หลงเงาจันทร์

“ค่ะได้ยิน ฉันยินดีด้วยนะคะ” พูดจบพิมพ์ชนกเดินหนี ขืนอยู่ต่อมีหวังได้ร้องไห้ให้เขาเห็น ธนาคิมดึงมือไว้

“แต่ถ้าคุณบอกว่าไม่ ผมจะปฏิเสธการหมั้นทันที ขอแค่คุณบอกว่ารักผม ผมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อคุณ ถ้าคุณยอมรับว่ารักผม ผมจะไม่หมั้นกับเขม แล้วเราจะคบกัน”

หญิงสาวส่ายหน้า ทำอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด เขากำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ธนาคิมผิดหวังเพราะลึกๆ

แล้วเขาก็รักเธอเช่นกัน กระชากตัวเธอมาจนชิดกับอก

“เข้าใจผิด! คุณว่าผมเข้าใจผิดคุณจะบอกว่าที่ในป่าที่เราผ่านอะไรมาด้วยกัน ที่เราช่วยเหลือกัน ปกป้องกัน ที่คุณปกป้องผม คุณไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยงั้นหรือ”

“เอ่อ...ไม่ใช่นะคะ แต่...”

“แต่อะไรพิมพ์ชนก คุณบอกผมสิว่าคุณก็รักผม คุณต้องรักผม...คุณต้องรักผม”

พิมพ์ชนกน้ำตาไหลพราก ขอร้องให้ธนาคิมปล่อย เขาไม่ปล่อยจนกว่าจะได้คำตอบว่าเธอรักเขา เธออึกอักไม่รู้จะพูดอย่างไร จังหวะนั้นริสาผ่านมาเห็นพอดี สั่งให้เขาปล่อยมือเพื่อนของตนเดี๋ยวนี้ แล้วกระชากเธอออกจากมือเขา ด่าเขาว่าเป็นบ้าอะไรมาทำเพื่อนของตนทำไม

“พี่ริสาคะ ใจเย็นๆค่ะ เดี๋ยวพิมพ์คุยกับเขาเอง” ว่าแล้วพิมพ์ชนกหันไปเห็นธนาคิมมองเธอด้วยสายตาผิดหวังก็ใจหายอยากบอกเขาใจแทบขาดว่ารู้สึกดีกับเขามากแค่ไหนแต่ทำไม่ได้จึงต้องพูดตัดเยื่อใย “คุณธนาคิมคะ เรื่องในป่าฉันรู้สึก...ขอบคุณคุณจริงๆนะคะ ฉันถือว่าฉันเป็นหนี้ชีวิตคุณ คุณคือผู้มีพระคุณของฉันค่ะ”

“แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ ผมไม่ได้ต้องการแบบนี้” ว่าแล้วธนาคิมเดินจากไป พอเขาคล้อยหลังเท่านั้น พิมพ์ชนกโผกอดริสาร้องไห้โฮ ริสาบอกให้เธอร้องให้พอแล้วจงเข้มแข็งทำในสิ่งที่ถูกต้องถึงจะไม่ถูกใจก็ตาม...

ครู่ต่อมาธนาคิมหลบมาเลียแผลใจที่สวนสาธารณะริมน้ำ ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่อยู่ในป่าด้วยกัน ทั้งช่วงเวลาดีๆและช่วงเลวร้าย ก็ยิ่งเศร้า

“ผมเอาชีวิตเข้าแลก คุณก็ยังไม่เห็นค่า ผู้หญิงอย่างคุณมันไม่มีหัวใจจริงๆพิมพ์ชนก” ธนาคิมต่อว่าพิมพ์ชนกฝากไปตามสายลมโดยไม่รู้เลยว่าที่เธอต้องปฏิเสธหัวใจตัวเองเพราะไม่ต้องการทำให้น้องสาวเสียใจ

ooooooo

ธนาคิมนึกบางอย่างขึ้นมาได้ โทร.ถามแม่ว่าผู้หญิงที่รักคนอื่นได้ง่ายๆแต่ทำไมถึงปฏิเสธความรักของเขา หรือเขามีอะไรไม่ดีตรงไหน เอมอรเอะใจอย่าบอกว่าผู้หญิงที่เขาพูดถึงคือพิมพ์ชนก เขาขอร้องแม่อย่าเพิ่งขัด ช่วยตอบคำถามเขาก่อน

“ผู้หญิงน่ะเป็นเพศที่ซับซ้อน ปากบอกอย่างแต่ใจอาจจะอีกอย่างก็ได้ เพราะฉะนั้นที่เขาปฏิเสธก็อาจจะตีความได้ทั้งสองอย่างคือ เขาไม่ได้รักหรือเขารักไม่ได้”

“แล้วทำไมเขาถึงรักไม่ได้ครับ”