หลงเงาจันทร์

“แกคิดจะขัดขวางอะไรฉันอีกล่ะทีนี้”

“แกยังโกรธเรื่องที่ฉันขัดขวางไม่ให้แกทำเว็บไซต์ให้คุณพิมพ์อยู่ล่ะสิ”

“ทำไมฉันต้องโกรธแกในเมื่อสุดท้ายแล้ว ฉันก็ได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ”

เอกรัฐหน้าเครียดทันทีพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ธนาคิมกลัวเพื่อนขัดขวางแผนการอีก แกล้ง

ทำไก๋ว่าไม่มีอะไรทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้น เอกรัฐอยากรู้ที่เพื่อนพูดว่าได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วคืออะไร

“ก็ได้เข้าใจพิมพ์ชนกมากขึ้นไง แกเคยบอกอยากให้ฉันมองผู้หญิงคนนั้นใหม่ไม่ใช่เหรอ”

“นี่ในป่ามันทำให้แกเข้าใจคุณพิมพ์มากขึ้นจริงๆเหรอ”

“ก็คงทำนองนั้นมั้ง” คำพูดของธนาคิมไม่ได้ทำให้เอกรัฐเชื่อแม้แต่น้อย...

ระหว่างอยู่ในห้องนอนของพิมพ์ชนกกันตามลำพัง แอ๋วเล่าเรื่องที่ทิพย์อาภาจะฆ่าอานนท์ให้ตายคามือให้เจ้าของห้องฟัง บ่นว่าน่ากลัวมากไม่เคยเห็นคุณผู้หญิงโกรธขนาดนี้มาก่อน ไม่รู้อานนท์ไปทำอะไรให้ท่าน

ถึงได้อาละวาดบ้านแตก โชคดีที่ไม่มีใครอยู่บ้านไม่อย่างนั้นเป็นเรื่องใหญ่แน่

“พี่แอ๋วช่วยบอกทุกคนอย่าพูดเรื่องนี้ไปนะคะ พิมพ์ไม่อยากให้คุณพ่อคุณปู่คุณย่าไม่สบายใจ”

แอ๋วบอกไปแล้วแต่จะเตือนซ้ำอีกที พิมพ์ชนก

ไม่เข้าใจทำไมอานนท์ถึงไม่ยอมตัดใจจากเขมจิราสักที

“รักคนที่ไม่ควรรักก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ” คำพูดของแอ๋วโดนพิมพ์ชนกเต็มๆเช่นกัน

ooooooo

ริสาเห็นอานนท์ที่กำลังรักษาคนไข้สีหน้าท่าทางเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ไม่ยิ้มแย้มไม่หยอกล้อกับคนไข้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ พลันภาพเมื่อเช้าตอนคุยกับพิมพ์ชนกผุดขึ้นมาในความคิดของริสา

“พิมพ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พี่แอ๋วพี่เลี้ยงพิมพ์บอกว่าหมอถูกคุณอาทิพย์ เอ่อ...”

“พี่รู้”