เพลงรักเพลงปืน

หินเห็นสีดาก็ลอบถอนใจหน่ายๆก่อนทักทายแบบเสียไม่ได้ สีดาไม่ยี่หระรีบพูดสิ่งที่อยู่ในใจ

“เสี่ยใช้สีดามาดูพวกคุณว่ายังอยู่กันครบไหม เมื่อวานปืนเสี่ยถูกปล้นค่ะ เสี่ยกำลังหาตัวโจรอยู่ เสี่ยสงสัยว่า...”

“พวกผมจะเป็นโจร เอ๊ะ...สงสัยได้ขนาดนั้นทำไมเสี่ยภุชงค์ไม่แจ้งความล่ะครับ”

“จะแจ้งยังไงล่ะคะ...ก็ปืนพวกนั้นเป็นของเถื่อน... อุ๊ย...”

สีดาตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน เหล่หน้าเสีย หินไม่รอช้าแกล้งย้อนถาม

“ของเถื่อน...ปืนเถื่อนหรือครับ เสี่ยภุชงค์สั่งปืนเถื่อนมาทำไมครับ”

คำถามของหินทำให้สีดาหน้าซีดเผือด ละล่ำละลักตอบ “ฉันก็ไม่รู้ค่ะ...คุณต้องระวังตัวนะ ฉันพูดมากไม่ได้ ฉันจะกลับไปบอกเสี่ยว่าพวกคุณอยู่กันครบไม่ได้ออกไปไหน...ดีไหมคะ”

ooooooo

ทั้งสีดาและอดีตสมุนของเสี่ยภุชงค์รายงานตรงกันว่า หินกับหาญไม่ได้ออกจากวัดบ้านโคกตั้งแต่เกิดเรื่องไฟไหม้ป่าช้า เสี่ยภุชงค์ถึงกับคิดหนัก คาใจเหลือเกินว่าใครคือกลุ่มโจรปริศนาปล้นอาวุธของเขา

เปรียวกับบัวบานยังไม่รู้เรื่องอาวุธของเสี่ยภุชงค์ถูกดักปล้น ถูกแก้วกักบริเวณให้อยู่แต่ในบ้าน กระทั่งวันก่อนที่สองสาวได้ยินเสียงปืนดังมาจากป่าละเมาะไม่ไกลจากบ้าน

“เสียงปืนที่ดังมาจากป่าละเมาะ...พี่เปรียวไม่สงสัยหรือ ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“สงสัย...แต่ไม่รู้จะออกไปยังไง แม่เฝ้าพวกเราทั้งวันทั้งคืนเลยนะ”

“ใช่...เข้าส้วมแม่ยังเอาเสื่อไปปูรอเลย ลำตงลำตัดไม่รับจะรับแต่ลูกเขยปลัด แล้วนี่...ถ้าแม่พูดจริงทำจริง ยกพี่เปรียวให้คุณปลัดดนัยพี่เปรียวจะทำยังไง”

เปรียวถอนใจยาว โพล่งเสียงเข้ม “ผูกคอตาย!”

ระหว่างที่พวกเสี่ยภุชงค์ควานหากลุ่มโจรปริศนา เปรียวถูกแก้วขังในบ้าน สถานการณ์ในบ้านโคกย่ำแย่ลงทุกที ชาวบ้านต้องอดอยากเพราะถูกเสี่ยภุชงค์ขูดรีดไม่เว้นแต่ละวัน

เจ้าของร้านกาแฟสงสารตักข้าวสารแบ่งเท่าที่ได้ ดินกับดำผ่านมาเห็นเก็บไปเล่าให้พวกที่วัดฟัง สัปเหร่อฉุยถึงกับกินข้าวไม่ลงเพราะสะเทือนใจสงสารพวกชาวบ้าน

“เป็นอะไรน่ะลุงสัปเหร่อฉุย ฉันแค่เล่าว่าชาวบ้านที่เป็นหนี้เสี่ยภุชงค์โดนมันตวงข้าวเปลือกไปจนหมดยุ้งเป็นค่าดอกเบี้ย ลุงสัปเหร่อฉุยมีปัญหาอะไร”

“ข้าไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกแต่ข้าสงสารชาวนา ยิ่งทำนายิ่งจน ยิ่งต้องเข้าไปอยู่ในวังวนของหนี้”

“ทำยังไงได้...ก็หลวมตัวเอาที่นาไปขายฝากจนหลุด จากเจ้าของมากลายเป็นผู้เช่า ทำนาปลูกข้าว มีข้าวเปลือกในยุ้งเท่าไหร่ก็ไม่ได้เป็นเจ้าของ”