บ่วงนฤมิต

นวลอนงค์กับฉัตรชนกเตรียมเดินทางไปวังโสภณเพื่อถามข่าวคราวท่านชาย เตรียมสัมภาระเสร็จเปิดประตูก็เจออิ่มยืนหน้าเศร้าอยู่ อิ่มเล่าว่าตนถูกไล่ออกแล้วและยุพากับฐิติพาก็เร่งโอนสมบัติฮุบทุกอย่างไปหมดแล้ว ส่วนเรื่องท่านชาย...คงไม่มีอะไรส่งกลับมา...

ooooooo

เมื่อจัดการโอนทรัพย์สมบัติทุกอย่างเป็นของตนและกำจัดเสี้ยนหนามแล้ว ฐิติพาคิดถึงกนกแขเพราะลงทุนเรื่องปภาคินไปมากแล้วแต่เงียบหายไป จึงไปหากนกแขที่บ้านบอกว่า

เรื่องทางโน้นไม่ต้องกังวลอะไรตนให้ทนายจัดการเรื่องมรดกเรียบร้อยแล้ว แต่ทางนี้สิ ถามกนกแขว่า

“เธอเห็นใบหย่าของมันกับคุณใหญ่หรือยัง” กนก-แขอ้ำอึ้ง “เสียแรงลงทุน...เธอนี่มันไม่ได้เรื่อง ไม่รู้รึไงพลาดจากทางโน้นมันก็จะเกาะทางนี้ มันจะลอยนวลไม่ตายเสียที”

กนกแขยุว่าอยากให้มันตายก็ฆ่าเสียสิ ฐิติพา

ด่าว่าอย่าพูดสิ้นคิดแบบนั้น คนอย่างฉัตรชนกต้องตายทั้งเป็นจึงจะสาสม ย้ำว่า

“มันเป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องเอาใบหย่ามาให้ได้ ให้มันไม่มีอะไรเหลือเลยสักอย่าง เข้าใจไหมแข” กนกแขอ้ำอึ้งอีก ฐิติพารู้ว่ายังไม่ได้หย่า ย้ำว่า “งานของเธอไงแข เธอทำสำเร็จหรือยัง”

กนกแขบอกว่าแผนเอาตุ๊กตาวางไว้ใต้หมอน

คุณลุงคุณป้ามาเห็นจึงพาคุณใหญ่ไปวัดว่าจะให้บวช มนตร์ ทางเราก็เลยเสื่อม ฐิติพาบอกให้ทำใหม่ หยุดทำไม ขู่ว่า

“ถ้าเธอทำไม่สำเร็จเธอเองก็ต้องตาย เข้าใจไหม”

กนกแขถามว่าเธอจะไปทำพิธีกับตนไหม งานนี้เป็นงานร่วมกันไม่ใช่หรือ หากชนะเราก็จะชนะด้วยกันแต่ถ้าแพ้เราก็แพ้ด้วยกัน แต่แล้วกนกแขก็เครียดเมื่อ

ฐิติพาบอกว่า

“ตกลง ฉันจะไปกับเธอ ฉันจะไปรอดูชัยชนะของฉันกับเธอ กนกแข คืนนี้เธอต้องชนะ”

กนกแขไปที่ทางสามแพร่งทำพิธีอีกครั้ง เกิด

เงาดำพุ่งออกไปในทิศทางวัดที่ปภาคินท่องธรรมะอยู่ เสียงกรีดร้องโหยหวนระงมไปทั่ว กลุ่มเงาดำม้วนเป็นเกลียวเข้าแผ่คลุมกุฏิ หลวงพ่อพนมมือสวดมนต์แล้วเป่าออกไปเกิดเสียงกรีดร้องไกลๆอย่างเจ็บปวด

ปภาคินลุกขึ้นดู หลวงพ่อบอกให้ตั้งสมาธิท่องบทสวดมนต์ต่อไปไม่ต้องสนใจสิ่งรบกวนใดๆทั้งสิ้น

จิตเจ้าจงมุ่งมั่นแต่ธรรมะของพระพุทธองค์

หลวงพ่อกับปภาคินสวดมนต์ประสานกัน หลวงพ่อหยิบถุงข้าวสารเสกซัดออกไปทางหน้าต่างเสียงกรีดร้องโหยหวนลากยาวออกไป ปรากฏแสงสว่างเรืองภายในกุฏิแล้วแผ่คลุมไปทั้งกุฏิ