บ่วงนฤมิต

ขวัญอุมากับธีรัชโต้เถียงกันหน้าดำหน้าแดง

ฉายฉานขอให้ทั้งสองใจเย็นๆ ตนจะช่วยขวัญตามที่สัญญากันไว้ แต่แปลกใจว่าทำไมตนไม่รู้สึกสังหรณ์ว่าอะไรจริงอะไรไม่จริงเลย ทำไมพวกเขาถึงรู้

ขวัญอุมาบอกว่าตนก็ไม่รู้มันเกิดขึ้นเอง ธีรัชบอกว่าเพราะขวัญนำพาสิ่งนี้มาให้พวกเรากระมัง?

“ตอนนี้พวกเราต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัตรชนกต่อไป หลังจากที่ปภาคินพากนกแขเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว” ขวัญอุมาเสนอปมสำคัญ

ooooooo

ปพนกับปฐมากลุ้มใจมากที่ปภาคินเปลี่ยนไปมาก ไม่มากินข้าวกับพ่อแม่และขลุกอยู่แต่ในห้อง ปพนจึงเสนอให้ปฐมาลองจดหมายไปหาฉัตรถามว่าจะกลับมาหรือไม่ มีเรื่องอะไรกัน

ไม่กี่วันต่อมาฉัตรชนกก็ได้รับจดหมายจากปฐมาถามว่าเมื่อไหร่จะกลับทุกคนคิดถึง นวลอนงค์

ถามว่าแล้วปภาคินว่าอย่างไร ฉัตรชนกพูดเศร้าว่า

“ไม่ทราบค่ะ อาจจะรวมอยู่ในทุกคนนี่แล้วมังคะ”

เมื่อฉัตรชนกจะกลับ นวลอนงค์ขอกลับด้วยบอกว่าที่นี่แปลกๆไม่เหมือนเคย มันเยือกเย็นยังไงก็ไม่รู้

วันนี้ขณะที่ยุพานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ฐิติพาก็เข้ามาบอกว่าสองคนนั่นเก็บเสื้อผ้ากันใหญ่ เห็นนังอิ่มบอกว่ามันจะกลับต่างจังหวัดแล้ว เห็นว่ามีจดหมายตามมาจากทางโน้นเลยยกครัวกลับกัน

ยุพาถามว่าแล้วเพื่อนรักของลูกส่งข่าวความคืบหน้าอะไรมาบ้างไหม

“ไม่มีค่ะ ป่านนี้คงสบายดีค่ะ คนอย่างนั้นต้องเดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือนั่นแหละถึงจะติดต่อมา” ลดเสียงลงบอกว่า “แผนของคุณแม่มันขลังจริง ต้องได้ผลแน่นอน”

“แม่จะรอวันที่มันไป แล้วอยากจะให้แน่ใจด้วยว่ามันจะไม่กลับมาอีก” ยุพาตวัดมองช่วงอย่างเป็นคำสั่ง ช่วงตาวาวอย่างรู้หน้าที่

ก่อนฉัตรชนกกับนวลอนงค์จะกลับ ท่านชายศักดินัยได้คล้องพระให้ฉัตรชนกบอกว่าพระนี้ศักดิ์สิทธิ์มากพ่อให้ลูกไว้ป้องกันตัว

นายสุขเห็นฉัตรชนกกับนวลอนงค์กลับมาก็ดีใจมากรีบเข้าไปช่วยยกของ บอกว่าคุณหญิงกับท่านนายพลไปข้างนอก อยู่แต่คุณใหญ่ นวลอนงค์ขอพาฉัตรไปส่งให้ถึงมือคุณใหญ่ก่อนค่อยกลับ

ปภาคินออกมายืนมองฉัตรชนกกับนวลอนงค์ด้วยสายตาเย็นชาหมางเมิน กนกแขรีบตามมากอดปภาคิน อย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ถามฉัตรชนกเสียงกระด้างว่า กลับมาทำไม พี่ใหญ่เขาไม่ต้องการเธอแล้ว

นวลอนงค์จับมือปภาคินแล้วเอามือฉัตรวางบนมือเขาบอกว่า

“คุณใหญ่คะ อิฉันคืนยัยฉัตรให้คุณใหญ่ค่ะ”

พริบตานั้นพระที่คอฉัตรชนกคล้ายเรืองแสงขึ้น ปภาคินเหมือนมีกระแสแล่นเข้าตัวทำให้ได้สติจำฉัตรชนกได้ กนกแขที่เกาะมือปภาคินอีกข้างรู้สึกร้อนจนทนไม่ได้ต้องปล่อยมือ

ปภาคินกอดฉัตรชนกอุทาน “ฉัตร...นี่ฉัตรจริงๆ หรือ...ฉัตรยอดรัก คุณไปไหนมา”