บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 7
“ค่ะ หญิงไม่ยอม หญิงจะไม่แบ่งให้ใคร...ต้องข้ามศพกัน!” ฐิติพาจิกตาสู้ตาย
เช้านี้ท่านชายแต่งตัวอย่างจะออกไปทำงาน ยุพาเลียบเคียงถามว่างานแต่งของลูกชายเพื่อนเก่าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านชายชมว่าหมอปภาคินงดงามกว่าพ่อเยอะ บ้านช่องก็อยู่สบาย เหมาะเป็นที่ตากอากาศอย่างดีทีเดียว ยุพาได้ทีถามว่าตนจะมีโอกาสได้ไปเที่ยวด้วยไหม
“ได้ไปสิ หญิงเล็กคงจะพาไปได้ ฉันจะจดหมายไปบอกท่านนายพลไว้ก่อน”
ยุพาสมใจ สบตากับฐิติพาที่เพิ่งลงมาอย่างรู้กัน
เมื่อขึ้นไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่นชั้นบนโดยมีช่วงคนสนิทของยุพาอยู่ด้วย ยุพาได้ฟังเรื่องท่านชายเรียกอิ่มไปซักถามเป็นนานสองนานไม่รู้จะซักถามอะไรบ้าง ช่วงบอกว่าไม่คิดเลยว่าอิ่มจะอยู่เป็นหอกข้างแคร่มาถึงวันนี้ ถามว่าจะให้ตนกำจัดมันเลยดีไหม
“อย่าเพิ่ง ยังไม่รู้เลยว่าอะไรเป็นอะไร แกคอยสืบคอยถามก็แล้วกัน...” ช่วงยุว่านังนี่มันปากแข็ง
ไม่อย่างนั้นก็คงแพร่งพรายเรื่องนังนวลไปบ้างแล้ว “มันปากแข็งเองไม่ได้หรอก แต่มันกลัวเรา เราต่างหากที่ปิดปากมันไว้ได้สนิท จับตามันไว้ให้ดี อย่าให้คลาดสายตานะช่วง”
“เจ้าค่ะ หม่อมเจ้าคะ จะให้อิฉันไปตามพ่อหมอได้รึยังเจ้าคะ”
ฐิติพาถามว่าหมออะไร ยุพาไม่ตอบแต่สั่งช่วงให้ลองไปดู เอาของกินของใช้ไปให้สักหน่อย ไม่ได้บำรุงกันมานานแล้ว เผื่อจะต้องใช้งานกันอีก ฐิติพาอยากรู้ถามว่า “ใครหรือคะแม่” ยุพาไม่ตอบแต่ย้ำกับฐิติพาว่า
“หญิงจ๊ะ เราต้องชนะ! ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องด้วยกล ถึงเวลาที่หญิงจะรู้ได้แม่จะบอกลูกเอง” แล้วสั่งช่วง “อย่าลืมจับตานังอิ่มไว้ จะซื้อใครในบ้านนี้อีกแกบอกฉัน”
ooooooo
กนกแขกลับมาเปิดกล่องไม้ดูจดหมายเก่าๆที่ธนาเขียนให้อีก จดหมายฉบับสุดท้ายธนาลงท้ายว่า “รักแขที่สุด” กนกแขจิกตาพึมพำ “ทำไมฉันจะต้องแพ้...ไม่ได้ ฉันแพ้ไม่ได้”
กนกแขไปหาธนาที่บ้านเช่า ธนาตกใจถามว่ามาทำไมต้องการอะไรอีกหรือ กนกแขทำจริตว่าคิดถึง ธนาพูดอย่างไม่หายเจ็บว่าพอเถอะ ตนไม่ใช่ของเล่นของใคร นึกสนุกก็หยิบมาเล่นพอเบื่อก็ขว้างทิ้ง
กนกแขมารยาว่าตนไม่เคยลืมเขา โทษว่าเป็นเพราะพ่อกับแม่ตกลงกับคุณพ่อคุณแม่พี่ใหญ่ไว้ และฉัตรก็ต้องการจับพี่ใหญ่เพื่อเอาชนะตนจึงมาบอกตนทุกวันว่าธนารักตนอย่างนั้นอย่างนี้ ความจริงแล้วธนาไม่เคยรักตนเลย
ธนายืนยันว่าตนรักแข รักมากกว่าผู้หญิงคนไหน ตนเชื่อว่าแขมีใจให้ตนจริง แต่ไม่ใช่ ใจของแขเปลี่ยนง่ายเหลือเกิน กนกแขโทษว่าตนเชื่อฉัตร ถึงได้มอบใจรักให้ธนาจริงๆ ไม่อย่างนั้นตนจะ...
