หลงเงาจันทร์

“แม่เขมกลัว เขาบังคับเขม บอกถ้าเขมไม่ยอมจะเอาเขมไปประจาน”

“แก...บังอาจมาทำลูกสาวฉันเหรอ แกทำร้าย

ลูกสาวฉันได้อย่างไร แกตาย” ทิพย์อาภาโกรธจนขาดสติพุ่งเข้าไปตบตีอานนท์อุตลุด เขาพยายามอธิบายแต่ทิพย์อาภาสติแตกไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ตบตีหนำใจบีบคอเขาซ้ำ จะฆ่าให้ตายคามือ แอ๋วกับลูกชิ้นได้ยินเสียงเอะอะรีบเข้ามาดู เห็นคุณผู้หญิงบีบคออานนท์ที่หน้าเริ่มหายใจไม่ออก แอ๋วรีบเข้าไปดึงมือทิพย์อาภาแต่สู้แรงไม่ไหว เรียกลูกชิ้นให้มาช่วย

ลูกชิ้นเข้าไปช่วยแอ๋วอีกแรง ในที่สุดดึงมือ

ทิพย์อาภาออกจากคออานนท์สำเร็จ แอ๋วบอกให้เขารีบหนีไป อานนท์ไม่รอให้บอกซ้ำวิ่งปรู๊ดไปเลย เขมจิราสั่งให้แอ๋วกับลูกชิ้นดูแม่ให้ด้วยแล้ววิ่งตามเขาไป

ooooooo

คุณหมอหนุ่มวิ่งหนีมาที่รถตัวเองตัวสั่นยังไม่หาย เขมจิราตามมาเย้ยหยันเห็นแล้วใช่ไหมว่า

ความรักของแม่เธอเป็นอย่างไร ท่านจะทำทุกอย่างเพื่อเธอแม้แต่การฆ่าคน เขาต่อว่าเธอที่โกหกแม่ตัวเองเพื่อใส่ร้ายเขา

“เขมไม่ได้โกหกที่น้ำตกเขมโดนหมอข่มขู่ เขมไม่ได้เต็มใจ นั่นเท่ากับหมอข่มขืนเขมเหมือนกัน คำว่าเต็มใจควรใช้กับคนที่เขารักกัน แต่นี่เขมไม่ได้รักหมอเพราะฉะนั้นที่ผ่านมาก็เท่ากับหมอบังคับเขม จำไว้นะหมอ ถ้าไม่อยากตายอย่ามายุ่งกับเขมอีก”

อานนท์ทั้งเสียใจทั้งผิดหวังไม่คิดมาก่อนว่าหญิงที่ตัวเองรักจะใจร้ายขนาดนี้ ขึ้นรถขับออกไปอย่างหมด อาลัยตายอยาก เขมจิรามองตามสะใจ ครู่ต่อมาเธอกลับไปที่ห้องรับแขก ทิพย์อาภาซึ่งตอนนี้เย็นลงมากแล้วไล่แอ๋วกับลูกชิ้นให้ออกไปก่อน มองลูกสงสารจับใจ ประกาศกร้าวจะตามไปฆ่าอานนท์ให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

“อย่าแม่ เขมไม่อยากให้แม่เดือดร้อน”

“แม่ไม่กลัว มันทำร้ายลูกแม่ มันสมควรตาย”

เขมจิราทักท้วงถ้าแม่ทำอย่างนั้นทุกคนก็จะรู้เรื่องนี้ เธอจะเสียชื่อได้ ทิพย์อาภาเจ็บใจที่จัดการมันไม่ได้ เธอปลอบแม่ให้ใจเย็นๆ เธอมั่นใจว่าอานนท์โดนแม่เล่นงานไปวันนี้จะทำให้ไม่กล้ามายุ่งกับเธออีก

“แล้วถ้ามันไปบอกคนอื่นล่ะ คนอย่างมันต้องไม่ตายดี”

“แม่อย่าไปทำอะไรมันนะ เขมขอ เขมไม่อยากให้แม่ติดคุก เขมขาดแม่ไม่ได้ แม่รู้ไหม”

“โธ่เขม นางฟ้าของแม่” ทิพย์อาภาดึงลูกมากอดด้วยความสงสาร ขณะที่เขมจิราถอนใจโล่งอก...