ม่านบังใจ

วันนี้เฟื่องลดาไปทำงานวันแรก ครูอธิบายงานให้ฟัง มีเด็กๆนั่งล้อมวง ทุกคนใส่เอี๊ยมทับชุดนักเรียน

ครูอธิบายว่าห้องเรามีเด็กยี่สิบคน แบ่งเป็นกลุ่มกลุ่มละสิบคน เราจะแบ่งกันดูคนละสิบจะได้ดูแลทั่วถึง อธิบายแล้วบอกเฟื่องลดาว่ามีอะไรไม่เข้าใจถามได้ ให้ลดาดูแลเด็กกลุ่มที่ใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพู ตนจะดูแลสีเหลืองเอง

มอบหมายและแบ่งงานกันแล้วครูบอกเด็กๆมาทบทวนศัพท์ง่ายๆที่สอนแล้วเมื่อวาน ถ้าตอบได้ทุกคนเราจะออกไปทำกิจกรรมที่สนามกัน เด็กๆตบมือดีใจกัน มีลูกแก้วคนเดียวที่นั่งเฉยหน้านิ่ง

เฟื่องลดามองลูกแก้วอย่างพิจารณา ครูหยิบรูปภาพสัตว์น่ารักขึ้นมาถามนักเรียนว่ารูปอะไร นัทกับใบเตยตอบได้ถูก ครูหยิบรูปกระต่ายขึ้นมาถามลูกแก้ว ลูกแก้วมองรูปนิ่ง คิด...

ลูกแก้วไม่ได้คิดชื่อสัตว์ในรูป แต่คิดถึงที่ตัวเองบอกน้ามณว่าพ่อให้น้ามณมาค้างที่บ้านไม่ได้เดี๋ยวน้ามณเสียหาย ถามว่าทำไมน้ามณต้องเสียหายด้วย มณฑิราบอกว่าคุณพ่อคงกลัวน้ามณเหนื่อย

“แต่ลูกแก้วอยากให้น้ามณค้างกับลูกแก้วนี่คะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ยากค่ะ ฟังน้ามณให้ดีนะ ลูกแก้วต้องไม่ทำการบ้าน ไม่เชื่อฟังใครๆ แม้กระทั่งที่โรงเรียน เดี๋ยวคุณครูมาฟ้องคุณพ่อ ทีนี้คุณพ่อก็จะยอมให้น้ามณมาดูแลลูกแก้วเพราะลูกแก้วจะเชื่อน้ามณคนเดียว ใช่ไหมคะ”

ลูกแก้วพยักหน้าว่าใช่ มณฑิรากำชับว่าที่สำคัญอย่าลืมว่าลูกแก้วต้องไม่บอกใคร สัญญานะ พูดแล้วยื่นนิ้วก้อยออกไป พอลูกแก้วเกี่ยวก้อยสัญญา ก็ดึงเข้าไปกอดอย่างแสนรัก

ลูกแก้วคิดแล้วมองรูปภาพที่เฟื่องลดาถามนิ่ง เฟื่องลดาถามซ้ำก็ไม่ตอบ

ครูจึงถามน้องแพรแทน น้องแพรตอบได้ถูกต้อง ครูหยิบรูปต้นไม้ขึ้นมาให้ลูกแก้วแก้ตัวใหม่ ลูกแก้วตอบห้วนๆว่า “ไม่รู้ค่ะ”

ครูบอกว่าเมื่อวานลูกแก้วยังตอบได้เลย ลูกแก้วทำหน้ารั้นบอกว่า

“ก็วันนี้ลูกแก้วไม่รู้นี่คะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าอย่างนั้นตอนเพื่อนๆไปทำกิจกรรมที่สนาม ครูจะให้น้องลูกแก้วคัดคำศัพท์ที่ตอบไม่ได้อยู่ในห้องนะคะ” ครูพูดยิ้มแย้มใจเย็นเอ็นดู แต่เฟื่องลดาเริ่มรู้สึกไม่พอใจ

ครูพาเด็กๆออกไปเต้นออกกำลังกายประกอบเพลงที่สนามกันอย่างสนุกสนาน เต้นกันจบไปหลายเพลงแล้ว ครูจึงบอกเฟื่องลดาให้เข้าไปดูน้องลูกแก้วคาดว่าป่านนี้คงคัดเสร็จแล้ว ให้พาออกมารวมกับเพื่อนๆเลย

เฟื่องลดาเข้าไปดู ปรากฏว่าลูกแก้วยังไม่ได้คัดเลย พอถามก็ตอบอย่างเอาเรื่องว่าลูกแก้วไม่อยากคัด เฟื่องลดาพยายามใจเย็นบอกว่าที่ครูให้น้องลูกแก้วคัดเพื่อจะได้จำคำศัพท์ได้ รีบคัดเสียจะได้ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ

ลูกแก้วทำหูทวนลม เฟื่องลดาพยายามข่มใจ เมื่อลูกแก้วเขียนลงในสมุด เฟื่องลดายิ้มออกแต่พอก้มดู ลูกแก้วไม่ได้เขียนคำศัพท์แต่กลายเป็นขีดเส้นเลอะเทอะเต็มสมุดแล้วปาสมุดโดนเฟื่องลดา

เฟื่องลดาถามว่าทำไมลูกแก้วทำอย่างนี้ งั้นตนจะจับมือลูกแก้วเขียนเอง เฟื่องลดาจับมือลูกแก้วจะให้เขียน ลูกแก้วไม่ยอมยื้อกันไปมา พอดีครูมาเห็น ดุเฟื่องลดาว่าทำอะไรพอเฟื่องลดาเล่าให้ฟังกลับถูกครูตำหนิว่า

“ไม่ได้นะลดาอย่าทำแบบนี้กับเด็กๆที่นี่...” เฟื่องลดาบอกว่าแต่น้องดื้อมาก ครูดึงเฟื่องลดาออกไปกระซิบ “เด็กที่นี่เป็นลูกคนมีเงินทั้งนั้น เธอจะใช้ไม้แข็งบังคับเด็กไม่ได้ ใครดื้อมากก็ปล่อยไป เดี๋ยวมีปัญหากับผู้ปกครอง ผู้อำนวยการเอาตายแน่จำไว้นะ”