ม่านบังใจ
ตอนที่ 2
นอกจากทัฬห์จะทานทุกอย่างที่สร้อยทองตักให้อย่างอร่อยแล้วยังชมและขอเติมข้าวอีก สร้อยทองดีใจมากที่ทัฬห์ทั้งชมและทานอย่างอร่อย บอกให้สร้อยสนเติมข้าวให้ทัฬห์ พลางก็คุยอวดว่า
“กับข้าวทุกอย่างเนี่ย ฝีมือยัยสนคนเดียวเลยนะคะ”
“เหรอครับ อร่อยมากครับ อร่อยจริงๆ ฝีมือแบบนี้เปิดร้านได้เลย”
“ฉันก็ทำส่งตามร้านขนมและก็ซุปเปอร์มาร์เกตในห้างอยู่ค่ะ” สร้อยสนเริ่มคุยสนิทขึ้น
“รสชาติอาหารนี่อร่อยกว่าเชฟอาหารไทยที่โรงแรมของผมเสียอีก คุณสร้อยสนไม่อยากเป็นเชฟบ้างเหรอครับ ถ้าสนใจก็ไปทำที่โรงแรมได้เลย”
“จริงเหรอคะ” สร้อยสนตื่นเต้นมาก
“ถ้าจะไปทำที่โรงแรมคุณทัฬห์ เป็นเลขาไม่ดีกว่าเหรอลูก” สร้อยทองรีบติง
“อ้าว...คุณสร้อยสนจบด้านเลขามาเหรอครับ”
สร้อยทองจะพูดต่อ แต่สร้อยสนรู้แกว ขัดขึ้นก่อนว่าตนอยากเป็นเชฟ ถามทัฬห์ว่าตนเป็นได้จริงๆหรือ ทัฬห์ตอบทันทีว่าได้ ฝีมือขนาดนี้ ถ้าสนใจเดี๋ยวทานข้าวเสร็จตนจะเขียนหลังนามบัตรให้ พรุ่งนี้ไปที่โรงแรมได้เลย
“ขอบคุณมากๆเลยค่ะคุณทัฬห์” สร้อยสนดีใจมากรีบไหว้ขอบคุณ
“ไม่เป็นไรครับ”
ทัฬห์รับไหว้ยิ้มแย้มยินดี หันมองเฟื่องลดาที่นั่งปึ่งเงียบกริบ เห็นกำลังจ้องตนอยู่อย่างหมั่นไส้มาก ทัฬห์ทำไม่รู้ไม่ชี้คุยต่อสบายๆ
ทานอาหารเสร็จ มานั่งที่ห้องรับแขก ทัฬห์จึงเขียนหลังนามบัตรของตนแล้วส่งให้สร้อยสน
“พรุ่งนี้ผมไม่ได้เข้าโรงแรม คุณสร้อยสนถือนามบัตรผมไปพบผู้จัดการฝ่ายบุคคลได้เลย ผมเขียนบอกเขาไว้ที่ด้านหลังนามบัตรแล้วครับ”
“ขอบคุณมากจริงๆค่ะ” สร้อยสนดีใจมากไหว้และรับนามบัตร บอกทัฬห์ว่ารอเดี๋ยวตนจะไปเอากาแฟมาให้
ทีแรกทัฬห์พูดอย่างเกรงใจว่าไม่เป็นไร แต่สร้อยสนบอกว่าตนอยากให้เขาลองทานกาแฟสูตรของตน รับรองขับรถกลับไม่ง่วงแน่
“เหรอครับ เอ๊ะ...น่าสนใจนะ ถ้าอย่างนั้น ผมขอลองชิมสักแก้วก็แล้วกัน”
“ได้ค่ะ รอครู่เดียวนะคะ” สร้อยสนรีบลุกไป
เฟื่องลดาเข้ามามองทัฬห์อย่างไม่พอใจ เห็นทัฬห์ทำเป็นนั่งพิงพนักเก้าอี้สบายๆไม่รู้ไม่ชี้ก็ยิ่งแค้น
ooooooo
พอสร้อยสนเข้าครัวไปชงกาแฟ เฟื่องลดาตามไปถามว่าพี่สนจะไปทำงานกับเขาจริงๆหรือ
“จ้ะ” สร้อยสนตอบอย่างตื่นเต้นมีความสุข “พี่ฝันอยากเป็นเชฟมานานแล้ว ในเมื่อมีโอกาส พี่ก็ควรจะคว้าไว้ไม่ใช่เหรอ” เฟื่องลดาถอนใจ เลื่อนโถน้ำตาลกับคอฟฟีเมตให้ “ไม่ต้องจ้ะ กาแฟสูตรของพี่เป็นกาแฟดำ บีบมะนาวฝานนิดหน่อย”
เฟื่องลดาบอกว่าขมตายชัก สร้อยสนหัวเราะเบาๆเดินไปหยิบมะนาวในตู้เย็นมาฝานบางๆบีบใส่แก้วกาแฟจะยกออกไป พอดีสร้อยทองเข้ามาบอกว่ามีโทรศัพท์จากร้านขนมโทร.มาเห็นว่าจะสั่งอะไรเพิ่ม
สร้อยสนวางแก้วกาแฟบอกเฟื่องลดาให้ช่วยเอาไปให้คุณทัฬห์ที เฟื่องลดาทำหน้าเซ็งแต่พอนึกอะไรได้ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ ไปหยิบมะนาวมาห้าหกลูก
สร้อยสนคุยโทรศัพท์เสร็จกลับมาเฟื่องลดายังไม่ได้เอากาแฟไปให้ทัฬห์ จึงเอาไปเอง
ทัฬห์กำลังจะดื่มกาแฟก็มีโทรศัพท์เข้ามา เขาวางถ้วยกาแฟรับโทรศัพท์ ฟังปลายสายแล้วหน้าขรึมรีบลุกขึ้นบอกว่าตนเห็นจะต้องขอตัวกลับก่อน สร้อยทองไม่กล้าขัดบอกสร้อยสนให้ไปส่ง พอทั้งสองเดินไปสร้อยทองเสียดายกาแฟยกดื่มอึกใหญ่
พอกาแฟเข้าปาก สร้อยทองก็สำลักพรวดตาเหลือก พอดีสร้อยสนเดินกลับมา สร้อยทองโวยวายว่านี่กาแฟหรือน้ำมะนาวกันแน่ สร้อยสนทำหน้างง สร้อยทองจึงยื่นให้ชิม พอสร้อยสนจิบกาแฟก็ทำหน้าเหยเก มองขวับไปที่เฟื่องลดา เห็นยืนหน้าจ๋อยก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือใคร
ทัฬห์รีบกลับบ้านเพราะดวงใจโทร.บอกว่าลูกแก้วจะฟังนิทาน สาจึงเล่าให้ฟังจนคอแหบคอแห้งก็ไม่ถูกใจ อาละวาดขว้างปาตุ๊กตาเกลื่อนห้อง ตนใจไม่ดีเลยต้องโทร.บอกเขา
ทัฬห์รีบขึ้นไปที่ห้องนอนเห็นลูกแก้วกำลังอาละวาดตะโกนไล่สาออกไป ทัฬห์บอกให้สาออกไป ถามลูกแก้วว่าทำไมทำตัวไม่น่ารักเลย
“ไม่ต้องมายุ่งกับลูกแก้ว ลูกแก้วไม่รักคุณพ่อ ไม่รัก”
“ลูกแก้ว!!!” ทัฬห์โมโหตวาดหน้าเครียดอย่างลืมตัว แล้วมองหน้าลูกแก้วนิ่ง
