมถึงไม่เล่น เมหน้าเสียบอกว่า

“ฉัน...เล่น...ไม่ได้”

ทุกคนตกใจมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สงสัยว่าเกิดอาถรรพณ์อะไรขึ้นกับเม?!

ooooooo