บ่วงนฤมิต

ฝ่ายขวัญอุมากับธีรัชก็มุ่งหน้าไปที่ลพบุรีเพื่อสืบหาตึกเย็นที่ศรีราชาตามคำบอกเล่าของเจ้าของบทประพันธ์ที่บอกว่าบ้านจริงๆของเรื่องนี้คือตึกเย็นที่ศรีราชา วิยาดาบอกว่าเคยได้ยินตอนมาซื้อบ้านใหม่ๆว่ามันคือบ้านของเรา ชื่อเต็มๆน่าจะเป็นรมย์ฤดี

ขวัญอุมากับธีรัชปะติดปะต่อได้ทันที ไม่ว่าชื่อบ้านชื่อบุคคลที่เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันทั้งหมด วิยาดาถามว่ารู้เรื่องเหล่านี้ได้ยังไง ขวัญอุมาบอกว่า จากที่เราฝัน ธีรัชบอกว่าจากบันทึกที่คุณภารดีลูกสาวคนเขียนนิยายให้มา

ธีรัชเสนอว่าถ้าตึกเย็นคือบ้านของตน เราอาจจะหาบันทึกที่เหลือได้จากในบ้านนั้น เพราะหนังสือบางส่วนติดมากับบ้านด้วย ธีรัชบอกแม่ให้กลับบ้านกันคืนนี้เลย ขวัญอุมาขอตามไปด้วย แต่วิยาดาบอกให้กินข้าวให้เสร็จก่อน

เมื่อกลับไปรื้อหนังสือที่บ้าน สุดใจเล่าว่าแม่บอกว่าเคยมาที่ตึกเย็น เล่าเรื่องเพื่อนชื่อป่านชวนไปเก็บสายบัว แม่ผูกพันกับเพื่อนชื่อป่านมาก ขวัญอุมาถามธีรัชว่า ยายชุ่มมาทำงานกับคุณแม่เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ธีรัชบอกว่าพอจำความได้ก็เห็นยายชุ่มแล้ว สุดใจบอกว่าแม่มาเป็นพี่เลี้ยงคุณผู้หญิง

ขณะนั้นเองธีรัชเห็นสมุดบันทึกปกแข็งเล่มหนึ่งที่ด้านในสุดของชั้น ปกคล้ายบันทึกของปภาคิน

“นี่ไง! อยู่นี่เอง! อยู่นี่จริงๆด้วย...”  ธีรัชร้องอย่างตื่นเต้นดีใจมาก

 ขวัญอุมาจะขออ่านก่อนธีรัชจึงเอาไปถ่ายเอกสารมาแบ่งกันอ่าน พอออกมาถึงหน้าร้านอาหารเจอฉายฉานกับอรนภาออกมาพอดี ฉายฉานบอกขวัญอุมาว่าเห็นรูปเก่าหน้าคล้ายตนและเธออยู่ที่โต๊ะติดข้างฝา

ขวัญอุมาจึงให้ธีรัชไปถ่ายเอกสาร  ตัวเองเข้าไปดูรูปตามคำบอกเล่าของฉายฉาน เป็นจริงอย่างที่เขาบอก เธอจึงขอพบเจ้าของร้าน ลูกปลาบอกว่าพวกตนกำลังทำสารคดีประวัติศาสตร์ออกทีวี พนักงานจึงไปเชิญเจ้าของร้านคือคุณโกสุมในวัย 65 ปีมาพบ ขวัญอุมาจึงถามเกี่ยวกับรูปภาพที่ข้างฝา

“คุณย่าของดิฉันเป็นเจ้าของที่แถวนี้ค่ะ สมัยก่อนท่านแบ่งที่ปลูกบ้านให้เช่าทำสวนผัก...สมัยก่อนคนจะมีกล้องต้องรวยและติดต่อกับพวกฝรั่ง คุณย่าของดิฉันคือคุณย่าสม ท่านมีลูกคนเดียวคือพ่อของดิฉัน”

คุณโกสุมเล่าว่า ที่ดินตรงนี้เคยแบ่งให้ครูฉัตรที่แต่งงานไปกับเศรษฐีที่ตึกเย็นเช่า ท่านมาปรับปรุงบ้านแล้วถ่ายรูปร่วมกันเอาไว้ ชี้คนในรูปบอกว่าคุณแม่ของครูฉัตร ย่าสม แล้วก็ครูธนา เล่าว่าแต่ครูฉัตรมีข่าวลือเรื่องร้ายๆเสมอ แต่ย่าสมบอกว่ามันไม่เป็นความจริงย่ากับครูธนาบอกเสมอว่าครูฉัตรเป็นคนดี แต่ตนเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ