บ่วงนฤมิต

“ฉันรู้แล้ว ใครเป็นพ่อของฉัตร!” ขวัญอุมาอ่านแล้วอุทานดีใจมาก ธีรัชที่นอนอยู่บอกว่าตกใจหมดเลย

“ต้องเป็นคนนี้แน่ ประธานในงาน ท่านชายนี่ไง ที่ปภาคินบันทึกไว้ว่าแขกที่มาในงานพากันพูดว่า

ฉัตรชนกหน้าคล้ายลูกสาวของท่าน  ถ้าไม่มีเชื้อสายก็ไม่น่าจะชื่อว่าฉัตรชนกแบบนี้”

ขวัญอุมาเปิดหน้าสุดท้ายของบันทึกยื่นให้ธีรัชอ่าน เขาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่แน่ใจเหมือนกัน

ooooooo

วันนี้ขณะฉัตรชนกเอากระเป๋าค้างคืนมาที่บ้านนวลอนงค์ลงจากรถแล้วให้นายสุขกลับไปเลย เอะใจเมื่อเห็นรถของท่านชายจอดอยู่จึงเดินเข้า

ใกล้บ้าน ได้ยินเสียงท่านชายกำลังคุยกับแม่อย่างตึงเครียด

ท่านชายถามว่าเธอท้องก่อนที่จะหนีมาใช่ไหม นวลอนงค์ปฏิเสธว่าไม่ใช่ ท่านชายจึงให้อิ่มที่มาด้วยเล่าเหตุการณ์ขณะนั้น อิ่มบอกว่าคุณนวลมีอาการคล้ายคนแพ้ท้องและบ่นว่าเลือดขาดไปสองเดือนแล้ว อิ่มสารภาพกับนวลอนงค์ว่าท่านให้ตนสาบานว่าจะพูดความจริง ตนจึงทูลไปว่า

“ช่วงนั้นคุณมีเรื่องไม่สบายใจหลายเรื่อง เวลาท่านไม่อยู่ที่วังก็มีแต่เรื่องร้อนใจ ส่วนนายบุญรักคุณนวลอย่างนายไม่เคยมีอะไรเกินเลย แต่อิฉันไม่รู้ว่ามัน

หายไปพร้อมกับคุณได้ยังไง”

“นวลอนงค์ แกบอกให้ฉันรู้หน่อยซิ แกหนีออกจากวังโสภณมาทำไม”

นวลอนงค์ตัดสินใจบอกท่านชายว่าฉัตรชนก

ไม่ใช่ลูกของท่าน เป็นลูกของตนคนเดียว และเมื่อออกมาแล้ว ก็รอมาถึงยี่สิบกว่าปี รอคำถามนี้จากท่านแต่ก็ไม่เคยได้ยินจนเดี๋ยวนี้ไม่อยากได้ยินแล้ว พูดทั้งน้ำตาว่า

“ถ้าเคยเชื่อตลอดมาว่าหม่อมฉันหนีตามไอ้บุญมา ก็คิดซะว่ามันเป็นอย่างนั้นต่อไป ป่านนี้แล้วฉัตรคงไม่ต้องการพ่อที่ไม่เคยดูดำดูดีมันหรอก”

“ฉันไม่เคยรู้ว่าแกท้อง” บอกแล้วท่านชายถามว่าเช่นนี้จะให้ดูดำดูดีได้ยังไง มีอะไรที่ตนไม่รู้อีก ให้พูดมาเลย อิ่มจึงเล่าว่า

นวลอนงค์ถูกกลั่นแกล้งตนจึงไม่กล้าพูดความจริง แต่พอเรื่องเกิดขึ้นตนสงสารคุณนวลกับหนูฉัตรเป็นที่สุด พระคุ้มครองถึงได้รอดมากันได้ เล่าอย่างสะเทือนใจว่า

“วันที่คุณนวลจะหายไป หม่อมฉันเห็นหม่อมยุพาสั่งนังแช่มอะไรสักอย่าง และคืนนั้นนังแช่มก็แอบเข้าไปอยู่ในห้องของคุณนวลก่อนที่คุณนวลจะเข้าไป”

นวลอนงค์เล่าว่า ตนถูกพวกมันจับตัวออกไปจากห้อง พอนังแช่มเข้ามาก็ผลักตนล้มแล้วเอาผ้าปิดปาก จากนั้นมีคนเอากระสอบมาคลุมตัวพาออกจากบ้าน