เพลงรักเพลงปืน

แก้วเปิดฉากทักลูกสาวเสียงตึง “กลับมาแล้วสินะ...คุณปลัดมารออยู่สักพักแล้ว กลับมาแล้วก็ดี เพราะแม่กำลังจะบอกว่าแม่จะยกแกให้คุณปลัดดนัยโดยไม่ต้องมีสินสอดทองหมั้น!”

เปรียวหน้าถอดสี ดนัยแอบสะใจแต่เก็บอาการแกล้งพูดเอาใจแก้ว

“แล้วผมก็จำเป็นต้องรับปากแม่แก้วว่าจะดูแลเปรียวอย่างดีที่สุด เมื่อเปรียว...พร้อม”

แก้วปลื้มใจมาก หันไปสั่งลูกสาวเสียงเข้ม

“เตรียมตัวไปเป็นเมียปลัดดนัย ไม่ต้องห่วงขี้ปากชาวบ้าน เป็นเมียปลัดดนัยต้องดีกว่าไปเป็นเมียโจร...จริงไหม”

เปรียวเสียใจที่แม่ตัดสินใจแทนตัวเองโดยไม่ถามความสมัครใจ วิ่งพรวดหนีขึ้นห้อง แก้วถลาจะตามแต่ดนัยรั้งไว้

“อย่าครับ...ผมจะให้เวลาเปรียวทำใจ เปรียวคงต้องการเวลาสักพักที่จะลืม...หิน ท่าลาด”

“คุณปลัดดนัย...โถ...คุณปลัดช่างดีงาม เป็นสุภาพบุรุษ เป็นเหมือนพ่อพระของแม่ของนังเปรียว แม่ฝากชีวิตไว้กับคุณปลัดด้วย...ขอให้คุณปลัดเจริญๆ”

จบคำก็โถมตัวกอดปลัดหนุ่มที่เธอหมายมั่นปั้นมือจะให้เป็นลูกเขย ดนัยได้แต่ยกมือโอบตอบขำๆ สาแก่ใจยิ่งนักที่เล่นละครตบตาว่าที่แม่ยายสำเร็จ

บัวบานเห็นเปรียวสะเทือนใจและเก็บตัวในห้องก็โผล่ไปหา เอ่ยปลอบเสียงอ่อน

“แม่คงพูดไปเพราะความโกรธน่ะพี่เปรียว”

“ไม่...แม่พูดจริงทำจริง แม่พูดต่อหน้าปลัดดนัย เขาพยายามบีบเราโดยใช้มือของแม่”

“แล้วพี่ไม่เป็นห่วงแม่หรือ คนอย่างปลัดดนัยเขาเหมือนน้ำนิ่งแต่ใครจะรู้ว่ามันลึกแค่ไหน ที่ดินผืนนี้ยังไม่ได้โอน เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของเสี่ยภุชงค์”

คำเตือนของบัวบานทำให้เปรียวหน้าเครียดคิดหนักเพราะเชื่อว่าดนัยคงทำอย่างที่อีกฝ่ายคาดจริงๆ...

ooooooo

เสี่ยภุชงค์เพิ่มการคุ้มกันทนายผดุงที่ต้องนำเงินของเขาไปฝากธนาคารให้แน่นหนาขึ้น อดีตสมุนสมัยเป็นเสือชงก็ถูกเรียกตัวกลับมาทำงานนี้ด้วย หินเห็นดังนั้นก็เปลี่ยนใจยังไม่ปล้นดำที่มาช่วยหินกับหาญดักปล้นเงินของเสี่ยภุชงค์อดใจไม่ได้ ถามขึ้นหลังกลับถึงวัด

“ทำไมเปลี่ยนแผนกะทันหันล่ะพี่หิน”

“เสี่ยภุชงค์เพิ่มคนคุ้มกันรถขนเงิน ขืนเราเข้าปล้นก็ตายเปล่า สู้เรารักษาชีวิตไว้สู้ยาวๆดีกว่า เรายังมีโอกาสเพราะถึงยังไงเสี่ยภุชงค์ก็ต้องเอาเงินมาเข้าธนาคารทุกสามวัน”

หาญพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนรัก

“ฉันก็คิดเหมือนแก พวกมันขนมากันเป็นกองทัพ อาวุธพร้อม ขืนเข้าปล้นก็ตายเปล่าอย่างแกว่า”