บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 7
เพื่อนที่ว่าคือฐิติพานั่นเอง กนกแขอุทานตื่นเต้นว่าวันนี้คุณหญิงมาถึงที่นี่ ท่านชายเด็จมาด้วยไหม
“วันนี้คุณพ่อไปเยี่ยมเยียนพวกที่ห้างค่ะ หญิงเลยขอมาหาแขที่นี่ อยากรู้จักกันไว้ให้มากๆ”
กนกแขถามว่าคุณหญิงจะกลับพระนครเมื่อไหร่ ฐิติพาบอกว่าพรุ่งนี้ กนกแขบ่นเสียดายไม่ได้พาคุณหญิงไปเที่ยวทะเล
ฐิติพาทำเป็นมาเพื่อขอที่อยู่ของกนกแข แต่ที่แท้ต้องการมาคุยเรื่องฉัตรชนก ทำเป็นให้กนกแขพาไป
ชมสวน แล้วเล่าให้ฟังอย่างวิตกว่า
“ตั้งแต่เช้าวันนั้น ท่านพ่อซักประวัติแม่คนนั้นเป็นการใหญ่ ถามย้ำเรื่องพ่อของมัน...ท่านพ่อคงหวั่นไหวเพราะในงานคืนนั้น ทั้งไทยทั้งฝรั่งทักว่าฉันหน้าเหมือนมัน อุปาทานไปกันเยอะ เพราะเห็นท่านพ่อไปเป็นประธานในงานก็นึกว่าจะต้องเกี่ยวข้องกัน ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันสักนิด”
ฐิติพายอมรับว่าตนกลัวจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันเพราะท่านพ่อเป็นคนที่อยากรู้อะไรท่านจะไม่ยอมปล่อย บอกกนกแขว่า แขน่าจะเข้าใจว่าตนเป็นลูกคนเดียวของท่านพ่อมา 20 ปีแล้ว ที่วังโสภณไม่มีทายาทอื่นนอกจากตน แขน่าจะเข้าใจเพราะก็เป็นลูกคนเดียวเหมือนกัน
“แขเข้าใจค่ะ เข้าใจดี และที่สำคัญถ้าไอ้คนที่ชอบเข้ามายื้อแย่ง สอดแทรกไปในทุกเรื่องของเราคือนังฉัตร...แขไม่ยอมค่ะ แขยอมไม่ได้”
“เราคงจะต้องร่วมมือกัน” ฐิติพามองหน้ากนกแข
อย่างขอคำมั่น
“ค่ะ...เราจะร่วมมือกัน”
ooooooo
ปภาคินพาฉัตรชนกเดินชมสวนที่บ้าน บอกว่าถ้าฉัตรชอบต้นไม้ก็ช่วยจัดสวนให้ด้วยเพราะตนทำงาน ไม่มีเวลาสั่งเขาจัด เวลาที่เหนื่อยก็อยากมาเดินเล่นกับคนที่ตนรัก
ฉัตรชนกยินดีที่จะทำให้แม้จะมีสวนราตรีอยู่แล้ว ปภาคินบอกว่าบ้านเราเป็นบ้านแห่งความรักที่ลูกหลานของเราจะเติบโตงดงาม พรรณนาว่า
“พี่มองเห็นรมย์ฤดีตัวเล็กๆสี่ห้าคนวิ่งเล่นอยู่บนสนามนี้ ฉัตรคงต้องเหนื่อยหน่อยตามดูแลลูกเอง”
“ฉัตรจะรักลูกของเราให้เหมือนที่แม่รักฉัตร
ฉัตรจะดูแลพวกเขาไม่ให้ห่างสายตา พี่ใหญ่คะ พวกเขากำเนิดด้วยความรักของเรา จะเติบโตอย่างงดงามทั้งกายและใจ”
รุ่งขึ้นศักดินัยกับฐิติพาจะเดินทางกลับแล้ว ทุกคน ในรมย์ฤดีมาส่งที่หน้าบ้าน ศักดินัยบอกว่าแล้วจะมาเยี่ยมอีก ปภาคินยินดีต้อนรับหากเสด็จมาศรีราชา เชิญประทับที่นี่ได้ทุกเวลา
