ม่านบังใจ
ตอนที่ 2
เฟื่องลดาอึ้งหันมองลูกแก้วอย่างอ่อนใจ ซ้ำถูกลูกแก้วแลบลิ้นหลอกอีก เธอได้แต่นิ่งอย่างอึดอัด
พอกลับถึงบ้านก็นั่งเซ็งหมดแรง สร้อยสนมองอย่างเห็นใจ ในขณะที่สร้อยทองยุให้ลาออกเสียอย่าทนเหนื่อยใจเลย
“ไม่เป็นไรค่ะ ลดาขอลองดูสักครั้ง อยากรู้เหมือนกันว่านางจะออกฤทธิ์ออกเดชได้สักแค่ไหน”
ขณะนั้นเองเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น สร้อยสนรีบออกไปดู สร้อยทองบอกให้เฟื่องลดาไปอาบน้ำแล้วมากินข้าวกัน วันนี้พี่ทำของโปรดของลดาไว้ตั้งหลายอย่างเลย
เฟื่องลดาลุกวิ่งขึ้นไปอาบน้ำ สร้อยทองชะเง้อมองออกไปว่าใครมา พอเห็นว่าทัฬห์มา สร้อยทองดีใจมากรีบวิ่งออกไปรับถึงประตูรั้ว ไหว้อย่างอ่อนน้อม ทักตื่นเต้น
“สวัสดีค่ะคุณทัฬห์ แหม...ดีใจจริงๆค่ะที่มาเยี่ยมกันถึงบ้าน ยัยสนมัวชักช้ารีรออะไรอยู่ล่ะลูก ทำไมไม่เชิญคุณทัฬห์เข้าบ้าน” บอกทัฬห์ว่า “ยัยสนคงตื่นเต้นน่ะค่ะ ก็แหม เพิ่งพูดถึงคุณทัฬห์อยู่หยกๆ คุณทัฬห์ก็มา ใจตรงกันจริงๆ”
สร้อยสนมองแม่งงๆว่าพูดกันตอนไหน แต่สร้อยทองเล่นต่อ เชิญทัฬห์เข้าบ้าน ทัฬห์บอกว่าไม่เป็นไรตนแค่แวะเอาโทรศัพท์ของเฟื่องลดามาคืนเท่านั้น
แต่ทัฬห์ก็เข้าไปนั่งในห้องรับแขกตามคำคะยั้นคะยอ คุยกันครู่หนึ่ง สร้อยสนเอ่ยยินดีว่า
“ที่แท้คนที่ช่วยลดาไม่ให้โดนรถชนก็คือคุณทัฬห์นี่เอง ขอบคุณมากนะคะ”
“ยัยลดานี่ก็เหลือเกิน ไม่เห็นบอกสักคำ ถ้ารู้ว่าเป็นคุณทัฬห์ ฉันคงไปขอบคุณด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ” สร้อยทองตื่นเต้นยิ่งกว่า
“เฟื่องลดาคงไม่อยากให้คนที่ช่วยเป็นผมสักเท่าไหร่หรอกครับ”
“รู้ตัวก็ดีแล้ว” เสียงเฟื่องลดาแทรกขึ้นทันที แล้วเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ พูดห้วนๆ “เสร็จธุระของคุณแล้วเชิญกลับได้”
ทัฬห์ไม่ใส่ใจคำพูดของเฟื่องลดา ลุกขึ้นขอตัวกลับกับสร้อยทองและสร้อยสนน้ำเสียงปกติ
สร้อยทองพยายามรั้งไว้ เชิญอยู่ทานข้าวก่อนถือว่าเป็นการขอบคุณที่เขาช่วยลดาไว้ เฟื่องลดาแทรกขึ้นทันทีว่าไม่ต้องหรอกน้าสร้อยเดี๋ยวตนขอบคุณเอง แล้วตวัดสายตามองทัฬห์เอ่ยเสียงกระด้าง
“ขอบคุณ”
“ยัยลดานี่ทำน่าเกลียดจริง” สร้อยทองตำหนิแล้วบอกทัฬห์ “อย่าไปถือเลยนะคะ แกยังเด็กไม่ค่อยรู้จักมารยาทเท่าไหร่ เชิญคุณทัฬห์ทานข้าวก่อนนะคะ”
“กับข้าวบ้านๆอย่างเรา คุณทัฬห์เขากินไม่ได้หรอกค่ะน้าสร้อย อย่าให้คุณทัฬห์เขาลำบากใจดีกว่า” พูดแล้วมองหน้าทัฬห์เย็นชา “เชิญ...ฉันจะไปเปิดประตูบ้านให้”
ทัฬห์มองเฟื่องลดาแล้วแอบขำ พูดหน้าตาย
“พอเธอพูดแบบนี้ ฉันเลยอยากลองชิมกับข้าวบ้านๆดูบ้างว่ารสชาติจะเป็นยังไง ทำไมคนอย่างฉันถึงจะทานไม่ได้” แล้วหันไปพูดกับสร้อยทอง “มื้อนี้คงต้องขอรบกวนคุณสร้อยทองสักหน่อยนะครับ”
“อุ๊ยยย...ด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งเลยค่ะ เชิญที่โต๊ะอาหารเลย”
สร้อยทองแทบจะประคองทัฬห์ไปที่โต๊ะอาหาร แอบดึงแขนสร้อยสนไปด้วย ทัฬห์เดินผ่านเฟื่องลดาไปด้วยท่าทางปกติแต่แววตาขำๆ
เฟื่องลดาจ้องทัฬห์แทบจะกินเลือดกินเนื้อ แต่พูดไม่ออก ทำอะไรไม่ได้
ooooooo
ทัฬห์ทานอาหารอร่อยมาก สร้อยทองคอยตักกับข้าวให้ตลอดเวลา สร้อยสนมองแม่พยายามปรามด้วยสายตาที่บริการทัฬห์มากจนออกนอกหน้า ฝ่ายเฟื่องลดาก็นั่งปึ่งอย่างไม่พอใจ
