หลงเงาจันทร์

“คุณธนาคิม ฉันขอร้องปล่อยเถอะค่ะ” พิมพ์ชนกพยายามแกะมือธนาคิมออก เขาเหลือบเห็นเขมจิราแอบฟังอยู่ก็คิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ บอกกับพิมพ์ชนกว่าจะปล่อยถ้าเธอฟังเขาพูดก่อน เธอหยุดดิ้น

“จะพูดอะไรก็รีบๆเถอะค่ะ ฉันต้องไปช่วยงานอีก”

ธนาคิมแค่อยากถามเธอเป็นครั้งสุดท้ายว่ารักเขาหรือเปล่า พิมพ์ชนกได้แต่อึกอักไม่กล้าบอก เขาขอร้องให้บอกตามความรู้สึกของเธอไม่ต้องคิดถึงคนอื่น แล้วเขาจะไม่ตอแยเธออีก เขมจิราได้ยินคำถามถึงกับใบ้กินกำมือแน่นแค้นสุดๆ แต่ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะอยากรู้คำตอบเช่นกัน

“พิมพ์บอกผมสิ บอกผมว่าคุณรักผม ได้โปรด”

เขมจิราทนไม่ไหวจะเข้าไปเล่นงาน แต่ทิพย์อาภาคว้าแขนไว้เสียก่อนบอกให้ใจเย็นๆอดทนดูไปก่อน เธอจึงทำตามที่แม่ว่า พิมพ์ชนกบอกธนาคิมทั้งน้ำตาว่าความรู้สึกของเธอตอนนี้คือเต็มใจและยินดีที่เขาหมั้นกับเขมจิรา นอกนั้นเธอไม่สามารถรู้สึกอะไรได้อีก ทั้งที่เป็นแค่แผนกลั่นแกล้ง แต่ลึกๆเขากลับเจ็บปวดใจมาก ค่อยๆปล่อยมือเธอออก พิมพ์ชนกสบช่องขอตัวก่อน แล้วจ้ำพรวดจากไปกลัวเขาเห็นน้ำตา

ธนาคิมเจ็บใจที่พิมพ์ชนกไม่ยอมบอกรัก เหลือบเห็นเขมจิรากับทิพย์อาภายังแอบฟังอยู่สักพักพากันออกไป เขามองตามยิ้มร้าย ก่อนพึมพำกับตัวเอง

“ในเมื่อผมลงโทษคุณด้วยตัวเองไม่ได้ ก็คงต้องใช้คนอื่น คนที่คุณรัก...พิมพ์ชนก” ธนาคิมตั้งใจจะทำให้พิมพ์ชนกเสียใจด้วยการทำให้คนที่เธอรักหรือครอบครัวผิดหวังในตัวเธอ เข้าใจผิดว่าเธอคิดจะแย่งคู่หมั้นน้องสาว เขาถึงได้ยอมหมั้นกับเขมจิราเพราะมันคือหนึ่งในแผนการของเขานั่นเอง...

เมื่อมาถึงมุมปลอดแขกเหรื่อ เขมจิราต่อว่าแม่มาห้ามทำไมเธอจะไปจัดการนังพิมพ์ชนกที่คิดจะแย่งพี่คิมไปจากเธอ ทิพย์อาภาขอให้ลูกใจเย็นๆก่อน วันนี้เป็นวันหมั้นของลูกลืมไปแล้วหรืออย่างไร ดังนั้นลูกต้องอดทนรอให้หมั้นเสร็จก่อน แล้วค่อยจัดการมัน

“รอให้พี่คิมเป็นของเขมอย่างถูกต้องก่อน หลังจากนั้นเขมจะเอาคืนนังพิมพ์แน่”

“ถึงเวลานั้นก็ไม่มีใครมาว่าเขมของแม่ได้ เพราะเขมคือเจ้าของตาคิมอย่างถูกต้อง”...

ฝ่ายพิมพ์ชนกหลบมาร้องไห้คนเดียว เสียใจที่ไม่สามารถบอกรักธนาคิมได้ แอ๋วซึ่งเดินตามหาเธออยู่มาเจอเธอนั่งหลบๆก็ร้องทักว่าอยู่นี่เอง เธอรีบปาดน้ำตาทิ้งถามว่างานจะเริ่มแล้วหรือ

“ค่ะ คุณท่านให้พี่มาตาม คุณพิมพ์เป็นอะไรหรือเปล่าสีหน้าไม่ดีเลย”

พิมพ์ชนกโกหกว่าเหนื่อยนิดหน่อย แต่ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้ว เรารีบไปกันดีกว่า แอ๋วเป็นห่วงถามว่าไหวหรือ เธอพยักหน้ารับคำไม่ไหวก็ต้องไหวแล้วเดินนำแอ๋วออกไป

ooooooo