เพลงรักเพลงปืน

หาญส่งเด็กๆไปป่วนขบวนขนอาวุธของเสี่ยภุชงค์ ที่มีหมวดรำพึงอารักขาจนรู้ว่าเป็นอาวุธสงครามร้ายแรง หินวางแผนปล้นอย่างรอบคอบ ไม่อยากพลาดเพราะอาจถึงแก่ชีวิต เสี่ยภุชงค์ไม่รู้เรื่องแผนปล้นของหินกับหาญมัวลำพองใจที่ลักลอบขนอาวุธเถื่อนมาจากชายแดนสำเร็จ

“ปืนกลมือรุ่นล่าสุด...กะทัดรัดแต่สมรรถนะในการยิงสูง บรรจุกระสุนได้มาก มีปืนเราก็ทำการใหญ่ได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกมือปราบจากกรุงเทพฯ”

เสี่ยภุชงค์หยิบปืนมาดูด้วยความชอบใจ ดนัยเสียอีกสังหรณ์ไม่ดีกับเรื่องนี้

“อาวุธนี้เป็นของผิดกฎหมาย เสี่ยต้องระวังอย่าให้ผมต้องตอบคำถามผู้ใหญ่ ผมเป็นแค่ปลัดรักษาการแทนนะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกคุณปลัด...อีกไม่นานจะถึงฤดูเลือกตั้ง ผู้แทนคนเก่าจะเป็นไข้โป้งตาย ชาวบ้านต้องเลือกผู้แทนคนใหม่ ผู้ใหญ่ต้องสนับสนุนผม ถึงตอนนั้นคุณปลัดจะเป็นอะไรก็ได้”

“แต่พวกไอ้หินไอ้หาญมันกำลังหาแนวร่วมเพื่อต่อต้านเสี่ยนะ ผมเกรงว่าเส้นทางสู่การเมืองของเสี่ยจะไม่ง่าย”

ดนัยเตือนตามประสาคนไม่ประมาท แต่เสี่ยภุชงค์กับเหล่าลิ่วล้อที่เหลือกลับไม่ยี่หระ เชื่อว่าพวกตนเป็นต่อพวกหินกับหาญหลายขุมเพราะพวกนั้นไม่มีปืน!

เสี่ยภุชงค์พอใจอาวุธสงครามมาก สั่งซื้อเพิ่มให้เหล่าสมุน หินกับหาญส่งพวกเด็กๆไปสืบจนรู้เส้นทางขนจึงไปดักรอ แต่จู่ๆหินก็เปลี่ยนใจยังไม่ปล้นเมื่อเห็นหมวดรำพึงกับพวกตั้งด่านไม่ไกลกันนั้น

หาญนิ่วหน้าไม่เข้าใจเพื่อนรัก “ทำไมวะ...มันมาให้ปล้นถึงที่แล้ว แกลังเลอะไร”

“ข้างหน้านั่น...หมวดรำพึงรออยู่ มันทำทีเป็นตั้งด่านตรวจค้น แต่จริงๆแล้วมันคุ้มครองอาวุธเถื่อน”

ดินกับดำที่มาร่วมสังเกตการณ์ด้วยจะค้าน แต่ช้ากว่าหาญที่ร้อนใจกว่า

“แกเปลี่ยนใจไม่ได้นะไอ้หิน เราต้องใช้ปืน”

หินไม่สะทกสะท้าน เหยียดยิ้มเย็น “ฉันเปลี่ยนแผนต่างหากล่ะ...เราจะปล้นต่อหน้าตำรวจ!”

ooooooo

ขบวนเกวียนขนอาวุธของเสี่ยภุชงค์มาช้ากว่ากำหนดเล็กน้อย หมวดรำพึงไม่ชอบใจนักแต่ไม่คิดมากกระทั่งขบวนขนอาวุธถูกกลุ่มโจรปริศนาจู่โจมปล้น!

พวกหินกับหาญนั่นเองคือกลุ่มโจรปริศนาที่ฉวยจังหวะหมวดรำพึงเผลอเข้าประชิดตัวและจัดการพวกจ่าคนสนิทจนหมอบ ก่อนช่วยกันขนอาวุธสงครามออกจากเกวียน หมวดรำพึงกับจ่าคนสนิทเบิกตาโพลง พยายามฮึดสู้แต่ก็ต้านกำลังกลุ่มโจรไม่ไหวหนีตายแทบไม่ทัน

หมวดรำพึงหอบสภาพสะบักสะบอมไปฟ้องเสี่ยภุชงค์เวลาต่อมา

“ปืนถูกปล้นหรือ...ใครวะ...ใครปล้น!”