ม่านบังใจ

ไทว์ยังนั่งรอทัฬห์ที่ห้องรับแขกบ้านสร้อยทอง สร้อยสนจึงไปชงกาแฟให้ สร้อยทองตามไปถามถึงห้องครัวว่าชอบหมวดไทว์ใช่ไหม เห็นคุยกันอย่างสนิทสนม ถ้าชอบจริงก็จะช่วยสนับสนุน สร้อยสนตกใจกลัวไทว์จะได้ยินบอกแม่ว่าตนไม่ได้ชอบหมวด เห็นเขานั่งรอคุณทัฬห์เลยมาชงกาแฟให้ บอกแม่เลิกพูดเรื่องไร้สาระสักทีเถอะ แล้วหยิบถาดกาแฟเดินออกไปเซ็งๆ

“ปั้ดโธ่เอ๊ย...นึกว่าจะฉลาด หัดจับผู้ชายรวยๆกับเขาบ้าง ที่แท้ก็ยังโง่เหมือนเดิม” สร้อยทองเบ้หน้ามองลูกสาวบ่นงึมงำ

ไม่นานทัฬห์ก็อุ้มเฟื่องลดากลับมา สร้อยทองโวยวายว่าเกิดอะไรขึ้น คุณทัฬห์ไปเจอที่ไหน ทัฬห์เล่าให้ฟังและคาดว่าน่าจะเป็นลมเพราะเหนื่อยและเครียดกับเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น เธอยังเด็ก เรื่องคุณเฟื่องคงทำให้เธอสะเทือนใจมากบอกว่าน่าจะพาไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจสักหน่อย

สร้อยทองว่าไม่ต้องหรอกเหนื่อยกันทุกคนแล้ว เดี๋ยวฟื้นแล้วให้ยัยสนหาอะไรให้ทานก็คงดีขึ้น แต่สร้อยสนเห็นด้วยกับทัฬห์ที่จะพาไปหาหมอ ถ้าแม่เหนื่อยก็พักตนจะพาลดาไปหาหมอเอง ทัฬห์จึงอาสาจะไปส่งและควรไปเลยเพราะเดี๋ยวรู้สึกตัวขึ้นมาก็จะดื้อไม่ยอมไปอีก

สร้อยสนเห็นด้วย ทัฬห์อุ้มเฟื่องลดาออกไปทันที ไทว์มองท่าทางห่วงใยเฟื่องลดาของพี่ชายอย่างแปลกใจ หันมาพยักหน้าชวนสร้อยสนไปกัน ทุกคนออกไปอย่างเร็ว สร้อยทองมองทุกคนพึมพำงงๆ

“อ้าว...ทิ้งฉันไว้คนเดียวเฉยเลย”

หมอตรวจอาการของเฟื่องลดาแล้วบอกทัฬห์ว่าไม่ต้องห่วงหมอตรวจละเอียดแล้ว แค่อ่อนเพลียเพราะขาดสารอาหารกับพักผ่อนน้อยได้พักเต็มที่เดี๋ยวก็ดีขึ้น

พยาบาลเข้ามาที่ห้องพักผู้ป่วยถามว่าจะจ้างพยาบาลพิเศษหรือญาติจะเฝ้าเอง สร้อยสนบอกว่าตนจะเฝ้าเองเดี๋ยวตนกลับไปเอาเสื้อผ้าแล้วจะรีบมา ทัฬห์จึงให้ไทว์ขับรถพาสร้อยสนไป ตนจะเฝ้าเฟื่องลดาให้ก่อนก็แล้วกัน

ooooooo

ไทว์เดินไปกับสร้อยสน เธอเกือบถูกเจ้าหน้าที่เข็นเปลมาชน ดีแต่ไทว์ดึงตัวหลบทันแต่สร้อยสนก็ถลาเข้าไปในอ้อมกอดไทว์เต็มๆ สร้อยสนเขินจนหน้าแดงกับรสสัมผัสนั้น

ฝ่ายทัฬห์เมื่ออยู่ตามลำพังกับเฟื่องลดา เขามองหน้าเธอที่ยังสะอื้นทั้งที่หลับอยู่ เกลี่ยปอยผมที่หน้าเอ่ยอ่อนโยน

“ขอโทษนะเฟื่องลดา ฉันรู้สึกผิดจริงๆนะที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้”

ทัฬห์ยืนอยู่ครู่หนึ่งจึงไปนั่งได้ยินเสียงเธอละเมอมือไขว่คว้าเรียกหาพ่อ ทัฬห์เดินไปค่อยๆยื่นมือให้เฟื่องลดาจับ และเอาลงวางไว้ข้างตัวเธอ จนเฟื่องลดาค่อยสงบลง เขานั่งลงข้างเตียงยังคงปล่อยให้มือกุมกันอยู่อย่างนั้น

สร้อยสนเฝ้าจนถึงเช้าเฟื่องลดาจึงรู้สึกตัวถามว่าตนมาอยู่โรงพยาบาลได้ยังไงและใครพามา

สร้อยสนเล่าให้ฟังแล้วบอกว่าคุณทัฬห์เป็นคนอุ้มลดากลับบ้านและพามาส่งโรงพยาบาล บอกว่าเขาเป็นห่วงลดามากนะ เฟื่องลดาเม้มปากถามว่า คนใจร้ายอย่างเขา ห่วงใครเป็นด้วยหรือ

“ลดา...ฟังพี่นะ พี่เข้าใจว่าลดาโกรธที่คุณทัฬห์ทำให้คุณลุงต้องตาย ถึงคุณลุงไม่ใช่พ่อพี่ แต่พี่ก็รักคุณลุงมาก พี่เองก็เสียใจ แต่พี่ก็รู้ว่าคุณทัฬห์เขาไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ แล้วคุณทัฬห์เขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจเขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อชดเชยให้ลดา พี่อยากให้ลดาเข้าใจและให้โอกาสเขาบ้าง”