ม่านบังใจ

เฟื่องลดาฟังอย่างตั้งใจ สงบลง สร้อยสนรีบพูดต่อ...

“ลดาโกรธแค้นไปก็ยิ่งเป็นผลเสียกับตัวลดาเอง ถ้าคุณลุงรับรู้ได้ท่านก็คงไม่อยากเห็นลดาเป็นแบบนี้...เชื่อพี่นะ”

เฟื่องลดาจำใจพยักหน้า สร้อยสนยิ้มสบายใจ ก็พอดีเสียงสร้อยทองแว่วเข้ามาอย่างร่าเริงพร้อมดอกไม้ช็อกโกแลตช่อใหญ่เข้ามามอบให้เฟื่องลดาที่เตียง

เฟื่องลดาดีใจบอกว่าของโปรดของตนเลย

น้าสร้อยให้ตนหรือ สร้อยทองตอบหน้าชื่นว่าใช่ ลดาจะได้สดชื่นหายไวๆไง

เฟื่องลดาขอโทษที่เมื่อวานตนดื้อกับน้าสร้อยมาก สร้อยทองโอบกอดบอกว่าตนไม่โกรธและเข้าใจความรู้สึกของลดาดี แต่ตนเป็นผู้ใหญ่จะให้ทำเฉยได้ยังไง ก็ต้องให้ลดาขอโทษคุณทัฬห์ตามมารยาท สร้อยทองหวานจนเลี่ยนแล้วขอเซลฟี่เก็บไว้เป็นที่ระลึก และถ่ายรูปเดี่ยวของเฟื่องลดาอีกหลายรูป

ที่ตั้งใจถ่ายเป็นพิเศษคือรูปเดี่ยวเฟื่องลดาที่ชูช่อดอกไม้ช็อกโกแลตอย่างน่ารักมีความสุข สร้อยสนมองลีลาของแม่อย่างสงสัย พอสร้อยทองออกมา ก็ถามว่าแม่ไม่ได้ซื้อดอกไม้ช็อกโกแลตนั่นใช่ไหม

สร้อยทองรับว่าใช่ สร้อยสนถามว่าเป็นของคุณทัฬห์ใช่ไหม

สร้อยทองรับว่าใช่คุณทัฬห์เอาช่อดอกไม้ช็อกโกแลตฝากมาให้เฟื่องลดาแต่ไม่ให้บอกว่าเป็นของเขา เกรงเธอจะไม่รับ

สร้อยทองบอกว่าช็อกโกแลตนี่ของโปรดของลดาเลย ทัฬห์บอกว่าลูกสาวตนชอบก็เดาว่าเฟื่องลดายังเป็นเด็กก็น่าจะชอบเหมือนกัน สร้อยทองถามถึงเรื่องค่าใช้จ่ายที่โรงพยาบาล ทัฬห์บอกว่าไม่ต้องห่วง ตนจะจัดการเอง สร้อยทองขอบคุณเสียงใสมองทัฬห์ที่ขับรถออกไปปลื้มสุดๆ

สร้อยสนรู้ความจริงแล้วอดติงไม่ได้ว่าเขาอุตส่าห์ฝากช็อกโกแลตมาเยี่ยมแล้วแม่ยังพูดเรื่องค่าใช้จ่ายที่โรงพยาบาลอีก เราจ่ายบ้างก็ได้เพราะเขาให้เงินมาแล้วตั้งสองครั้งแล้ว

สร้อยทองฟังแล้วพูดอย่างขัดใจว่าชักสงสัยขึ้นทุกวันว่าสร้อยสนเป็นลูกจริงๆหรือเปล่า ไม่เคยมีความคิดเหมือนกันเลย

แล้วสร้อยทองก็ส่งรูปที่ถ่ายกับเฟื่องลดาและรูปเดี่ยวที่เฟื่องลดาชูช่อดอกไม้ช็อกโกแลตท่าทางร่าเริงน่ารักไปให้ทัฬห์ทางไลน์พร้อมข้อความว่า “ยัยลดาชอบมากค่ะ”

ทัฬห์เลื่อนดูรูปไปมา โดยเฉพาะรูปที่เธอยิ้มแย้มกับช่อดอกไม้ช็อกโกแลตพึมพำอิ่มใจ

“ฉันดีใจนะที่เห็นเธอยิ้มได้เฟื่องลดา”

ทัฬห์ดูแลเฟื่องลดาด้วยความสงสารเป็นห่วงและรู้สึกผิด แต่เฟื่องลดาก็ยังแผลงฤทธิ์จนเขาพึมพำอ่อนใจ

“ดื้อเหมือนลูกแก้วไม่มีผิดเลย”

ฝ่ายมณฑิราพยายามเข้าทางลูกแก้วเพื่อเอาชนะใจทัฬห์ วันนี้มาหาลูกแก้วพอรู้ว่าลูกแก้วกลับรถโรงเรียน ก็สงสัยว่าทัฬห์ไปไหน เลียบเคียงถามจากดวงใจก็ไม่ได้เรื่อง จึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้

ฝ่ายไทว์ที่คบหากันอยู่กับสิริโสภาสาวสังคมเปรี้ยวที่คบกับไทว์เพราะคิดว่าความหล่อและหน้าที่การงานของเขาพอจะอวดเพื่อนฝูงได้ วันนี้ไปหาไทว์ถึงโรงพักเพราะเขาหายไปหลายวันเพื่อให้รู้แน่ว่าเขาติดงานจริงหรือเปล่าและจะชวนไปปาร์ตี้วันเกิดเพื่อน

ไทว์บอกว่าวันนี้เขาต้องเป็นเพื่อนพี่ทัฬห์ไปงานศพ ชวนจะไปด้วยกันไหม เธอส่ายหน้าดิกบอกว่าไม่ชอบไปงานศพ ไทว์สัญญาว่าเสร็จจากงานศพแล้วจะพาไปแดนซ์ให้สนุกเลย สิริโสภาพอใจและกลับไป

ooooooo

คืนนี้ทัฬห์เฝ้าเฟื่องลดาอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วย เธอฝันและละเมอถึงพ่อ เห็นพ่อมาหาก็โผเข้ากอดถามว่าพ่อไม่ได้ตายใช่ไหม พ่อต้องอยู่กับตนตลอดไปนะ

“พ่อขอโทษพ่อคงทำแบบนั้นไม่ได้ แต่ลดาไม่ต้องห่วงนะ เพราะมีคนที่จะคอยคุ้มครองลดาแทนพ่อแล้ว เขาเป็นคนดี พ่อฝากลดาไว้กับเขาแล้วนะลูก” เฟื่องลดาบอกว่าตนไม่ต้องการใคร ตนอยากอยู่กับพ่อ เฟื่องค่อยๆถอยห่างออกไปบอกว่า “พ่อต้องไปแล้วนะลดา”