หลงเงาจันทร์

“บ้า เธอนี่ก็ กับพิมพ์ชนกต้องแสดงความเสียใจรึเปล่า”

ทุกคนแอบขำ ขณะที่เขมจิรายิ้มสะใจ ริสาไม่พอใจจะเข้าไปเอาเรื่องคนปากเน่า พิมพ์ชนกไม่อยากให้มีปัญหารีบดึงตัวริสาออกไป เขมจิราตะโกนเตือนพิมพ์ชนกไล่หลัง อย่าลืมว่าเรามีนัดกันไปเลือกของชำร่วย...

อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก ธนาคิมเดินมาเจอกับอานนท์โดยบังเอิญ สองคนทักทายกันตามมารยาท อานนท์รู้เรื่องงานหมั้นจึงแสดงความยินดีกับเขา ทั้งที่ใจปวดร้าวแทบสลาย แล้วขอตัวไปตรวจคนไข้ต่อ

“หมอคงสบายใจขึ้นสินะครับที่ผมหมั้นกับเขมจิราไม่ใช่พิมพ์ชนก”

คุณหมอหนุ่มหันขวับ “แล้วคุณล่ะครับ มีความสุขดีรึเปล่าที่หมั้นกับเขมจิราไม่ใช่พิมพ์ชนก”

ชายหนุ่มมองหน้ากันสีหน้าเอาเรื่อง เขมจิราเลี้ยวหัวมุมมาเห็นพอดีก็ตกใจ กลัวอานนท์จะพูดเรื่องที่ไม่อยากให้ธนาคิมรู้ รีบพุ่งเข้าไปถามว่าคุยอะไรกันอยู่ ธนาคิมไม่ได้คุยอะไรแค่หมออวยพรให้เราสองคนเท่านั้น

“ไม่ใช่เรื่องที่คุณเขมไม่อยากให้ใครรู้แน่ ไม่ต้องห่วงครับ” คำพูดกำกวมของอานนท์ทำให้เขมจิราปรี๊ดแตก อยากเอาเรื่องเขาแต่ไม่กล้าทำต่อหน้าธนาคิม

“เรื่องอะไรเหรอจ๊ะเขม” ธนาคิมมองว่าที่เจ้าสาวของตัวเองอย่างรอคำตอบ เธออึกอักหาคำแก้ตัวไม่ทัน อานนท์จึงช่วยพูดให้ ก็แค่เรื่องงานหมั้น เธอคงกลัวไม่อยากให้ใครรู้รูปแบบงานเพราะอยากเซอร์ไพรส์แขก เขมจิรารับสมอ้างว่าใช่ หวังว่าพี่คิมคงไม่ได้เผลอบอกหมอใช่ไหม

“จ้ะ พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

“ดีแล้วค่ะ ถ้างั้นเราไปกันเถอะค่ะ เขมแจกการ์ดเชิญครบหมดแล้ว” เขมจิราพูดจบดึงแขนธนาคิมจะไป อานนท์ทวงถามแล้วการ์ดเชิญของตนยังไม่เห็นให้เลย เธอหันขวับมองหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ธนาคิมถามเธอว่าลืมการ์ดเชิญของหมอหรือ เธอไม่ได้อยากแจกการ์ดเขาแกล้งทำเป็นลืมขอติดเขาไว้ก่อน วันหลังจะเอามาให้ ธนาคิมจัดแจงล้วงเอาการ์ดจากในกระเป๋าเสื้อมาเขียนชื่ออานนท์ที่หน้าซองแล้วยื่นให้

“ขอโทษด้วยนะครับหมอ เราจัดงานฉุกละหุกไปหน่อย เลยตกหล่นอย่าถือสาเลยนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ แค่คุณกับเขมไม่ลืมผมก็ดีใจแล้ว ผมคง...” อานนท์พูดไม่ทันจบเขมจิราชิงพูดตัดหน้า

“ไปไม่ได้ใช่ไหมคะ ไม่เป็นไรค่ะ เราเข้าใจว่าหมองานยุ่งมากคงทิ้งคนไข้ไปไม่ได้ พี่คิมไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวไม่ทันแจกผู้ใหญ่ท่านอื่นต่อ” เขมจิราตัดบทเสร็จลากแขนธนาคิมออกไป อานนท์ก้มมองการ์ดเชิญในมือ สีหน้าเศร้าสร้อย แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

ooooooo

ในที่สุดก็ถึงวันจัดงานหมั้น บ้านสุวรรณเวศน์ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม มีดอกไม้สดประดับไปทั่วตามที่เขมจิราต้องการ แขกเหรื่อเริ่มทยอยมางานแล้ว นิติ ทิพย์อาภากับเอมอรและพงษ์ยืนอยู่หน้าบ้านช่วยกันต้อนรับแขก พิมพ์ชนกยังหัวฟูวิ่งวุ่นดูแลความเรียบร้อยไม่ได้แต่งตัว โดยมีแอ๋วกับลูกชิ้นคอยเป็นลูกมือ