เพลงรักเพลงปืน

“ฉันยังไม่รู้เลย ฉันไม่กล้าใช้เด็กเข้าไปสืบในบ้านเสี่ยภุชงค์เพราะมันอันตราย...แต่สีดาอาจจะรู้”

“ฉันไม่อยากใช้สีดา”

หาญถอนใจเบื่อหน่ายความเป็นคนดีของเพื่อนรัก ดำนิ่งคิดก่อนเสนอวิธีของตน

วิธีของดำคือแฝงตัวไปสืบข่าวในซ่องของเจ๊บุหลัน แม่เล้าและเจ้าของซ่องเลื่องชื่อในบ้านโคก

“พวกลูกน้องเสี่ยภุชงค์พอเมาได้ที่แล้วต้องมาใช้บริการลูกสาวเจ๊บุหลัน แล้วไอ้พวกนี้สันดานเหมือนกันหมด...พอเมาแล้วใหญ่คับซ่องทุกคน มีอะไรก็อ้วกออกมาหมดเท่ากับเจ๊บุหลันกุมความลับของเสี่ยภุชงค์ไว้ส่วนหนึ่ง”

หาญกระตือรือร้นตามประสาหนุ่มเจ้าสำราญผู้มีใจรักศิลปะและของสวยงาม ต่างจากหิน...มีท่าทีเงียบขรึม ไม่ชอบใจสถานที่แบบซ่องนักแต่ไม่มีทางเลือก ดำกับดินคู่หูวัดบ้านโคกก็ตื่นเต้นมาก พ่วงด้วยสัปเหร่อฉุยซึ่งแต่งตัวโก้ผิดกับทุกวันเพราะอยากไปเยือนถิ่นเก่าอย่างซ่องของเจ๊บุหลันด้วย

เจ๊บุหลันเป็นแม่เล้าเจนจัด ต้อนรับขับสู้แขกทุกกลุ่มอย่างคล่องแคล่ว จนเมื่อเห็นกลุ่มสมุนเอกของเสี่ยภุชงค์คือปอก กุดและเกี้ยวเข้ามาก็ลอบเบ้หน้าก่อนต้อนให้ไปใช้บริการกับโสเภณีรุ่นดึก

สามสมุนเอกของเสี่ยภุชงค์ไม่ชอบใจนักแต่ไม่ขัดศรัทธา แถมควักเงินสดให้แม่เล้าปึกใหญ่ เจ๊บุหลันตาวาวเมื่อเห็นเงิน รีบยื่นมือไปรับไว้แต่ไม่วายสงสัยว่าเหล่าสมุนไปเอาเงินมากมายมาจากไหน...

ooooooo

หินเห็นดิน ดำและสัปเหร่อฉุยคุยกับเจ๊บุหลันถูกคอก็ลากตัวหาญกลับ หาญเดินตามเพื่อนรักแบบเสียไม่ได้ กระทั่งถึงเพิงริมคลองใกล้วัดก็โพล่งถามด้วยความข้องใจ

“ฉันไม่เข้าใจเลย ไหนๆก็ไปถึงที่แล้วก็...”

หาญถามไม่ทันจบหินก็โพล่ง “แกไม่สงสัยหรือ... เดี๋ยวนี้ลูกน้องเสี่ยภุชงค์มีเงินใช้กันเป็นฟ่อนๆ นอกจากธุรกิจผิดกฎหมายแล้วฉันว่ามันต้องมีอย่างอื่น ที่ฉันลากแกกลับเพราะแค่ไอ้ดำ ไอ้ดิน ลุงสัปเหร่อฉุยก็หาข่าวได้แล้ว”

“ไหนๆก็ไหนๆแล้วน่าจะ...”

“อย่าเห็นแก่สนุกนักเลย แกต้องไม่ลืมว่าเราต้องหาทางปล้นเงินของเสี่ยภุชงค์ตามแผน”

“ปล้นคนรวย...ช่วยคนจน!”

ดนัยไม่ได้คิดถึงพวกหินกับหาญ มัวเช้าถึงเย็นถึงบ้านเปรียวหวังเข้าทางแม่ยาย

“ขอบคุณมากครับแม่แก้วที่สงเคราะห์ผมให้อิ่มท้อง ไม่ต้องกลับไปนอนท้องกิ่วที่บ้านพัก”

แก้วใจอ่อนยวบกับคำออดอ้อนของปลัดหนุ่ม “โถ...คนโสดน่ะน่าสงสาร ไม่มีคนคอยดูแลตอนกลับมาเหนื่อยๆ เอาเถอะค่ะ...แม่จะพยายามพูดกับนังเปรียวมันให้มันยอมไปอยู่กับคุณปลัด”