บ่วงนฤมิต

“ฉัตรชนกไม่ใช่ลูกของท่าน พอพระทัยรึยังเพคะ ฉัตรชนกไม่ใช่ลูกของท่าน แกเป็นลูกชู้!”

นวลอนงค์สะบัดมือออก เดินคอแข็งไป ศักดินัยมองตามอย่างไม่เชื่อ ส่วนฐิติพากับกนกแขรีบถอยไป

ooooooo

ออกมาคุยกันอีกมุมหนึ่งของสวน กนกแขถามว่าคุณหญิงได้ยินแล้วใช่ไหม ฐิติพาบอกว่าได้ยินแล้ว

แต่ไม่อยากเชื่อ กนกแขทำกระซิบกระซาบว่าคุณหญิงอย่าพูดไป สิ่งที่เราได้ยินอาจเป็นจริงหรือไม่จริงก็ได้แต่ขอภาวนาให้ไม่จริง

ฐิติพาบอกว่าตนก็ไม่เชื่อว่ามันจะเป็นจริง กนกแข

ย้ำว่าถ้าอย่างนั้น เราต้องช่วยกันไม่ให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป

“สัญญานะ ว่าเรื่องนี้มันจะต้องเงียบหายตายไปพร้อมกับเรา” ฐิติพามองหน้ากนกแขคาดคั้น สองสาวพยักหน้ายิ้มให้กันเป็นสัญญา

เวลาเดียวกันนั้น ศักดินัย ปฐมา ปพน และนวลอนงค์กำลังส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอ

“ความรักที่ผูกพันเราไว้ด้วยกัน จะไม่มีวันจางไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้คิดถึงความรักและหนักแน่นในความรักของเรานะ พ่อใหญ่ ฉัตร” ศักดินัยเอ่ย

“กราบขอบพระทัยฝ่าบาทที่กรุณาหม่อมฉันเสมอ” ปภาคินก้มกราบแทบเท้า

“เห็นพ่อใหญ่มาแต่เล็กแต่น้อยก็ต้องดูแลให้ถึงที่สุด เจ้าสาวสวยคู่ควรมาก มีอะไรให้ฉันช่วยได้ก็บอกนะฉัตร”

ฉัตรชนกน้ำตารื้นตื้นตันใจประทับใจ เหมือนมีบางอย่างสื่อสารมาถึงกัน ฉัตรชนกยกมือไหว้อีกครั้ง ศักดินัยลูบผมอย่างเมตตาแล้วลุกขึ้น ปพนจึงผายมือให้นวลอนงค์เข้าไปนั่ง

“คุณปภาคินคะอิฉันขอฝากฉัตร ลูกสาวของฉันเป็นดวงใจของแม่ เป็นสมบัติที่มีค่าที่สุด ขอฝากคุณไว้ ฉันเลี้ยงเขามาอย่างทะนุถนอมมากที่สุด ขอให้คุณปภาคินทะนุถนอมฉัตร เหมือนที่ฉันได้ทะนุถนอมมาตลอด”

“ขอรับ”

“ลูกต้องรัก เคารพคุณใหญ่มากๆ ฉัตร คุณใหญ่เธอเป็นเหมือนพี่ เหมือนพ่อของลูก นับแต่นี้ต่อไป ลูกต้องฝากชีวิตไว้กับเขาทั้งชีวิต”

“จ้ะแม่”

เมื่อผู้ใหญ่พากันออกจากห้องหอและปิดประตูให้แล้ว ปภาคินจูบฉัตรชนกเอ่ยด้วยความรัก

“ในที่สุดความรักของเราก็ชนะทุกสิ่ง”

ทั้งสองกอดกันด้วยความรัก

เมื่อศักดินัยเดินมาถึงหน้าห้องพัก เจอฐิติพาถามว่าทำไมหญิงยังไม่เข้านอน ฐิติพาไม่ตอบแต่ย้อนถามว่า “ทำไมท่านพ่อต้องส่งตัวบ่าวสาวด้วยเพคะ”