บ่วงนฤมิต

ธนามองอย่างไม่เชื่อ ปพนหันหลังกลับเข้าข้างใน ส่วนปฐมาก็บอกให้ธนากลับไปเสียถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก แล้วเดินกลับเข้าข้างในไปอีกคน

ธนาไม่อยากเชื่อ เขาคิดถึงที่เห็นกนกแขฝังหุ่นที่ทางสามแพร่งเมื่อวันก่อนทันที ธนาต้องการรู้ความจริงจากปากฉัตรชนก จึงไปที่บ้านนวลอนงค์ถามหาฉัตรชนก

นวลอนงค์บอกว่ารถที่บ้านนั้นมาส่ง ฉัตรมาถึงก็เอาแต่ร้องไห้เข้าห้องปิดประตูเลย ถามธนาว่ามีเรื่องอะไรหรือ เห็นตุ๊กตาในมือธนาถามว่าไปเอาของอุบาทว์นี้มาจากไหน เอามันเข้ามาบ้านทำไม

ธนาบอกว่าเอามาจากบ้านโน้น ตุ๊กตาเขียนชื่อฉัตรกับปภาคิน นวลอนงค์บอกว่าเป็นไปไม่ได้ฉัตรไม่ทำเรื่องอย่างนี้ ธนาบอกว่าตนก็ไม่เชื่อแต่ตนเห็นอะไรแปลกๆเมื่อวันก่อน แล้วเล่าว่าเห็นกนกแขที่ทางสามแพร่งแต่แขหนีไปก่อนที่ตนจะไปถึงตัว

ธนาบอกว่าตนไม่รู้ว่าเขาทำอะไรและไม่รู้ว่าตุ๊กตาบ้าๆนี่ไปอยู่ที่ท่านนายพลปพนได้ยังไงเลยอยากมาคุยกับฉัตร

“บ้านโน้นเขาคิดว่าฉัตรเป็นคนทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้หรือ...ครูธนาช่วยหน่อยเถอะ พังประตูให้หน่อย น้ากลัว...กลัวว่าฉัตรจะคิดสั้น เรื่องนี้มันเลวร้ายเกินไป ช่วยหน่อยเถอะ”

ธนาวางตุ๊กตาแล้วไปหยิบชะแลงที่พิงอยู่ข้างฝาในสวน

ooooooo

ปภาคินต้องมนตร์จนมีอาการเหมือนคนป่วยหนัก ปพนกับปฐมาเห็นอาการของปภาคินไม่ดีจึงพาไปกราบหลวงพ่อ รดน้ำมนต์ให้พ้นมนตร์ดำ

หลวงพ่อให้ปภาคินดื่มน้ำมนต์จนอาการดีขึ้นถามว่าจะอยู่เป็นศิษย์วัดไหม ลองเรียนเรื่องธรรมะบ้างเผื่อจะรู้จักตัวเองดีขึ้น ปพนบอกว่าตนยินดีที่สุด ปฐมาก็อนุโมทนาสาธุบอกปภาคินว่าแม่จะได้เห็นผ้าเหลืองสักครั้งให้ชื่นใจ

“ครับ ผมจะบวชให้แม่ให้พ่อครับ”

เมื่อทุกคนยินดี หลวงพ่อจึงให้ปภาคินอยู่ที่วัดวันนี้เลย ปฐมาจึงกลับไปจัดมุ้งหมอนและเสื้อผ้าให้และบอกกนกแขให้กลับบ้านเสีย บอกว่าต่อไปนี้ห้องนี้จะมีแต่ของส่วนตัวของปภาคินเท่านั้น สิ่งไหนที่ไม่ใช่ของปภาคินตนจะเก็บเผาให้หมด กนกแขจึงกลับไปด้วยความแค้นแต่ไม่อาจแสดงออกได้ อาฆาตว่าจะต้องหาทางกำจัดปฐมาให้ได้

เมื่อกนกแขไปแล้ว วรดาบอกแม่กับพ่อว่าตนไม่เชื่อว่าครูฉัตรจะทำอะไรอย่างนั้น แต่สำหรับยัยกนกแขนี่ ตนไม่ไว้ใจ ปพนว่าเรายังไม่รู้ความจริงแต่พ่อกับแม่ก็อยากให้บ้านนี้สงบสุข และพ่อก็ทนไม่ได้ที่ปภาคินเป็นหมอมีอนาคตอีกไกลต้องมาเสียหายเพราะผู้หญิงหน้าด้านพวกนี้