บ่วงนฤมิต

“ดีใจมาก ปภาคินที่เจ้าสาวของเธอชื่อฉัตรชนก ฉันยินดีเป็นที่สุด” ฉัตรชนกพนมมือไหว้ ศักดินัยจับมือที่พนมไว้ เอ่ย “ขอให้เธอโชคดี”

ฐิติพามองอย่างไม่พอใจ เร่งให้รีบไปเพราะยังต้องเดินทางอีกไกล พอศักดินัยขึ้นรถ ฐิติพาก็ขับพรวดออกไปทันที

พอมาถึงบริเวณที่เฉี่ยวจักรยานของนวลอนงค์ล้ม ศักดินัยก็ชะเง้อเหมือนจะมองหานวลอนงค์จนฐิติพาถามว่าท่านพ่อทอดเนตรอะไรหรือ

“เอ้อ...ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากรู้ว่าบ้านของฉัตรชนกเขาอยู่แถวไหน น่าจะอยู่แถวนี้ เพราะวันนั้นเราก็พบแม่ของเขาที่นี่” ฐิติพาเหน็บหวานๆว่า เลยไม่ได้แวะเยี่ยมก่อนเรากลับ “ช่างมัน คงได้กลับมาอีก”

ฐิติพาฟังแล้วสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง

เมื่อกลับถึงวังโสภณ ยุพากระวีกระวาดให้คนรับใช้ ไปยกกระเป๋าและสั่งตั้งโต๊ะเย็น พอเจอฐิติพาก็ถามว่าไปศรีราชาเป็นอย่างไรบ้าง

“มีแต่ป่ากับทะเลค่ะแม่ น่าเบื่อ”

ยุพาถามว่ากินอะไรมาหรือยังแม่ให้ตั้งสำรับไว้แล้วจะลงไปห้องอาหารเลยไหม ฐิติพาบอกว่าเดี๋ยว ถามว่า “แม่คะ นังนวลอนงค์นี่เป็นใครคะ”

“หา! หญิง...หญิงไปเอาชื่ออุบาทว์นี้มาจากไหน” ฐิติพาบอกว่า “เป็นชื่อแม่เจ้าสาวนังฉัตรชนก หญิงได้ยินท่านพ่อรับสั่งกับมัน”

“อะไรนะ! ว่ายังไงนะ หญิงเล่าให้แม่ฟังให้หมดซิลูก” ยุพาตาโพลง แทบเต้น

ooooooo

กลับถึงวังโสภณ ท่านชายศักดินัยเรียกอิ่มอดีตต้นห้องของนวลไปซักถามที่ห้องนั่งเล่นถึงวันที่นวลอนงค์ หนีไปและนายบุญก็หายไปด้วยว่าทั้งสองมีอะไรกันไหม คาดคั้นว่า “นังนวลหนีไปกับไอ้บุญใช่ไหม”

อิ่มบอกว่าตนไม่เคยเห็นสองคนมีอะไรผิดปกติ วันที่หม่อมนวลหายไปตนให้นายบุญมาช่วยตามหาก็หายไปอีกคน ท่านชายถามจี้ว่า

“20 ปีมาแล้วนะอิ่ม แกบอกฉันมาตามตรง ก่อนไปจากที่นี่ นังนวลมันท้องหรือเปล่า”

อิ่มฟังแล้วถึงกับเข่าอ่อนไปทันที

ฝ่ายยุพาบอกฐิติพาว่า 20 ปีมาแล้วไม่เคยคิดว่ามันจะหวนกลับมากวนใจเราอีก ฐิติพาถามว่าถ้าวันหนึ่งเรื่องเป็นอย่างที่ท่านพ่อสงสัยเราจะทำยังไงดี ยุพาแข็งกร้าวว่าแม่จะไม่มีวันยอมแพ้มัน ลูกเองก็จะแพ้มันไม่ได้ เราเป็นใคร มันเป็นใคร ฐิติพาถามอย่างกังวลว่ามันเป็นไปได้อย่างที่ท่านพ่อสงสัยใช่ไหม

“ไม่...เราจะยอมให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้...แม่ไม่ยอม ให้มันเป็นไปได้ หญิง...เราต้องช่วยกันนะ วังโสภณและที่ดินมรดกของท่านพ่อจะต้องเป็นของหญิงคนเดียว แบ่งให้ใครไม่ได้”