หลงเงาจันทร์

พงษ์ที่เดินตามมากับอารีย์ ทิพย์อาภาและพิมพ์ชนกมองหลานคนเล็กที่ร้องไห้อย่างรู้สึกผิด นิติไม่ยอมตอบคำถามเพราะนั่นเท่ากับโยนความผิดให้พงษ์ที่บังคับเขาแต่งงานกับทิพย์อาภา เขมจิราเห็นพ่อนิ่งไม่ตอบก็ตัดพ้ออีกว่าพ่อทำให้เธอเกิดมาทำไม ถ้าทำให้เกิดมาแล้วไม่รัก นิติยืนยันว่ารักลูกๆเท่ากัน

“ไม่จริง เขมไม่เชื่อ ไม่ฟังคุณพ่ออีกแล้ว ถ้าคุณพ่อไม่ให้เขมหมั้นกับพี่คิมก็ไม่ต้องคิดว่าเขมเป็นลูกอีก” ตัดพ้อจบเขมจิราวิ่งหนี ทิพย์อาภาถามทุกคนด้วยความน้อยใจว่าบ้านนี้มีที่ยืนให้ตนกับลูกอีกไหมแล้ววิ่งตามลูกไป นิติได้แต่ถอนใจเหนื่อยใจ ทุกคนมัวแต่เป็นห่วงเขมจิราไม่ทันสังเกตเห็นพงษ์ที่มือไม้สั่นด้วยความเครียด โทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายในครอบครัว...

เขมจิราหนีไปนั่งร้องไห้อยู่ในห้องนอนตัวเอง ทิพย์อาภาตามมาปลอบว่าไม่ต้องเป็นห่วง หากพ่อจะไม่ยอมให้หมั้นก็เรื่องของเขา แต่ตนจะให้เธอหมั้นกับ

ธนาคิมให้ได้ไม่ต้องไปสนคนอื่น เธอคร่ำครวญที่พ่อไม่รักเธอเพราะพิมพ์ชนกใช่ไหม ทิพย์อาภาเสี้ยมทันทีว่าใช่

“พิมพ์แย่งคุณพ่อของเขม แย่งคุณปู่คุณย่าของเขมแย่งทุกคน ตอนนี้ก็จะมาแย่งพี่คิมอีก”

ทิพย์อาภารับปากจะไม่ยอมให้มันแย่งธนาคิมไปจากลูกเด็ดขาด...

พิมพ์ชนกเห็นนิตินั่งกลุ้มใจเรื่องเขมจิราอยู่คนเดียว เข้าไปขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้น้องหาว่าพ่อลำเอียง ท่านไม่ถือโทษโกรธอะไรเธอแต่โทษการสั่งสอนของทิพย์อาภาที่คอยเสี้ยมให้พี่น้องเกลียดชังกัน เธอขอร้องพ่ออย่าไปโทษทิพย์อาภา ความจริงแล้วถ้าไม่มีเธอสักคน ทุกคนอาจมีความสุขขึ้น

“พิมพ์ ไม่เอาไม่พูดแบบนี้ ถ้าไม่มีพิมพ์ พ่อนี่แหละที่จะทุกข์ที่สุดในชีวิตนะลูก พิมพ์ไม่ต้องห่วงนะลูก ถึงเขมจะว่ายังไง พ่อก็เชื่อพิมพ์ พ่อเชื่อว่าลูกของพ่อไม่มีวันทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง คนอย่างพิมพ์ยอมตายดีกว่ายอมทำผิดใช่ไหมลูก”

“ค่ะคุณพ่อ” พิมพ์ชนกกอดพ่อน้ำตาไหลพราก ไม่เคยคิดแย่งคนรักของน้อง แต่มันห้ามใจตัวเองไม่ได้ การหลงรักธนาคิมเป็นความรู้สึกผิดทั้งชีวิตแล้วสำหรับคนอย่างพิมพ์ชนก ดังนั้นเธอจึงขอร้องพ่ออนุญาตให้

เขมจิราหมั้นกับธนาคิม นิติแปลกใจทำไมถึงขอแบบนี้

“พิมพ์แค่คิดว่าถ้าเขมสมหวังเรื่องความรัก เขมจะได้มุ่งมั่นตั้งใจเรียนให้จบอย่างที่คุณพ่อต้องการไงคะ อีกอย่างน้องจะได้เลิกห่วงสักทีว่าพิมพ์จะแย่งอะไรจากน้องอีก”

นิติครุ่นคิดคล้อยตามคำพูดของลูก...

ด้านพิมพ์ชนกคุยกับพ่อเสร็จ เดินซึมกลับห้องตัวเอง รู้สึกผิดที่ไปหลงรักธนาคิม ไม่กล้าสารภาพผิดกับพ่อกลัวทำให้ท่านผิดหวัง

“พิมพ์ขอโทษค่ะพ่อ พิมพ์ผิด...พิมพ์ผิดเอง” พิมพ์ชนกคร่ำครวญ