เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 10
เปรียวช้ำใจมาก ไม่คิดมาก่อนว่าแม่จะเชื่อใจปลัดหนุ่มขนาดนี้
“แม่...แม่รู้ไหมว่าแม่กำลังทำอะไร คุณปลัดดนัยเขาเป็น...”
“คนเลว...แต่เป็นถึงคุณปลัด มีบารมี มีตำแหน่ง มีอำนาจพอจะคุ้มกะลาหัวเราสามแม่ลูกได้ ไอ้หินมันมีอะไรนอกจากปากหวานไปวันๆ ท้องมันยังไม่มีปัญญาหายาไส้ต้องอาศัยกินข้าววัด แล้วมันจะมีปัญญาเลี้ยงเอ็งให้อิ่มได้ยังไง”
ขณะที่เปรียวรับศึกหนักจากแก้วกับดนัย น้ำหวานกับน้ำแข็งก็เหนื่อยใจกับเหล่าสมุนเอกของเสี่ยภุชงค์ ปอก กุดและเกี้ยวที่ดันจำหน้าพวกเธอได้ตอนเปิดท้ายรถขายของหน้าร้านกาแฟประจำหมู่บ้าน สามสมุนเอกจะเอาคืนแต่ไม่สำเร็จถูกสองสาวเมืองกรุงจัดการเสียหมอบไปไหนไม่รอด...
เสี่ยภุชงค์ไม่ได้สนใจเรื่องหยุมหยิมของเหล่าสมุนเอก เรียกลิ่วล้อคนสำคัญอย่างดนัย หมวดรำพึงและทนายผดุงมาพบที่คฤหาสน์ในวันเดียวกันเพื่อแจ้งเรื่องแผนลงสมัครเป็นผู้แทนในอนาคต สีดามาช่วยเสิร์ฟน้ำ เงี่ยหูฟังเต็มที่เผื่อมีข่าวเกี่ยวกับหิน
“ที่ผมเรียกทุกคนมาประชุมก็เพราะผมมีแผนจะลงเล่นการเมืองโดยสมัครเข้ารับเลือกเป็นผู้แทน ถึงตอนนั้น...ประวัติของผมต้องขาวสะอาด ต้องมีธุรกิจโปร่งใส มีที่มาที่ไปของเงิน ท่าทรายจึงจำเป็น...”
พูดพลางปรายตาไปทางดนัย “คุณปลัดคงเข้าใจว่าผมหมายถึงอะไร”
หมวดรำพึงยิ้มเยาะ อดสบประมาทปลัดหนุ่มไม่ได้
“ความจริงเรื่องนี้น่าจะสำเร็จไปนานแล้วถ้าคุณปลัดมีฝีมือ”
“คุณปลัดคงยังไม่ออกตัวเพราะเห็นว่าเสี่ยก็ยังยุ่งๆ เรื่องอาวุธหรือเงินที่ถูกปล้น”
ทนายผดุงผสมโรงเยาะเย้ยดนัยด้วย เสี่ยภุชงค์ไม่อยากให้เรื่องหลุดประเด็น พูดแทรก
“ผมสั่งให้คนของผมออกไปสืบเรื่องโจรต่างถิ่นแล้ว สั่งให้เพิ่มกำลังคุ้มกันเงิน มันคงไม่กล้าเข้ามาปล้นอีก”
ดนัยเงียบอึดใจก่อนโพล่งเสียงเข้ม “เรื่องท่าทรายเสี่ยไม่ต้องเป็นห่วง...ได้เปิดแน่!”
“ต้องเร็วแล้วล่ะคุณปลัด ต้องทำให้นังเปรียวมันโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ให้ได้ ไม่งั้นท่าทรายจะไม่มีทางออก ผมวางแผนจะใช้ท่าทรายเป็นท่าขึ้นของนอกกฎหมายเพราะเป็นที่ติดแม่น้ำ คุณปลัดจะต้องจัดการนังเปรียวให้เด็ดขาด”
“ผมจะจัดการเอง”
หมวดรำพึงเห็นท่าทางขึงขังของดนัยแล้วอดท้าทายไม่ได้ “มาดูกันว่าจะสำเร็จไหม”
ดนัยไม่ชอบใจนักแต่ไม่แสดงอาการ ผลุนผลันออกไปดื้อๆ เสี่ยภุชงค์ไม่ยี่หระ ประกาศกร้าว
“ถ้าเราเปิดท่าทรายสำเร็จ เราจะครองเมืองนี้...ทั้งเมือง!”
ooooooo
