บ่วงนฤมิต

 ฐิติพาโวยวายว่ากนกแขต่ำทรามทำให้ฝ่ายเราแพ้ ยุพาถามเสียงเย็นเยียบว่า ลูกว่าเราจะยอมแพ้ง่ายๆ คราวนี้หรือ ฐิติพาไม่ยอมแพ้ แต่เห็นว่ายัยแขคงไม่ได้การแล้ว คบไปก็เท่านั้นไม่คุ้มเลย ยุพาบอกให้ช่วงเอาไปฝากบ้านญาติไว้ก่อนอย่าให้เอะอะไป บอกให้รอก่อนแล้วจะหาคนช่วยให้ ช่วงรับบัญชาลุกไปทันที

ช่วงกลับไปบอกกนกแขว่าหม่อมยุพาและคุณหญิงจะช่วยเต็มที่ แต่ตอนนี้ให้ไปพักกับหลานของหม่อมก่อน หาคนได้แล้วจะกลับมาพาไปหาพ่อหมอด้วยกัน

แต่พอช่วงไป กนกแขก็ลิ่วไปที่วังโสภณขอเข้าพบยุพากับฐิติพาจนได้ กราบอ้อนวอนขอให้ช่วยตน เพราะถ้าสำเร็จหม่อมกับคุณหญิงก็จะเฉดหัวฉัตรชนกกับนวลอนงค์ออกไปจากวังได้เหมือนกัน

ขณะนั้นช่วงกลับมาพอดี ยุพาถามว่าหายไปไหนมา ช่วงบอกว่าไปผัดงานออกไปก่อน ยุพาบอกเมื่อผัดได้แล้วก็ให้พากนกแขไปพักที่บ้านญาติตนก่อน

“แต่ท่านว่าคืนนี้จันทร์สีเลือดจะขลังมาก” ช่วงติง

กนกแขกราบเท้ายุพาอ้อนวอนว่าไม่มีเวลาอีกแล้วถ้าคราวนี้ชนะเราก็จะชนะด้วยกัน ได้โปรดอย่าปล่อยให้ตนสู้กับคนชั่วคนเดียว ยุพาถามว่าจะสำเร็จแน่นะ ช่วงยืนยันว่าท่านว่าครั้งนี้จะไม่มีอะไรต้านทานได้เลย ฐิติพาถามว่าตนต้องทำยังไง

“ท่านให้นุ่งขาวห่มขาวไปตอนพระจันทร์ลอยกลางหาว...”

กนกแขย้ำทันทีว่าเพียงเท่านี้เอง...ขอเพียงเท่านี้ ยุพาจึงให้ช่วงไปเตรียมตัว ยังมีเวลารอพระจันทร์ขึ้น

เมื่อฐิติพาไปหาหมอเสน่ห์ หมอเสน่ห์ถามว่า

“พร้อมสำหรับพิธีแล้วหรือ...ใจยิ่งมั่นอาคมยิ่งขลัง” บอกให้ฐิติพาตามมา หันบอกกนกแขว่า “มนตร์ขั้นสูง ต้องทำเป็นความลับ ไม่ให้คนที่ไม่ได้เข้าพิธีเห็นได้” แล้วจูงกึ่งลากฐิติพาเข้าไปในห้องปิดประตูลงกลอนทันที

เพียงครู่ใหญ่ก็มีเสียงหวีดร้องอย่างรังเกียจหวาดกลัวของฐิติพาดังจากในห้อง...

ฐิติพาเสียความบริสุทธิ์ให้กับหมอเสน่ห์ออกมาในสภาพขวัญเสียแทบเสียสติยังหวีดร้องดิ้นรนสุดฤทธิ์แต่ถูกกนกแขจับตรึงกับพื้นบอกว่า

“มนตร์ของเราจะชนะมันแล้วนะหญิง เราจะชนะมันแล้ว เราต้องช่วยกันร่วมใจกัน หญิงจ๋าช่วยแขนะ”

เมื่อพาฐิติพากลับวังโสภณ ฐิติพาร้องไห้คร่ำครวญว่าตนไม่ต้องการอย่างนี้ กนกแขบอกยุพาว่าเราได้ทุกอย่างตามที่ต้องการแล้ว คราวนี้นังฉัตรจะต้องกระเด็นออกจากทั้งบ้านนี้และบ้านโน้น อวดว่าพ่อหมอให้ของขลังของทำพิธีมาครบถ้วนทีเดียว

กนกแขกลับไปแล้ว ฐิติพายังร้องไห้ กรีดร้อง “ไม่เอา อี๊ยยย หญิงเกลียดมัน”

“เราเจ็บแค่ไหนมันต้องเจ็บกว่าเราร้อยเท่า เราเห็นมันเจ็บแค่ไหนเราก็จะสุขใจขึ้นไปร้อยเท่า”

ยุพาปลอบฐิติพา หัวเราะเหี้ยม