หลงเงาจันทร์

“มีหลายเหตุผล แม่ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นของลูก แม่คงตอบไม่ได้แต่ถ้าจะให้แม่เดาแม่คิดว่าเขาอาจจะมีคนที่เขารักและแคร์มากกว่าลูกน่ะสิ...คิม เรื่องพิมพ์ชนก แม่อยากให้ลูก...” เอมอรไม่ทันพูดจบ ธนาคิมโพล่งขึ้นเสียก่อนว่าจะหมั้นกับเขมจิราตามที่แม่ต้องการ วางสายแล้วเรียกภาพถ่ายตัวเองคู่กับพลาทิปในมือถือขึ้นมาดู

“ไอ้พีท ฉันรู้ว่าแกเจ็บปวดแค่ไหน แกไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ลืมเป้าหมายตัวเองแน่ ฉันจะต้องทำให้ผู้หญิงคนนั้นเจ็บเหมือนอย่างที่แกเจ็บ เขาจะต้องตายแม้ยังมีชีวิตอยู่” ธนาคิมสีหน้ามุ่งมั่น...

เอมอรเก็บข่าวน่ายินดีนี้ไว้คนเดียวไม่ไหวรีบโทร.บอกทิพย์อาภา...

ที่บ้านสุวรรณเวศน์ นิติกับพิมพ์ชนกที่รอท่าอยู่ เห็นพงษ์กับอารีย์กลับจากวัดเข้าไปทักทายถามไถ่ว่าไปวัดมาเป็นอย่างไรบ้าง พงษ์รู้สึกดี จิตใจสงบและสบายใจขึ้น นิติแอบกระซิบถามอารีย์ว่าคุณพ่อเป็นอย่างไรบ้าง อารีย์เล่าว่าการได้ไปทำบุญไหว้พระและนั่งสมาธิทำให้พงษ์ไม่ฟุ้งซ่านไม่คิดมาก นิติยิ้มดีใจที่ท่านดีขึ้น

ระหว่างนั้นทิพย์อาภากับเขมจิราเดินยิ้มร่าเข้ามาเห็นทุกคนอยู่พร้อมหน้าจึงแจ้งข่าวดีให้ทราบว่าเอมอรมาทาบทามสู่ขอเขมจิราให้กับลูกชาย ตนเห็นว่าธนาคิมเหมาะกับเขมจิราก็เลยตอบตกลงจะให้ทั้งคู่หมั้นกันไว้ก่อน นิติทั้งตกใจและไม่พอใจ สั่งให้พิมพ์ชนกกับเขมจิราออกไปรอข้างนอก ผู้ใหญ่จะขอคุยกันหน่อย

“คุยเรื่องอะไรกันคะ เรื่องเขมรึเปล่า ถ้าเรื่องเขม

...เขมขออยู่ด้วย”

“เขม...พ่อบอกให้ออกไป” นิติเสียงเข้ม เขมจิราอิดออดไม่ยอมไป ทิพย์อาภาเห็นไม่เข้าทีบอกลูกให้ออกไปก่อน เดี๋ยวทางนี้ตนจัดการให้เอง เธอถึงได้ยอมออกจากห้องตามพิมพ์ชนกไปอยู่ที่ห้องนั่งเล่นซึ่งอยู่ติดกัน เธอไม่ปล่อยให้เสียเวลาเปล่าแกล้งพูดเย้ยหยันพิมพ์ชนกว่าเสียใจหรือเปล่าที่เธอจะหมั้นกับธนาคิม

“พี่ไม่เสียใจหรอก พี่มีแต่ยินดีกับเขมด้วยจ้ะ”

“พูดจากใจจริงเหรอ อย่าคิดว่าไม่รู้นะว่าพิมพ์คิดจะแย่งพี่คิมจากเขม”

“ไม่จริงเขม พี่ไม่เคยคิดแย่งอะไรของเขม อย่าว่าแต่คุณธนาคิมเลย”

จังหวะนั้นมีเสียงนิติดังมาจากอีกห้อง ตำหนิทิพย์อาภาที่ไปตกลงรับหมั้นทั้งที่ยังไม่ได้มาปรึกษาเขาก่อน เขมจิราก็เป็นลูกของเขาเหมือนกัน เขมจิราอยากรู้อยากเห็นจึงไปแอบฟังที่ประตู พิมพ์ชนกเห็นไม่เหมาะเตือนน้องว่าแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันเป็นเรื่องไม่ดี เธอตวาดแว้ดไม่ต้องมายุ่งแล้วเงี่ยหูแอบฟังต่อไป...