เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 10
“ข้ายังเชื่อว่าโจรปล้นเงินกับโจรปล้นปืนมันเป็นโจรต่างถิ่น เพราะพวกไอ้หินไอ้หาญ...พอพวกชาวบ้านกลัวจนไม่กล้าสนับสนุนพวกมัน พวกมันก็เก็บตัวเงียบ อยู่ในวัด...กูอยากรู้ว่ามันเป็นโจรก๊กไหน!”
เหล่าอดีตสมุนเสือชงแยกย้ายไปทำตามคำสั่ง ตระเวนออกนอกบ้านโคกเพื่อสืบหาตัวกลุ่มโจรปริศนา...
น้ำหวานกับน้ำแข็งไม่ได้ร่วมขบวนปล้นเงินด้วย แต่เดินหน้าสำรวจเส้นทางบ้านโคกเพื่อหาข้อมูลตามภารกิจเดิมที่ได้รับตั้งแต่ก่อนออกจากกรุงเทพฯ สองสาวเมืองกรุงขับรถถึงธารน้ำตกในป่าละเมาะ น้ำหวานเห็นน้ำตกสวยก็จะลงไปเล่นเลยเจอหาญซึ่งเดินตามเสียงร้องเพลงของเธอมาอีกที
หาญตะลึงที่เห็นร่างเปลือยเปล่าของสาวสวยจากกรุงเทพฯ น้ำหวานก็ตกใจยกมือปกปิดทรวงอกของตนก่อนจะวิ่งถลาไปหากองเสื้อผ้าที่ถอดไว้ พลันก็กรีดร้องลั่น
“เสื้อ...เสื้อผ้าฉันล่ะ นายหาญ...ไอ้คนลามก...เอาเสื้อผ้าฉันไปซ่อนที่ไหน!”
เสียงร้องของหญิงสาวทำให้หาญต้องเยี่ยมหน้าไปมอง เลยถูกเธอด่าลั่นป่า
“ไอ้ทะลึ่ง...ผู้ชายบ้าบอแอบดูผู้หญิงอาบน้ำ เอาเสื้อผ้าฉันคืนมานะ!”
หาญกวาดตามองรอบๆยักไหล่ชี้ไปทางโขดหินที่เดินผ่านมา
“เสื้อผ้าคุณก็กองอยู่บนโขดหินโน่นไง ไม่ใช่ความผิด ผมสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่าคุณพิเรนทร์แก้ผ้าอาบน้ำ”
“ก็ฉันร้อนนี่ เร็ว! เอาเสื้อผ้ามาให้ฉัน”
“ผมไม่ได้เอาไป...เอ๊ะ...หรือว่า...”
จบคำก็เงยหน้ามองบนต้นไม้ น้ำหวานมองตามเขา เห็นฝูงลิงกำลังเล่นชุดชั้นในของเธอ!
น้ำหวานเบิกตาโพลง โวยวายใส่ลิงขอชุดชั้นในคืน หาญมองมาขำๆแล้วแกล้งพูดกับลิง
“คืนคุณน้ำหวานไปเถอะ ยังไงพวกแกก็ต้องทำขนาดใหม่ถึงจะใส่ได้ เป็นลิงอยู่แล้วไม่ต้องใส่กางเกงลิงหรอก”
“ทำยังไงดีล่ะ...มันฟังไม่รู้เรื่อง”
“ผมกำลังอ้อนวอนมันอยู่นี่ไงเผื่อมันจะฟังรู้เรื่อง ลิงจ๋า...ลิงเอากางเกงลิงคืนมาเถอะ เดี๋ยวร้องเพลงให้ฟังนะ”
น้ำเสียงและท่าทางยียวนของเขาทำให้น้ำหวานหัวเสีย ก่อนยิ้มกว้างเมื่อคิดแผนเอาคืนเขาได้
หาญถึงกับพูดไม่ออกเมื่อน้ำหวานขอเสื้อผ้าเขาเปลี่ยน ส่วนตัวเขาให้นุ่งใบตองกลับวัด น้ำหวานมองสภาพเกือบล่อนจ้อนของหาญแล้วยิ้มเยาะก่อนผละไปดื้อๆ หาญวิ่งตาม ตะโกนไล่หลัง
“อ้าวคุณ...แล้วผมล่ะ คุณจะปล่อยผมไว้ในสภาพนี้หรือ ผมช่วยคุณนะ...คนอะไร้...ไม่สำนึกในบุญคุณคนเลย!”
น้ำหวานไม่ตอบแต่เดินออกจากป่าไม่เหลียวหลัง ทิ้งหาญให้มองตามเซ็งๆ...อยากแกล้งเขาแต่ดันโดนเอาคืน
ooooooo
