นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ม่านบังใจ

    SHARE

    ทัฬห์กลับถึงคฤหาสน์เห็นลูกแก้ววิ่งออกมารับอย่างร่าเริง เขาดีใจรีบลงจากรถไปหาถามว่า

    “มารับพ่อเหรอคะ น่ารักจัง”

    “เปล่าค่ะ ลูกแก้วมารอรับอาไทว์ต่างหาก อาไทว์ล่ะคะ” ลูกแก้วหมางเมิน มองไปที่รถ

    “อาไทว์ไม่ได้กลับมากับพ่อหรอกค่ะ อาไทว์

    เขาเลยไปหาเพื่อน กว่าจะกลับก็คงดึก ลูกแก้วไม่ต้องรอหรอกค่ะ” ทัฬห์ตอบน้ำเสียงปกติทั้งที่เสียใจ

    ลูกแก้วผิดหวัง หันหลังวิ่งกลับไปทันที ทัฬห์ถอนใจแล้วรีบตามไป พอเข้าไปในห้องรับแขกก็เห็นลูกแก้ววิ่งไปหามณฑิรากระซิบอะไรอย่างสนิทสนมแล้วจะพากันขึ้นชั้นบน

    มณฑิรายิ้มให้ทัฬห์ เขาถามว่ามาดูลูกแก้วหรือ เธอตอบยิ้มแย้มว่า “ค่ะ กลัวแกจะเหงา”

    ทัฬห์ปรารภว่าคุณมณรู้สึกบ้างไหมว่าลูกแก้วดื้อเอาแต่ใจตัวเองขึ้นทุกวัน ตอนที่วัณอยู่ไม่เห็นแกเป็นแบบนี้ มณฑิราบอกว่าเป็นธรรมดาของเด็กที่ขาดแม่ เพราะเป็นวัยที่ต้องการแม่มากกว่าพ่อ

    “ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงที่จะให้แกรู้สึกอบอุ่นเหมือนตอนที่อยู่กับวัณ” ทัฬห์หนักใจ

    “ไม่ยากค่ะ ความจริงวัณก็เสียไปเกือบปีแล้ว คุณน่าจะหาใครสักคน เขาจะได้มาช่วยคุณดูแลลูกแก้วด้วย” มณฑิราแนะเข้าทางตนเอง แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อทัฬห์พูดอย่างไม่สนใจว่า

    “ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาแทนที่ แทนวัณ

    ได้หรอกครับ” ตอบแล้วเห็นมณฑิราอึ้งจึงขอตัวไปอาบน้ำแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปเลย มณฑิรามองตามอย่างผิดหวัง

    เมื่อเอาชนะใจทางทัฬห์ไม่ได้ มณฑิราจึงยิ่ง

    มุ่งเอาชนะใจลูกแก้วแทน พยายามดูแลเอาอกเอาใจจนลูกแก้วรักและสนิทสนมจนอยากให้มาอยู่ด้วย

    “น้ามณก็อยากอยู่เป็นเพื่อนลูกแก้ว แต่ต้องให้คุณพ่ออนุญาตก่อน” ลูกแก้วบอกให้ไปขออนุญาตคุณพ่อ “น้ามณไม่กล้าขอคุณพ่อหรอกค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อดุเอา”

    “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวลูกแก้วจะขออนุญาตคุณพ่อให้น้ามณเอง รับรองว่าคุณพ่อต้องอนุญาตแน่ๆ”

    มณฑิรารีบตอบรับแต่ขอให้เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสองคน ไม่อย่างนั้นคุณพ่อจะดุน้ามณหาว่าน้ามณตามใจลูกแก้ว ลูกแก้วสัญญาว่าจะไม่บอกใคร

    มณฑิรารีบยื่นนิ้วก้อยออกไป ลูกแก้วยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวแล้วหัวเราะกันอย่างร่าเริง มณฑิราดึงลูกแก้วเข้าไปกอดและหอมหน้าผากอย่างแสนรัก ลูกแก้วยิ้มอย่างมีความสุข

    ooooooo

    เฟื่องลดากลับมาเล่าวีรกรรมของตนที่แกล้งไทว์ให้สร้อยสนฟังอย่างสะใจ สร้อยสนบ่นน้องว่าไปแกล้งเขาทำไม อย่างนี้หมวดเขาจะกล้ามางานอีกไหมเนี่ย

    “ไม่มาสิดี ไม่ต้องมาทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ เกลียดขี้หน้าจะตาย”

    ผิดคาด...เพราะคืนต่อมา ทั้งทัฬห์และไทว์มางานศพตามปกติ ซ้ำไทว์ยังตั้งใจจะคุยกับเฟื่องลดาให้รู้เรื่องด้วย แต่ทัฬห์เกรงจะยิ่งทะเลาะกันไปใหญ่ บอกว่าเพราะเธอโกรธและเกลียดตนเลยไปลงที่เขาแทน เดี๋ยวตนจะคุยกับเธอเอง

    ทัฬห์รู้ว่าเฟื่องลดาต้องอยู่ในครัวของวัดจึงเดินไปหา เฟื่องลดาชะงักและจะเดินหนี ทัฬห์จับมือไว้บอกว่าตนมีเรื่องจะคุยด้วย เฟื่องลดาบิดมือแต่ไม่หลุด เลยบอกเสียงกระด้างว่าจะพูดอะไรก็พูดมา

    ทัฬห์ขอร้องว่าถ้าเธอไม่พอใจอะไรก็ขอให้มาลงที่ตนคนเดียว เฟื่องลดาประชดว่าฟังดูดีเป็นสุภาพบุรุษทั้งที่เป็นฆาตกร

    ทัฬห์บอกว่าเธอจะมองตนยังไงตนห้ามไม่ได้แต่ขอยืนยันว่ามันเป็นอุบัติเหตุและตนมาขอร้องเรื่องนายไทว์แค่นั้น

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “แกว่น” บากหน้าให้ “สมภารกร่าง” ช่วยปิดเรื่องน้อง ในละคร “ไผ่แดง”

    “แกว่น” บากหน้าให้ “สมภารกร่าง” ช่วยปิดเรื่องน้อง ในละคร “ไผ่แดง”
    23 ต.ค. 2564

    00:30 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 02:37 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์