เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 10
ดนัยเจ็บใจมากที่โดนหมวดรำพึงกับทนายผดุงสบประมาท บึ่งไปบ้านลำตัดทันทีหลังจากนั้นเพื่อรุกเรื่องเปรียวเต็มที่ แก้วเห็นหน้าปลัดหนุ่มที่หมายตาเป็นลูกเขยก็ตื่นเต้นดีใจ
“คุณปลัดมาแต่หัววันเลยวันนี้...เร็วบัวบาน...ไปเรียกเปรียวลงมารับรองคุณปลัด”
บัวบานฮึดฮัดไม่ยอมไป แกล้งยืนสบตาท้าทายปลัดหนุ่มดนัยไม่สะทกสะท้าน ทักทายแก้วด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ทำอะไรอยู่ครับแม่แก้ว”
“กำลังฝัดข้าวเปลือกเอาเศษผงเศษฟางออกจะเอาไปสีเป็นข้าวสารไว้กินค่ะ”
“แม่แก้วคงจะลำบากมาก”
“ไม่ลำบากหรอกค่ะ ชาวนาต้องทำนาแล้วเก็บข้าวเปลือกไว้ส่วนหนึ่งเพื่อหุงกิน มันจะลำบากอะไร”
แก้วอธิบายยิ้มๆ ก่อนหันไปชักสีหน้าใส่บัวบานที่ไม่ขยับไปไหน
“อ้าว...นังบัวบาน ยังไม่ไปอีกหรือ บอกให้ไปตามเปรียวยังไงล่ะจ๊ะ”
บัวบานหน้าเจื่อนรีบไปตามเปรียว แก้วถอนใจเบาๆก่อนหันมาปั้นหน้ายิ้มแย้มกับปลัดหนุ่ม
“นั่งก่อนค่ะคุณปลัด...เดี๋ยวเปรียวคงลงมารับรอง พักนี้ไม่ได้ไปไหนอยู่แต่ในห้อง ลดพยศลงเยอะแล้วล่ะค่ะ คุณปลัดต้องใจเย็นๆนะคะ”
ดนัยไม่ตอบแต่ยิ้มรับบางๆ แก้วไม่เอะใจคิดแค่ว่าปลัดหนุ่มคงรักลูกสาวของเธอจากใจจริง
เปรียวไม่คิดแบบแก้ว หมกตัวในห้องไม่ออกไปเจอดนัย บัวบานลำบากใจมาก กระนั้นก็เข้าใจความรู้สึกลูกพี่ลูกน้องสาวดี “ตามใจพี่เปรียวแล้วกัน พี่จะไม่ออกไปก็ตามใจพี่ ฉันยังไม่อยากเห็นหน้าคนคนนี้เลย คนหน้าไหว้หลังหลอก ฉันจะไปบอกแม่ว่าพี่เปรียวไม่ยอมออกไปนะ”
บัวบานทำตามที่บอกจริงๆ แก้วอารมณ์เสียมากลุกพรวดจะไปเอาเรื่องเปรียว
“นังเปรียว...นังนี่...ชักจะใหญ่โตขึ้นทุกวันจนใครสั่งไม่ได้”
ดนัยสวมบทชายหนุ่มผู้แสนดีร้องห้าม
“ช่างเถอะครับ...เปรียวคงไม่อยากเห็นหน้าผมจริงๆก็ได้ มีแม่แก้วทั้งคน...ไม่เป็นไรครับ”
แก้วอึกอัก อยากไปตามเปรียวแต่ดนัยอ้อนขอไม่ให้ไป
“ผมตั้งใจมาขอข้าวกิน แม่แก้วคงไม่ลำบากนะครับถ้าผมจะ...”
ไม่ทันจบคำแก้วก็สวนตอบรับทันทีพลางหันไปสั่งบัวบานให้ตั้งข้าว บัวบานฮึดฮัดแต่ก็ยอมทำตามคำสั่งแก้ว ดนัยทำทีไม่ถือสาแต่ส่งสายตาแข็งกร้าวไปให้บัวบานเหมือนเป็นการปรามแกมขู่อยู่ในที
ooooooo
หินกับหาญไม่ได้สนใจดนัย รวบรวมแนวร่วมหารือเรื่องแผนปล้นเงินครั้งต่อไป
“คราวที่แล้วเราล้มเลิกแผนปล้นเพราะเสี่ยภุชงค์จัดกำลังมาคุ้มกันเพียบ ตอนนี้มันคงชะล่าใจคิดว่าโจรคงไม่กล้า หาญ...เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันจะขนกันอีกเมื่อไหร่”
