ม่านบังใจ

ทัฬห์กลับถึงคฤหาสน์เห็นลูกแก้ววิ่งออกมารับอย่างร่าเริง เขาดีใจรีบลงจากรถไปหาถามว่า

“มารับพ่อเหรอคะ น่ารักจัง”

“เปล่าค่ะ ลูกแก้วมารอรับอาไทว์ต่างหาก อาไทว์ล่ะคะ” ลูกแก้วหมางเมิน มองไปที่รถ

“อาไทว์ไม่ได้กลับมากับพ่อหรอกค่ะ อาไทว์

เขาเลยไปหาเพื่อน กว่าจะกลับก็คงดึก ลูกแก้วไม่ต้องรอหรอกค่ะ” ทัฬห์ตอบน้ำเสียงปกติทั้งที่เสียใจ

ลูกแก้วผิดหวัง หันหลังวิ่งกลับไปทันที ทัฬห์ถอนใจแล้วรีบตามไป พอเข้าไปในห้องรับแขกก็เห็นลูกแก้ววิ่งไปหามณฑิรากระซิบอะไรอย่างสนิทสนมแล้วจะพากันขึ้นชั้นบน

มณฑิรายิ้มให้ทัฬห์ เขาถามว่ามาดูลูกแก้วหรือ เธอตอบยิ้มแย้มว่า “ค่ะ กลัวแกจะเหงา”

ทัฬห์ปรารภว่าคุณมณรู้สึกบ้างไหมว่าลูกแก้วดื้อเอาแต่ใจตัวเองขึ้นทุกวัน ตอนที่วัณอยู่ไม่เห็นแกเป็นแบบนี้ มณฑิราบอกว่าเป็นธรรมดาของเด็กที่ขาดแม่ เพราะเป็นวัยที่ต้องการแม่มากกว่าพ่อ

“ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงที่จะให้แกรู้สึกอบอุ่นเหมือนตอนที่อยู่กับวัณ” ทัฬห์หนักใจ

“ไม่ยากค่ะ ความจริงวัณก็เสียไปเกือบปีแล้ว คุณน่าจะหาใครสักคน เขาจะได้มาช่วยคุณดูแลลูกแก้วด้วย” มณฑิราแนะเข้าทางตนเอง แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อทัฬห์พูดอย่างไม่สนใจว่า

“ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาแทนที่ แทนวัณ

ได้หรอกครับ” ตอบแล้วเห็นมณฑิราอึ้งจึงขอตัวไปอาบน้ำแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปเลย มณฑิรามองตามอย่างผิดหวัง

เมื่อเอาชนะใจทางทัฬห์ไม่ได้ มณฑิราจึงยิ่ง

มุ่งเอาชนะใจลูกแก้วแทน พยายามดูแลเอาอกเอาใจจนลูกแก้วรักและสนิทสนมจนอยากให้มาอยู่ด้วย

“น้ามณก็อยากอยู่เป็นเพื่อนลูกแก้ว แต่ต้องให้คุณพ่ออนุญาตก่อน” ลูกแก้วบอกให้ไปขออนุญาตคุณพ่อ “น้ามณไม่กล้าขอคุณพ่อหรอกค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อดุเอา”

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวลูกแก้วจะขออนุญาตคุณพ่อให้น้ามณเอง รับรองว่าคุณพ่อต้องอนุญาตแน่ๆ”

มณฑิรารีบตอบรับแต่ขอให้เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสองคน ไม่อย่างนั้นคุณพ่อจะดุน้ามณหาว่าน้ามณตามใจลูกแก้ว ลูกแก้วสัญญาว่าจะไม่บอกใคร

มณฑิรารีบยื่นนิ้วก้อยออกไป ลูกแก้วยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวแล้วหัวเราะกันอย่างร่าเริง มณฑิราดึงลูกแก้วเข้าไปกอดและหอมหน้าผากอย่างแสนรัก ลูกแก้วยิ้มอย่างมีความสุข

ooooooo

เฟื่องลดากลับมาเล่าวีรกรรมของตนที่แกล้งไทว์ให้สร้อยสนฟังอย่างสะใจ สร้อยสนบ่นน้องว่าไปแกล้งเขาทำไม อย่างนี้หมวดเขาจะกล้ามางานอีกไหมเนี่ย

“ไม่มาสิดี ไม่ต้องมาทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ เกลียดขี้หน้าจะตาย”

ผิดคาด...เพราะคืนต่อมา ทั้งทัฬห์และไทว์มางานศพตามปกติ ซ้ำไทว์ยังตั้งใจจะคุยกับเฟื่องลดาให้รู้เรื่องด้วย แต่ทัฬห์เกรงจะยิ่งทะเลาะกันไปใหญ่ บอกว่าเพราะเธอโกรธและเกลียดตนเลยไปลงที่เขาแทน เดี๋ยวตนจะคุยกับเธอเอง

ทัฬห์รู้ว่าเฟื่องลดาต้องอยู่ในครัวของวัดจึงเดินไปหา เฟื่องลดาชะงักและจะเดินหนี ทัฬห์จับมือไว้บอกว่าตนมีเรื่องจะคุยด้วย เฟื่องลดาบิดมือแต่ไม่หลุด เลยบอกเสียงกระด้างว่าจะพูดอะไรก็พูดมา

ทัฬห์ขอร้องว่าถ้าเธอไม่พอใจอะไรก็ขอให้มาลงที่ตนคนเดียว เฟื่องลดาประชดว่าฟังดูดีเป็นสุภาพบุรุษทั้งที่เป็นฆาตกร

ทัฬห์บอกว่าเธอจะมองตนยังไงตนห้ามไม่ได้แต่ขอยืนยันว่ามันเป็นอุบัติเหตุและตนมาขอร้องเรื่องนายไทว์แค่นั้น