ม่านบังใจ

“ผมนับถือน้ำใจคุณจริงๆที่เสี่ยงชีวิตเข้ามาช่วยเด็กคนนี้ ถ้าคุณไม่เข้ามาดึงตัวออกไป ผมคงชนแกแน่ๆ” พูดแล้วมองเฟื่องลดาอย่างอ่อนใจก่อนเดินไปขึ้นรถ

ทัฬห์หันมองเฟื่องลดาพูดอ่อนโยนว่าไม่มีอะไรแล้ว เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เฟื่องลดาไม่ตอบแต่ผลุนผลันวิ่งไปโบกรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ผ่านมาโดดซ้อนรถไปเลย ทัฬห์มองงงๆ เห็นโทรศัพท์ของเธอตกอยู่เขาหยิบขึ้นมาดู

ที่แท้ทัฬห์จะไปซื้อขนมให้ลูกแก้วแต่เจอเหตุการณ์นี้ชุลมุนจนลืมซื้อขนมกลับไป ลูกแก้วผิดหวังมากแต่พอเขาจะไปซื้อให้ก็ว่าไม่อยากทานแล้ว ทัฬห์พยายามจะอธิบาย ลูกแก้วน้ำตาคลอตัดพ้อ

“ลูกแก้วไม่อยากฟัง คุณพ่อลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับลูกแก้วตลอดเลย”

ลูกแก้วเอาหูฟังเสียบกับแท็บเล็ตดูการ์ตูนน้ำตาไหลไม่สนใจทัฬห์อีกเลย

เฟื่องลดานั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปหากานดาที่บ้านบอกว่าตอนคุยโทรศัพท์กันนั้นตนเกือบถูกรถชนแต่มีคนช่วยดึงไว้ทัน

“โชคดีจริงๆ แกต้องขอบคุณคนนั้นให้มากๆ นี่เท่ากับเขาช่วยชีวิตแกไว้เลยนะ”

เฟื่องลดาสีหน้าสับสนจนกานดาถามว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า”

“โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับฉันก็ไม่รู้ถึงได้ให้คนที่ช่วยชีวิตฉันเป็นคนเดียวกับที่ทำให้พ่อฉันต้องตาย”

“หมายความว่าคนที่ช่วยชีวิตแกไว้ก็คือคุณทัฬห์เหรอ”

เฟื่องลดาพยักหน้าอย่างสับสน ว้าวุ่นใจ

ooooooo

ไทว์มาหาทัฬห์ เห็นท่าทางพี่ชายเหนื่อยล้าอ่อนใจถามว่าลูกแก้วยังไม่หายโกรธอีกหรือ

ทัฬห์บอกว่าทำท่าจะดีแต่วันนี้ตนพลาดอีก ลืมซื้อขนมให้ เลยงอนขึ้นมาอีก บ่นว่าเลี้ยงลูกนี่มันเหนื่อยจริงๆ ไทว์ติงว่าเด็กๆไม่น่าจะโกรธนาน แปลกที่ลูกแก้วโกรธพี่ทีไรนานทุกที

ทัฬห์บ่นว่าตนก็ไม่เข้าใจ สมัยที่วัณยังอยู่ก็ไม่เป็นแบบนี้ ไทว์เสนอให้พาลูกแก้วไปเปิดหูเปิดตาไกลๆหรือไปต่างประเทศบ้าง ทัฬห์บอกว่าตนไม่มีเวลาขนาดนั้น ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงไฮซีซันไม่อยากทิ้งงานไปไกลๆ ไทว์เสนองั้นไปทะเลใกล้ๆ ไปชะอำก็ได้ โรงแรมเราก็มีอยู่ที่นั่น

ทัฬห์เห็นด้วยจะได้ถือโอกาสไปตรวจงานด้วยเลย ไทว์นัดสุดสัปดาห์นี้เลยดีไหม ตนจะเคลียร์คิวให้ แล้วถามว่าเสี่ยนภมีปัญหาอะไรหรือถึงต้องให้ตนสืบประวัติให้

ทัฬห์ไม่ทันจะเล่าก็พอดีลูกแก้ววิ่งมาหาอาไทว์ ไทว์เลยบอกว่าไว้ค่อยคุยกันคืนนี้ก็แล้วกัน แล้วไปเล่นกับลูกแก้วอย่างสนุกสนาน

ฝ่ายเสี่ยนภเร่งบีบสร้อยทองเรื่องเฟื่องลดา สร้อยทองบอกว่าของแบบนี้ต้องค่อยๆเกลี้ยกล่อม เด็กคนนี้ดื้อเอาเรื่องไม่มีทางยอมง่ายๆหรอก

“กะแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียว ถ้าคุณไม่มีปัญญาผมจะจัดการเอง ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล พูดดีๆถ้าคิดว่าไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด รวบรัดไปเลย”

สร้อยทองถามว่ายังไง เสี่ยยิ้มร้ายกระซิบแววตาเจ้าเล่ห์ สร้อยทองฟังแล้วถามว่าจะดีหรือ เสี่ยพูดเหี้ยมว่า “ถ้าคุณยังอยากมีบ้านซุกหัวนอน ก็ทำตามที่ผมบอก”

สร้อยทองอึ้ง พูดไม่ออก ได้แต่มองเสี่ยกลัวๆ

เฟื่องลดาไปคุยกับกานดาแล้วจะกลับ กานดาชวนอยู่กินข้าวเย็นกันก่อน เฟื่องลดาบอกว่าต้องรีบกลับไปเตรียมตัวเพราะพรุ่งนี้ก็จะเริ่มงานแล้ว

กานดาบอกว่าพี่วิน หรือกวินพี่ชายของเธอถามถึง เพราะตั้งแต่ลดาเสียพ่อก็ไม่อ่านไลน์ของพี่วินเลย พี่วินก็ไม่กล้าโทร.หาแต่เป็นห่วงเธอมาก

เฟื่องลดาฝากขอโทษพี่วินด้วย แต่ตนไม่มีใจจะคุยจะเล่นไลน์กับใคร