บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 7
“พ่อมาเป็นประธานงานนี้ ก็ต้องทำให้ครบสิ
ตาใหญ่นั่นพ่อก็เคยดูแลเขามาระยะหนึ่งตอนไปอังกฤษใหม่ๆ” ฐิติพาบอกว่าตนห่วงท่านพ่อ “ห่วงอะไรกัน บ้านของนายทหารใหญ่ไม่มีอะไรหรอก หญิงอย่าทำให้พ่อต้องห่วงเพราะออกมาเดินอยู่คนเดียวค่ำๆมืดๆเลย นอนเสียเถิดลูก”
ฐิติพาบ่นเสียดายที่วันนี้ตนไม่ได้เป็นเจ้าสาว ศักดินัยขยี้หัวลูกสาวหัวเราะ
“ลูกของพ่อคงจะมีเนื้อคู่ที่งามสง่าไม่แพ้ปภาคินแน่นอน ได้รักคนที่รักเรา มันเป็นความรู้สึกดีงามมากนะหญิง นอนเถอะลูก”
ศักดินัยโอบพาฐิติพาไปที่ประตูห้อง จูบผม ส่งเข้าห้องนอน แล้วเดินกลับมาที่ห้องตัวเอง สีหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา
ooooooo
ปภาคินกับฉัตรชนก ต่างถอดมาลัยที่คล้องคอออกเอาไปวางไว้ที่พานหน้าห้องแต่งตัว
ฉัตรชนกบอกว่ามาลัยคู่นี้ตนจะเก็บไว้ให้ลูกหลานเราดู ปภาคินติงว่ามาลัยจะอยู่ได้สักกี่ปี ดอกไม้เดี๋ยวก็โรยรา
“มาลัยโรยรา แต่ความรักของเราจะงอกงามสดชื่นขึ้นในทุกวันที่ผ่านไปใช่ไหมคะคุณใหญ่”
ปภาคินบอกว่าความรักของตนที่มีต่อเธอมีแต่จะเพิ่มทุกวันทุกคืน กอดฉัตรไว้แนบอกด้วยความรัก
พาเดินมาที่โต๊ะเขียนหนังสือ
“ตั้งแต่ที่เห็นฉัตรวันแรก พี่เขียนบันทึกนี้ไว้ มันเป็นเรื่องราวชีวิตของเราที่พี่ตั้งใจจะเก็บไว้ให้ลูกหลานอ่าน” ฉัตรชนกชมว่าสมุดสวยจัง “พี่ซื้อมาจากอังกฤษ ในนี้มีแต่เรื่องของฉัตร เพราะทุกลมหายใจของพี่มีแต่ฉัตรชนกเพียงคนเดียว”
“โลกของฉัตรมีแต่ความรักคุณใหญ่...ความรักคุณใหญ่อยู่ในทุกๆที่ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน น้ำที่ดื่ม แม้กระทั่งอากาศที่หายใจ คุณใหญ่คือชีวิตของฉัตร หากฉัตรต้องจากคุณใหญ่ไป ฉัตรคงจะตายไปเสียก่อน”
“ไม่เอา ฉัตรอย่าพูดเรื่องไม่ดีอย่างนั้น วันนี้
พี่คงยังไม่ต้องบันทึกอะไร เก็บความทรงจำดีๆไว้เขียนวันหลังดีกว่า”
ปภาคินจูบฉัตรชนกอีกครั้งอย่างแสนรัก
ooooooo
วันนี้กนกแขรื้อหีบไม้เก่าๆที่เป็นฝีมือของ
ธนาทำให้ ในนั้นมีจดหมายหลายสิบฉบับที่จ่าหน้าซองชื่อกนกแข และมีรูปของธนาใบเล็กๆอยู่ด้วย
ขณะรื้อหีบอยู่หน้าเตียง บ่าวมาเคาะประตูบอกว่าคุณหญิงให้มาตามบอกว่ามีเพื่อนมาหา กนกแขรีบเก็บหีบ ไปส่องกระจกดูหน้าตาตัวเองและซับน้ำตาตบแป้งปกปิด บอกบ่าวว่าเดี๋ยวจะตามไป
