ม่านบังใจ

วันนี้เป็นวันเผาศพเฟื่องแล้ว สร้อยทองร้องไห้จนเป็นลม สร้อยสนกับญาติๆช่วยกันประคองไปปฐมพยาบาลที่เก้าอี้อีกมุมหนึ่ง เฟื่องลดาตามมา พอเห็นทัฬห์กับไทว์ก็จ้องหน้าอาฆาต

ไทว์กระซิบบอกพี่ชายว่ารังสีอำมหิตมาแล้ว ไม่รู้วันนี้เราสองคนจะโดนอะไรอีก

“ช่างเถอะ ถ้าทำแล้วสบายใจก็ปล่อยให้ทำไป” ทัฬห์ตอบอย่างยอมรับสภาพทุกอย่าง

ทัฬห์เห็นเสี่ยนภเดินไปช่วยดูแลสร้อยทองและพูดคุยกับเฟื่องลดาอย่างสนิทสนมอย่างผู้ใหญ่ใจดี ทัฬห์กระซิบบอกไทว์ว่าตนอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร ให้สืบมาอย่างละเอียดเลย ไทว์บอกว่าเดี๋ยวตนจัดการให้แล้วเอามือถือถ่ายรูปเสี่ยนภไว้หลายรูป

เฟื่องลดาเสียใจกับการจากไปของพ่อจนกระทบกระเทือนการเรียน จากที่เคยเรียนดีได้ท็อปเกือบทุกวิชากลายเป็นเกือบตกในการสอบเก็บคะแนน จนอาจารย์เป็นห่วงเรียกไปคุย เธอยอมรับว่าไม่มีแก่ใจจะเรียนเพราะคิดถึงพ่อ

“ฟังครูให้ดีนะ” อาจารย์พูดอ่อนโยน เมตตา “มันอาจจะยากสำหรับเด็กอายุเท่าเธอที่ต้องมาสูญเสียคุณพ่อไป แต่อนาคตของเธอก็สำคัญ เธอต้องเข้มแข็งและเดินต่อไปให้ได้ ครูเชื่อว่าถ้าคุณพ่อรับรู้ ท่านจะยิ่งเป็นห่วงและวิญญาณของท่านจะไม่มีความสุข”

“หนูไม่อยากให้เป็นแบบนี้ค่ะ” เฟื่องลดาหน้าเสีย

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องตั้งใจเรียนให้ดีเหมือนเดิม สอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้เพื่อคุณพ่อนะจ๊ะ”

“ค่ะอาจารย์ ขอบคุณนะคะที่เตือนหนู หนูจะไม่ท้อและหมดกำลังใจอีกแล้วค่ะ”

เฟื่องลดากลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิมอีกครั้ง มุ่งมั่นที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้เพื่อให้พ่อภูมิใจ เพื่อนๆต่างดีใจที่ได้เฟื่องลดาคนเดิมกลับมาแล้ว ชวนไปกินส้มตำฉลองกันที่ร้านป้าแขกเจ้าประจำ

ooooooo

แม้จะไม่ได้ทำผิดแต่ด้วยมนุษยธรรมและสงสารเฟื่องลดา ทัฬห์รับปากกับสร้อยทองจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้านเดือนละห้าหมื่นบาทและจะส่งเฟื่องลดาเรียนจนจบเท่าที่เธออยากเรียน

สร้อยทองเห็นเงินก้อนโตที่จะได้เหนาะๆก็โลภ หาทางที่จะเขมือบเงินก้อนนี้มาใช้หนี้การพนันที่ตนก่อไว้ วันนี้จึงไปหาทัฬห์ที่ห้องทำงานโรงแรม ปั้นน้ำเป็นตัวโกหกทัฬห์ว่าเฟื่องลดาไม่ชอบเรียนหนังสือและไม่คิดจะเข้ามหาวิทยาลัย ตนจึงอยากขอเงินก้อนนี้มาเป็นทุนเพื่อสร้างอนาคตต่อไป

ทัฬห์ไม่มีปัญหาแต่อยากจะคุยกับเฟื่องลดาก่อน สร้อยทองชักสีหน้าถามว่าไม่เชื่อตนหรือ ถ้าไม่เชื่อก็ถามแกได้แต่ตนไม่ได้โกหก

“อย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับ ที่ผมขอคุยกับแกเพราะบางทีผมอาจจะพูดโน้มน้าวให้แกคิดเรียนต่อก็ได้ ผมเชื่อว่าการมีวิชาความรู้ติดตัวมันเป็นอะไรที่ดีที่สุดนะครับ”

สร้อยทองทำเป็นหนักใจบอกว่าตนอยากให้คุย แต่เฟื่องลดาเกลียดเขามากคงไม่ยอมคุยด้วย และถ้าเจอเขาก็คงสะเทือนใจเรื่องพ่อขึ้นมาอีก

ทัฬห์ฟังแล้วพยักหน้า สร้อยทองเหล่มองแอบยิ้มสมใจ

สร้อยทองอารมณ์เสีย กลับถึงบ้านก็ทั้งบ่นและสบถว่าคนรวยยิ่งรวยก็ยิ่งงก ไม่นึกว่าคุณทัฬห์จะเขี้ยวขนาดนี้ สร้อยสนติงว่าความจริงเขาไม่ให้เราสักบาทเลยก็ได้เพราะเราผิดเต็มๆ เขารับผิดชอบขนาดนี้ ตนว่ามันมากเกินไปด้วยซ้ำ

สร้อยทองหัวเสียด่าสร้อยสนว่าเป็นพวกลูกไม้หล่นไกลต้นไม่เคยได้ดั่งใจเลย

เพื่อให้แผนการของตนสำเร็จ สร้อยทองคุยกับเฟื่องลดาว่าพ่อตายแล้วตนคงส่งเสียให้เรียนต่อไม่ได้อีก เพราะเราไม่มีรายได้อะไร ตนไม่มีปัญญาจริงๆ

เฟื่องลดาพาซื่อขอร้องสร้อยทองว่าให้ตนเรียนเถิด ตนจะหางานทำส่งตัวเองเรียน เพราะตนอยากเรียนจริงๆและจะไม่รบกวนให้น้าสร้อยเดือดร้อนเลย