บ่วงนฤมิต

กนกแขเหมือนหมดแรงในการท่องมนตร์ หายใจหอบแรงเหมือนคนจะจมน้ำ เงาดำร่วงลงบนพื้นรอบกุฏิกนกแขรู้สึกแสบร้อนจนทนไม่ได้ ลุกขึ้นเอามือกุมหัวกรีดร้อง ย่ำอุปกรณ์เครื่องเซ่นวิ่งออกไปสุดชีวิต

ช่วงเห็นกนกแขวิ่งเตลิดมาก็รู้ว่าถูกมนตร์ดำย้อนเข้าตัว บอกบ่าวที่มาด้วยให้พาตัวไปทิ้งไว้หน้าบ้านแล้วเรียกใครให้ไปเก็บของที่ทางสามแพร่ง

ฐิติพาที่เห็นดังนั้นจึงวางแผนอาสาจะเอาตัว

กนกแขไปที่บ้าน บ่าวอีกสองคนจึงประคองกนกแขกลับไป กานติมาเห็นสภาพลูกตกใจถามว่ายัยแขเป็นอะไร ฐิติพาบอกว่าคงเหนื่อยร้องไห้เป็นเพื่อนฉัตรจนเป็นลม กานติมา จึงให้บ่าวพากนกแขขึ้นข้างบนตัวเองอยู่คุยกับฐิติพา

ฐิติพาปั้นน้ำเป็นตัวว่าฉัตรชนกเสียใจมากกับข่าวท่านพ่อร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า กนกแขที่เป็น

เพื่อนรักกันตั้งแต่วัยเรียนเลยพลอยร้องไห้ไปอีกคน

เล่าเป็นตุเป็นตะจนกานติมาเชื่อแล้วจึงลากลับ

กนกแขมีสภาพเหมือนคนเสียสติ กานติมาบอกพระยาสารประดิษฐ์ว่าลูกว่างเกินไปถ้าไม่หาอะไรทำ

ก็ควรแต่งงานเสีย พระยาสารประดิษฐ์เห็นด้วย แต่ผู้ชายในศรีราชานี้ไม่มีใครเหมาะสม เราจะพาเข้ากรุงเทพฯก็ได้ กานติมาเสนอว่าเที่ยวไหนคุณพี่เข้าไปติดต่อราชการเราก็ไปด้วย พาลูกเข้าสังคมให้เนื้อหอมไปทั้งกรุงเลย

ฐิติพากลับถึงวังโสณบอกยุพาว่าท่านนายพลกับคุณนายส่งปภาคินไปอยู่วัดคาดว่าจะให้บวช พระรูปนั้นคงมีวิชาดี มนตร์ดำทำอะไรไม่ได้จึงย้อนเข้าตัวคนทำ บอกว่าพ่อแม่ปภาคินเป็นคนทำให้แผนของเราเสียหมด

เล่าว่าฉัตรชนกไปทำสวนผักกับแม่ พ่อแม่ปภาคินเชื่อว่าฉัตรเป็นคนทำเสน่ห์เอาตุ๊กตาไปซ่อนไว้ใต้หมอน และกนกแขก็พลาดอย่างไม่น่าให้อภัยเพราะปภาคิน

ยังไม่ได้หย่ากับฉัตร สงสัยว่าแค่ทำเสน่ห์ยังไม่พอ ยุพา

บอกว่าอย่างนั้นก็ต้องเอาให้แรงสุดๆไปเลย สั่งช่วงให้กลับไปใหม่ อย่าให้ใครจำได้ อย่าให้เรื่องมาถึงตนกับลูก จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยให้จงได้

“เจ้าค่ะ สั่งมาทุกอย่าง ช่วงจะทำถวายหัวเหมือนเคย”

ooooooo