บ่วงนฤมิต

“ไม่เป็นไรค่ะ แขผ่านมาเห็นรถพี่ใหญ่เลยแวะเข้ามาดู แขจะกลับก่อน วันหลังจะไปหาพี่ใหญ่ที่รมย์ฤดีค่ะ” กนกแขไหว้ลาปภาคินคนเดียวแล้วหมุนตัวเดินไปที่รถที่จอดอยู่ถนนใหญ่ทันที

ooooooo

กนกแขกลับถึงบ้านอารมณ์พลุ่งพล่านด้วยแรงริษยา เล่าให้กานติมาฟังว่า เชื่อว่าปภาคินคงโดน ของอะไร หน้ามืดตามัวสร้างบ้านใหม่ให้นวลอนงค์ใหญ่โตสวยงามจนไม่เห็นร่องรอยของแม่ค้าขายผักเลย

กานติมาถามว่าป้าปัทรู้ไหม กนกแขบอกว่าตนยังไม่ได้คุยกับป้าปัท พูดไม่ออกเหมือนน้ำท่วมปากแต่นี่สังหรณ์เลยตามไปดู บอกแม่ว่า

“แขสงสารพี่ใหญ่...แขเสียใจจริงๆที่วันนั้นยอมให้พี่ใหญ่ตกไปอยู่ในมือฉัตร แขรักเพื่อน ไม่อยากต่อสู้เพื่อแย่งผู้ชายกับเพื่อน” กนกแขรำพึงรำพันความดีของตน แต่กานติมามัวแต่คิดว่าจะทำอย่างไรดีเลยไม่ได้ฟัง

คืนนี้เองกนกแขเขียนจดหมายสั่งเสื้อหนาวผู้ชายจากกรุงเทพฯ เขียนเสร็จใส่ซองแต่ไม่ปิดซองวิ่งออกไปถามกานติมาว่าแม่จะสั่งซื้อเสื้อผ้าจากห้างอีกไหม

กานติมาถามว่าลูกจะซื้ออะไรหรือ

กนกแขบอกว่าตนจะซื้อเสื้อสเวตเตอร์ถักไหมพรมนิ่มๆเป็นของขวัญให้พี่ใหญ่ สงสารพี่ใหญ่เพราะฉัตรเอาไหมพรมหยาบๆราคาถูกมาถักเสื้อให้พี่ใหญ่ฝีมือก็ไม่เข้าท่า พูดเหยียดว่า

“พี่ใหญ่เป็นถึงหมอ จะแต่งตัวไม่เข้าท่าเหมือนคนทำสวนผักอย่างนั้นได้ยังไง”

กนกแขบอกว่าตนเจตนาดีช่วยรักษาหน้าพี่ใหญ่และฉัตรด้วย ตนยินดีปิดทองหลังพระ ตนให้ไปใครๆก็ต้องคิดว่าเมียพี่ใหญ่หาให้ กนกแขพูดจนกานติมาบอกว่าเดี๋ยวแม่จะไปหยิบเงินให้

กนกแขยิ้มในหน้า ที่แผนก้าวแรกของตนสำเร็จแล้ว

เมื่อไปให้ปภาคินติวเพื่อสอบเรียนแพทย์ ปภาคินปวดหัวมากเมื่อเห็นว่ากนกแขไม่ไปเอาเสียเลย กนกแขอ้อนว่าตนท่องแล้วแต่มันไม่เข้าหัว ปภาคินบอกว่าถ้าแขไม่ท่องก็สอบไม่ได้ ตนช่วยไม่ได้เลย จะเสียเวลาเปล่าทั้งสองคน กนกแขถามว่าพี่ใหญ่กลัวฉัตรหรือ

“พี่ให้เกียรติฉัตรจ้ะ ฉัตรคือภรรยาของพี่ แต่เรื่องการเรียนของแขเป็นเรื่องของแข ไม่เกี่ยวกับฉัตรนะจ๊ะ”

กนกแขรำพันว่าตนคิดถึงพี่ใหญ่เสมอทุกวัน แม้จะรู้ว่าเป็นสามีของเพื่อนและไม่เคยคิดจะแย่ง แต่ก็ตัดใจไม่ได้ เพราะตนยังหวังดีกับพี่ใหญ่เสมอ แล้วเอาเสื้อที่สั่งซื้อมาให้ บอกว่าตั้งใจให้เพราะเหมาะกับพี่ใหญ่จริงๆ แต่ถ้าพี่ใหญ่ไม่สบายใจตนก็จะไม่มาให้สอนอีก แล้วรำพึงรำพันว่า

“ทั้งๆที่แขหัวไม่ดี แต่ยังหวังสูงอยากเรียนแพทย์ เพราะพ่อกับแม่ก็อายุมากขึ้นทุกวัน พ่อกับแม่มีแขเป็นลูกคนเดียว ตอนนี้แขจึงอยากเป็นหมอจริงๆ เพราะรู้ว่าไม่มีใครรักเรามากกว่าพ่อกับแม่”