บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 7
ไม่รู้ว่าไปไหน จนใกล้รุ่งมันแวะพักแล้วพี่บุญก็มาช่วย สองคนนั้นจึงหนีไป พี่บุญกลัวว่ามันจะพาพวกย้อน
กลับมาจึงพาตนหนีไปตลอดวันขึ้นรถไฟถึงสำโรงแล้วให้ไปอยู่กับคนที่รู้จัก พี่บุญไม่กล้ากลับไปวังอีกเพราะกลัวอันตราย จนฉัตรเกิด ตนจึงบากหน้ากลับไปเผื่อว่า...
“แล้วยังไง” ท่านชายร้อนใจ
ooooooo
นวลอนงค์เล่าว่าเมื่อตนบากหน้ากลับไป ก็ได้รู้ว่าคนที่นั่นว่าตนหนีตามพี่บุญไป ซ้ำยังว่าตนขโมยเครื่องเพชรของหม่อมยุพาไปด้วย นวลอนงค์บอกว่าตนเพียรฝากจดหมายถึงท่านคิดว่าท่านจะได้ทอดเนตรบ้าง เพราะส่งคนเอาเงินมาให้และบอกว่าไม่ต้องกลับไปอีกเพราะท่านเชื่อว่าเด็กคนนี้คือลูกชู้
อิ่มเสริมว่าคุณนวลฝากจดหมายไว้แต่หม่อมยุพามาบังคับเอาไปและส่งคนไปตามถึงที่นั่น นวลอนงค์
เล่าว่าตนกลัวที่เขาขู่จึงหนีเตลิดไปถึงศรีราชา กลัวเขาจะทำร้ายฉัตรอีกคน
ฉัตรชนกได้ฟังทั้งหมด วางกระเป๋าโผเข้ากอดแม่ ท่านชายก็อุทาน “ฉัตรชนก ลูกพ่อ...” นวลอนงค์บอกให้ฉัตรชนกกราบท่านพ่อ ฉัตรชนกก้มกราบกับพื้น ท่านชายประคองขึ้นลูบศีรษะอย่างเอ็นดู...
“ฉัตร...พ่อขอโทษ...นวลอนงค์ ฉันขอโทษ”
ขณะที่ที่บ้านนวลอนงค์กำลังมีความสุขที่ครอบครัวได้เจอและเข้าใจกันนั้น ปภาคินกลับบ้านเพื่อจะพา
ฉัตรชนกไปส่งที่บ้านนวลอนงค์ พอรู้จากแม่ว่าฉัตรชนกไปแล้วจึงตามไป ไปเจอฉัตรชนกจับมือธนาคุยอย่างปลื้มปีติว่า “ฉัตรดีใจที่สุดในโลกเลยธนา ไม่คิดว่าเราจะได้พบกัน... คืนนี้ฉัตรคงนอนไม่หลับทั้งคืน”
ธนาถามว่าคืนนี้ไม่กลับบ้านโน้นหรือ ฉัตรบอกว่าคืนนี้ค้างที่นี่ ธนาถามว่าแล้วคุณสามีไม่ว่าเอาหรือ
“อือ...ตอนนี้ไม่มีอะไรที่จะสำคัญไปมากกว่าเรื่องของเรานะธนา เราเพิ่งได้มีโอกาสรู้จักตัวตนจริงๆของเรา ขอเวลาให้เราตรงนี้ก่อนเถอะ”
ปภาคินแทบล้มทั้งยืน เหมือนฟ้าถล่มลงมาทับตัวเอง เซไปพิงต้นไม้อย่างเจ็บปวดสาหัส...
ooooooo
ขวัญอุมาค้างที่รีสอร์ตเพราะธีรัชไม่สบาย ด้วยรอยอดีตที่เป็นสายสัมพันธ์ลึกซึ้งในอดีต ทำให้ความรู้สึกซ่อนเร้นในหัวใจที่มีต่อกันเปิดเผยต่อกันโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเดินทางกลับถึงบ้าน เจอวิยาดากับลูกปลามาถึงก่อนแล้ว ขวัญอุมาบอกลูกปลากับวิยาดาอยู่ที่นี่ก่อนเพราะตนกับธีรัชจะไปวังโสภณเพื่อตามรอยอดีตต่อ
