บ่วงนฤมิต

“คุณแม่ฉัตรท่านมีบุญมากและมีกรรมมาก

ในคราวเดียวกัน ในบั้นปลายชีวิตไม่เคยมีความสุขยังอยากรู้เรื่องที่ทำให้เจ็บปวดอีกหรือ”

“มีคนเอามาเขียนนิยาย เอามาทำเป็นละคร ฉัตรชนก ถูกกล่าวหาในเรื่องที่เลวร้ายมาก เป็นเรื่องไม่จริงทั้งสิ้น ฉันต้องล้างมลทินที่ทุกคนเข้าใจฉัตรชนกผิดคุณยอมได้ยังไงคะแม่ของคุณทั้งคน” ขวัญอุมาหว่านล้อม

“หากรู้แล้วจะทำอย่างไร”

ขวัญอุมาเล่าว่าตอนนี้ผู้จัดกับผู้กำกับละครเรื่องนี้ยอมแก้บทแล้ว เราต้องหาข้อเท็จจริงมาให้คนเขียนบท คนดูจะได้รู้ว่าข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร ฉัตรชนกไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่เลวคือผู้หญิงคนนั้น ธีรัชสะกิดว่าขวัญพูดมากไป แต่แม่ชีป่านบอกว่าไม่เป็นไร ตนจะเล่าให้ฟัง

ooooooo

เหตุการณ์ขณะนั้นคือกนกแขทำเสน่ห์ใส่ปภาคิน ทำให้ปภาคินที่ได้สติคืนมาจากพระของท่านชายกลับไปหลงกนกแขอีก

ธีรัชอ่านบันทึกแล้วเล่าว่า โชคดีที่ปภาคินบันทึกไว้ว่าตัวเองป่วยมากรักษาอย่างไรก็ไม่หายโดยไม่บอกว่าเป็นอะไร เขาคิดถึงแต่กนกแข ราวกับว่าเขายิ่งอยู่ใกล้ฉัตรชนกก็ยิ่งป่วยหนัก

แม่ชีป่านแทรกว่าเวลานั้นความคิดท่านอาจจะสับสนเพราะบางเวลามีมนตร์ดำครอบคลุมท่านอยู่ ขวัญอุมาถามว่า กนกแขใช่ไหมที่เป็นคนทำเสน่ห์ แม่ชีไม่ตอบแต่บอกว่า

“คนทำกรรมไว้ย่อมได้รับกรรมค่ะ...ทำกรรมดีย่อมได้ดี ทำกรรมชั่วก็ได้รับผลนั้น ไม่ช้าก็เร็ว”

ขวัญอุมาชวนไปบ้านรมย์ฤดีที่ศรีราชากันไหม แม่ชีบอกว่าอย่าไปเลย ที่นั่นไม่ใช่บ้านของตน ตนยินดีตอบคำถามเรื่องราวชีวิตของแม่จะใช้เวลานานเท่าไรก็ได้ แต่ตนก็ต้องทำภารกิจให้วัดตามที่ได้ปวารณาตัวไว้ หลังเพลแล้วคุยกันได้ทุกวัน แต่วันนี้ต้องขอตัวไปทำวัตรเย็นก่อน

ขวัญอุมากับธีรัชจึงนัดแม่ชีพรุ่งนี้พบกันที่นี่ แม่ชียินดีเพราะตนรอมานานแล้ว อีกไม่ช้าพวกเขาก็จะได้เข้าใจเรื่องทั้งหมด ขวัญอุมา ธีรัช กับลูกปลาจึงตัดสินใจค้างที่นี่

ธีรัชปลีกตัวไปจองห้องพัก และโทร.ชวนฉายฉานพรุ่งนี้มาฟังแม่ชีด้วยกัน ฉายฉานไปชวนอรนภา อรนภาหวังอ่อยฉายฉาน แต่ฉายฉานมีสติ มีความมุ่งมั่นในเป้าหมายของตนที่กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ ไม่ทำลายตัวเองแบบนี้ ไม่เออออด้วย และกลับไปอย่างไม่แยแสกับการยั่วยวนของอรนภา