บ่วงนฤมิต

กนกแขกลับไปถึงทางสามแพร่งเอาตุ๊กตาทำเสน่ห์ที่พ่อหมอให้ไปทำพิธี แต่ขณะทำพิธีธนาที่เพิ่งกลับจากกินดื่มกับเพื่อนพอเคลิ้ม มาเห็นแต่ไม่แน่ใจ เขม้นมอง กนกแขรู้ว่ามีคนมาเห็นตนทำพิธีจึงวิ่งหนีไป

ด้วยความเป็นห่วงกนกแข รุ่งขึ้นธนาไปหาที่บ้านแต่กานติมาออกมาพบแทน ธนาบอกว่าเมื่อคืนคลับคล้าย คลับคลาว่าเห็นกนกแขที่ทางสามแพร่ง กานติมาหัวเราะถามว่าตาฝาดกระมัง ใครจะไปเดินข้างถนนกลางค่ำกลางคืน และแขก็สบายดี ธนาจึงลากลับด้วยความสบายใจ

ooooooo

ธีรัชกับขวัญอุมายังคงค้นหาความจริงในเรื่องรอยอดีตจากบันทึกทั้งสองเล่ม เมื่อนลินเร่งจะเขียนบทไปจนถึงตอนจบ การค้นคว้าก็ยิ่งเครียด

ความจริงในบันทึกปรากฏว่าฉัตรชนกแก้มนตร์เสน่ห์ที่กนกแขทำกับปภาคินได้และเขากลับมาเป็นคนเดิมแล้ว แต่ต่อจากนั้นฉัตรชนกหายไปไหน ขณะทุ่มเถียงกันยายช่วงเดินผ่านมาได้ยินก็เข้ามาบอกว่า

 “นังฉัตรจะไปไหนได้ล่ะ ก็ไปอยู่ปากน้ำโพน่ะสิ” ธีรัชถามว่าฉัตรไปทำอะไรที่นั่น “ยังมีหน้ามาถามอีก ก็ถูกผัวเลวๆไล่ออกจากบ้านน่ะสิ...มันหนีไปขายผักอยู่ปากน้ำโพจนตัวตาย”

 แต่พอถูกซักว่าเป็นอะไรตาย ยายช่วงก็ถามเสียงขุ่นว่าจะไปสนใจเขาทำไม ไม่เคยเห็นใครสนใจไต่ถาม นี่เขาตายไปแล้วจะมาถามทำไม

 วิยาดาถามว่านอกจากฉัตรกับป่านแล้วมีใครอีกไหม

 “แม่มันไงอีกคน ยายนวล ไปด้วยกัน ไปหมดเลย นังป่านลูกนังฉัตร”

 “ป่านลูกฉัตร!!” ขวัญอุมากับลูกปลาอุทานที่ได้ยินว่าป่านเป็นลูกฉัตร

 ทั้งหมดจึงพากันไปที่ปากน้ำโพเพื่อหาป่าน ซึ่งคาดกันว่าเวลานี้น่าจะอยู่ในวัย 80 แล้ว

ถึงปากน้ำโพเที่ยวถามคนในตลาดแต่ก็ไม่มีใครรู้จักป่านเลย จนรู้สึกหมดหวังจึงชวนกันเข้าไปไหว้พระในวัด เจอแม่ชีจึงถามว่ารู้จักป่านแม่ค้าขายผักที่ตลาดไหม จึงรู้ว่าแม่ชีในวัย 83 คือป่านนั่นเอง ทุกคนมองแม่ชีป่าน

อย่างปลื้มปีติ ขวัญพึมพำเหมือนฝัน

“ป่านลูกครูฉัตร”

เมื่อรู้เป้าหมายของพวกขวัญอุมา แม่ชีป่านยินดีเล่าอดีตในความทรงจำให้ฟัง แม่ชีเอารูปขาวดำในอดีตมาให้ดูชี้ที่ฉัตรชนกกับนวลอนงค์เล่าว่า

“แม่ฉัตรกับยายนวลค่ะ คุณสองคนคงทราบดีว่าท่านเป็นใคร”

ธีรัชถามว่ามีรูปปภาคินไหม แม่ชีป่านจึงเปิดให้ดู รูปวันแต่งงานของฉัตรชนกกับปภาคิน ถามว่าอยากรู้เรื่องราวที่ผ่านมาหรือ ขวัญอุมาบอกว่าอยากรู้เพราะเชื่อว่าฉัตรชนกไม่มีวันทำอะไรแบบนั้น