หลงเงาจันทร์

พิมพ์ชนกแปลกใจริสารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เธอเดาว่าอานนท์คงไปบอกทิพย์อาภาเรื่องเขากับเขมจิรา ท่านไม่พอใจเขาก็เลยโดนเล่นงาน พิมพ์ชนกสงสารอานนท์ที่จริงจังกับเขมจิราแต่ฝ่ายหญิงไม่เล่นด้วย ริสาพยักหน้าเศร้าๆสงสารทั้งอานนท์และตัวเองที่รักเขาข้างเดียว...

อานนท์ก้มหน้าก้มตาตรวจคนไข้อย่างไม่เหน็ดเหนื่อยหวังจะให้งานที่ทำช่วยบรรเทาความทุกข์ใจและความผิดหวังเรื่องความรัก...

ระหว่างเดินมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล ริสาได้ยินพยาบาลรุ่นน้องวิ่งเข้ามาบอกพยาบาลที่เคาน์เตอร์ว่าผู้ช่วยพยาบาลคนใหม่กำลังโดนหมออานนท์เอ็ด จากนั้นทั้งคู่ชวนกันไปดู ริสาไม่รอช้าตามไปด้วยคน กระทั่งเจออานนท์กำลังเล่นงานผู้ช่วยพยาบาลคนใหม่อยู่ ปัดมือถือในมือเธอตกพื้นตำหนิเธอที่เอาแต่แชตไม่สนใจคนไข้ ถ้าเห็นการแชตสำคัญกว่าคนไข้ก็ควรลาออกไปแชตที่บ้านอย่ามาทำงานจะดีกว่า

“กฎของที่นี่คือห้ามเล่นมือถือเวลาทำงาน จำเอาไว้อย่าให้ผมเห็นว่าคุณแชตในเวลางานอีก” เล่นงานเสร็จ อานนท์ผละไป พยาบาลที่แอบดูอยู่เม้าท์มอยทันที ทำไมช่วงนี้คุณหมอท่าทางเคร่งเครียด พยาบาลอีกคนเห็นด้วย เมื่อเช้าตนเองก็โดนดุว่าทำงานช้า ริสามองตามอานนท์ที่เดินจากไปอย่างเป็นห่วง ก่อนตัดสินใจเดินตามเขาจนทัน ตำหนิเขาที่ทำกับผู้ช่วยพยาบาลเกินกว่าเหตุ

“ถึงเขาทำผิดก็จริงแต่หมอควรเตือนเขาดีๆ

อย่าคิดว่าเขาด้อยกว่าแล้วหมอจะทำอะไรกับเขาก็ได้นะคะ”

“หมอไม่เคยคิดแบบนั้นริสา”

“แล้วหมอแน่ใจเหรอคะว่าหมอไม่ได้ใช้อารมณ์” คำพูดต่อว่าของริสาทำเอาอานนท์เถียงไม่ออก

ooooooo

พิมพ์ชนกปลีกตัวมานั่งหลบมุมอยู่ที่สวนหย่อมของโรงพยาบาล พยายามตัดใจไม่ให้คิดถึงธนาคิม ยิ่งพยายามเท่าใดกลับยิ่งจดจำเรื่องราวดีๆที่เขาทำให้ตอนอยู่ในป่า ถอนใจหนักใจแล้วหันหลังเดินกลับขึ้นตึก ต้องตกใจเมื่อเจอธนาคิมยืนอยู่ ครั้นตั้งสติได้จะเดินหนี เขาร้องเรียกไว้มีเรื่องจะคุยด้วย

“ฉันมีงานต้องทำเอาไว้ทีหลังเถอะค่ะ” พิมพ์ชนกกลัวใจตัวเองก็เลยจะหนีให้ห่าง ธนาคิมตะโกนไล่หลัง

“แม่กับอาทิพย์จะให้ผมหมั้นกับเขม” คำพูดของเขา ทำให้พิมพ์ชนกหยุดกึกเดินต่อไปไม่ไหว เขาปรี่ไปยืนเผชิญหน้า “คุณได้ยินไหมว่าผมต้องหมั้นกับน้องสาวคุณ”