เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 10
“ไม่ต้องบังคับเปรียวหรอกครับ เรื่องจิตใจนี่บังคับกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ผมคงต้องรอจนกว่าเปรียวจะเห็นใจ”
“แม่เห็นใจคุณปลัดถึงได้ยกลูกให้คุณปลัดก็เพราะหวังพึ่งบารมีคุณปลัด บอกตรงๆ...ตอนนี้แม่กลัวไอ้พวกเด็กวัดมันจะทำให้ลูกแม่เสียคน คุณปลัดต้องช่วยเปรียวนะคะ คุณปลัดต้องช่วยเปรียว”
“ครับ...ผมจะช่วยเปรียวเอง”
ดนัยพูดพลางมองเข้าไปในบ้านแก้วอย่างหมายมาด...มั่นใจว่าจะบีบเปรียวให้แต่งงานกับตนได้
บัวบานรอจนดนัยกลับแล้วจึงแวะไปดูอาการเปรียว
“คุณปลัดดนัยกลับไปแล้ว...พี่เปรียวอย่ามัวนิ่งเฉยอยู่เลย ฉันไม่ไว้ใจคุณปลัดตอนที่เขามองแม่...เขาทำ อะไรพี่เปรียวไม่ได้แต่เขาทำร้ายพี่เปรียวได้นะ เราจะปล่อยให้แม่ตกเป็นเหยื่อคนชั่วอย่างคุณปลัดดนัยหรือ”
เปรียวเริ่มมีท่าทีร้อนใจ “ไม่...เราต้องปกป้องแม่”
บัวบานพยักหน้าเห็นด้วย “แม่ทั้งรักทั้งหลงปลัดดนัย แม่เป็นคนมองโลกในแง่ดี แม่ไม่คิดว่าคนที่ช่วยแม่จะทำร้ายแม่ได้...อะไรที่น่ากลัวที่สุดรู้ไหมพี่เปรียว”
“การถูกแทงข้างหลัง...ใช่ไหม”
เปรียวตอบเสียงเรียบ กลัวใจดนัยจะหักหลังแม่ของตนอย่างโหดร้ายและเลือดเย็นที่สุด...
ooooooo
ดิน ดำและสัปเหร่อฉุยไปสืบข่าวในซ่อง
เจ๊บุหลันจนเกิดเรื่องปะทะกับเหล่าสมุนของเสี่ยภุชงค์ เจ๊บุหลันพยายามห้ามแต่สู้แรงผู้ชายไม่ไหวต้องทนเห็นซ่องพังราบเป็นหน้ากลอง
หินกับหาญนั่งรอฟังข่าวจากพวกดินกับดำถึงเช้าแต่ยังไม่มีใครโผล่มา น้ำหวานกับน้ำแข็งเสียอีกโผล่มาพร้อมอาหารเช้าหลายถุง หาญรีบคว้าไปถือไว้ ทิ้งหินให้ต้อนรับน้ำหวานกับน้ำแข็ง
“คุณไม่น่าลำบากเลย”
“ไม่ลำบากหรอกค่ะ ฉันต้องไปขายของที่ตลาดอยู่แล้ว พอตลาดวายก็ซื้อของกินมาฝากคุณ...ได้ข่าว หรือยังคะว่าเสี่ยภุชงค์จะขนเงินไปเข้าธนาคารอีกเมื่อไหร่”
“ยังครับ...กำลังหาข่าวอยู่”
“ฉันก็ไม่ได้ข่าวอะไรเลยค่ะ ไปทางไหนก็มีแต่คนปิดปากเงียบไม่ยอมพูดเรื่องเสี่ยภุชงค์...ทุกคนกลัวตาย”
น้ำหวานสีหน้าจริงจังเพราะหนักใจเรื่องอิทธิพลเสี่ยภุชงค์ไม่ต่างกัน ก่อนฉุนขาดเมื่อเห็นหาญกินอาหารเช้าที่ตั้งใจซื้อมาฝากหินเสียเรียบวุธ!
“นี่...ฉันไม่ได้ซื้อมาฝากคุณนะ ฉันซื้อมาฝากคุณหิน”
“ไม่เป็นไร...ผมไม่ถือหรอก คุณจะซื้อมาฝากใครก็อิ่มเหมือนกัน”
หาญพูดอย่างไม่ยี่หระพร้อมทำท่าจะให้ศีลให้พรล้อเลียนเหมือนเธอมาทำสังฆทานอีกต่างหาก
น้ำหวานโมโหมากแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะไม่อยากเสียภาพพจน์ต่อหน้าหิน...ผู้ชายที่เธอแอบชอบ
