หลงเงาจันทร์

“ดิฉันสังเกตเห็นเวลาพาเขาไปเปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนบรรยากาศอาการของเขาจะดีขึ้นนะคะ” อารีย์แจง

“ก็สามารถช่วยได้ครับ แต่ที่สำคัญอย่าปล่อยให้คนไข้อยู่คนเดียวเวลาเกิดอาการเศร้าเพราะจะเป็นอันตรายได้ เดี๋ยวหมอจะจ่ายเป็นพวกวิตามินที่ช่วยให้นอนหลับสบายไปก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นหมอจะให้ยา แต่ก็ต้องพาคนไข้มาพบหมอเป็นประจำ ติดตามผลตลอด หมอจะให้วิธีปฏิบัติสำหรับญาติผู้ป่วยไปให้ด้วยนะครับ” หมอว่าแล้วเดินออกไป พิมพ์ชนก อารีย์และนิติหันมองพงษ์ที่ยืนเหม่อใจลอยอยู่ที่มุมห้อง

“แม่ว่าเราน่าจะพาพ่อไปเที่ยวเปลี่ยนสถานที่ผ่อนคลายบ้างนะตาติ”

“ผมก็คิดว่าอย่างนั้นครับ รอให้เสร็จงานหมั้นยายเขม เราไปพักผ่อนกันทั้งครอบครัวเลยดีกว่า”

อารีย์แปลกใจ นี่เขายอมให้เขมจิราหมั้นแล้วหรือ นิติรู้ดีว่าห้ามก็ไม่ฟังก็เลยต้องยอมทำให้ทุกอย่างถูกต้อง เขาเองก็อยากให้วันสำคัญของลูกมีความหมาย พิมพ์ชนกยิ้มดีใจที่พ่อทำตามที่ขอ...

ไม่ได้มีแค่พิมพ์ชนกเท่านั้นที่ดีใจ เขมจิรากับทิพย์อาภาทราบเรื่องที่นิติอนุญาตให้จัดงานหมั้นได้แถมให้จัดที่บ้านสุวรรณเวศน์อีกต่างหากก็แทบโดดตัวลอย โดยเฉพาะเขมจิรากอดขอบคุณพ่อที่ยอมให้เธอหมั้น พิมพ์ชนกที่แอบมองอยู่ดีใจไปกับน้องสาวด้วย แล้วคว้ากระเป๋าจะไปทำงาน เขมจิราตามมาเรียกไว้ ขอร้องเธอช่วยเป็นแม่งานจัดงานหมั้นให้ตนหน่อย เธอแนะน้องไปจ้างออร์กาไนเซอร์ที่เป็นมืออาชีพจะดีกว่า

“ทำไม...หรือพิมพ์ไม่พอใจที่เขมหมั้นกับพี่คิม พิมพ์เลยไม่อยากช่วยใช่ไหม” เขมจิราตวาดลั่น

“เปล่าๆจ้ะ พี่แค่คิดว่าพี่จะไม่มีเวลาจัดงานดีๆได้ถูกใจเขม”

“แค่จัดตามที่เขมบอกก็พอ เขมอยากให้พิมพ์ช่วย มันจะได้เป็นความทรงจำที่ดีของเขมไง เถอะนะพิมพ์ เขมขอ” เขมจิราอ้อนวอนสุดฤทธิ์ พิมพ์ชนกทนเสียงรบเร้าไม่ไหวก็เลยรับปาก เขมจิรานัดจะไปรับเธอตอนเย็นแล้วปล่อยให้เธอไปทำงาน ทิพย์อาภาที่แอบฟังตั้งแต่แรก รอจนพิมพ์ชนกไปแล้วจึงเข้าไปถามลูกจะไปให้มันช่วยทำไม เงินเราก็มีเยอะแยะจ้างเอาดีกว่า

“เขมอยากเยาะเย้ยมันแม่ สะใจดี อีกอย่างมันจะได้สำนึกว่าพี่คิมเป็นของเขม” เขมจิรายิ้มร้ายกาจ

ooooooo

หลังออกเวร เขมจิรามารับพิมพ์ชนกไปลองชุดหมั้นด้วยกัน ขณะแยกย้ายกันไปลองชุด ธนาคิมเดินเข้ามาในร้าน พิมพ์ชนกลองเสร็จก่อนจึงออกมาให้ช่างดู ธนาคิมหันมาเห็นเธอในชุดไทยงดงามถึงกับตะลึง เป็นจังหวะเดียวกับเขมจิราในชุดไทยที่ดูหรูหรากว่าเดินเข้ามาเห็นก็ไม่พอใจร้องทักเสียงดัง