ม่านบังใจ

“ได้ ฉันจะทำตามที่คุณขอ อย่าเพิ่งถอดใจไปซะก่อนล่ะ” เฟื่องลดาพูดดีแต่น้ำเสียงเข้มแล้วผละไป

ทัฬห์มองตามอย่างหนักใจว่าเรื่องไม่จบง่ายๆแน่ เมื่อกลับไปในศาลาไทว์ถามว่าเป็นยังไงสำเร็จไหม ทัฬห์ส่ายหน้าอย่างหนักใจ

ไทว์บอกว่ากับเด็กคนนี้แข็งมาก็ต้องแข็งไป เรายอมก็ยิ่งมองว่าเราผิด

“ฉันก็ผิดจริงๆจะไปโทษเด็กคนนั้นก็ไม่ถูก ฉันเข้าใจความรู้สึกเขานะ พ่อเขาตายทั้งคน คงต้องให้เวลาอีกหน่อย”

แต่ตลอดเวลาทั้งทัฬห์และไทว์ต่างเห็นเฟื่องลดามองตนทั้งสองอย่างศัตรู แต่ทัฬห์ก็มองตอบด้วยสายตาจริงใจและเข้าใจ จนเฟื่องลดาต้องหลบตาไปเอง

ooooooo

คืนนี้ทัฬห์ให้ค่าใช้จ่ายงานศพกับสร้อยทองอีก สร้อยสนติงว่าคราวที่แล้วก็ให้มาเยอะแล้วถามแม่ว่ายังมีอยู่ไม่ใช่หรือ สร้อยทองเสียงกระด้างถามว่าใครบอก หมดไปตั้งนานแล้ว แล้วรีบขอบอกขอบใจทัฬห์ ชมว่ารอบคอบจริงๆ

ทัฬห์ถามว่ากลับกันยังไง สร้อยทองรีบบอกว่ารถเสียเพราะมันเก่าเต็มทีวันนี้เลยมาแท็กซี่กัน ทัฬห์จึงขอไปส่งเพราะเป็นทางผ่านอยู่แล้ว สร้อยทองรีบขอบคุณบอกให้สร้อยสนไปตามเฟื่องลดามา ทัฬห์จึงเชิญสร้อยทองไปที่รถก่อน

สร้อยสนตามไปเจอเฟื่องลดานั่งร้องไห้คิดถึงพ่ออยู่ข้างโลงศพ สร้อยสนปลอบใจน้องบอกให้กลับบ้านเพราะดึกแล้ว แต่พอเฟื่องลดารู้ว่าทัฬห์จะไปส่งก็บอกว่าตนอยากกลับแท็กซี่มากกว่า สร้อยสนหว่านล้อมว่าเขาอุตส่าห์มีน้ำใจจะปฏิเสธก็น่าเกลียด เฟื่องลดาถอนใจเซ็งๆจำต้องเดินตามไป

ระหว่างนั้นมีกบกระโดดผ่านหน้าสร้อยสน เธอตกใจ เฟื่องลดาบอกว่าไม่เห็นน่ากลัวเลย สร้อยสนว่าไม่น่ากลัวแต่มันขยะแขยง ยิ่งถ้าหลายๆตัวเหมือนทางห้องครัวของวัดยิ่งขนลุก ถ้ามันกระโดดใส่ถึงเป็นผู้ชายก็ต้องขยะแขยง

เฟื่องลดานึกอะไรขึ้นมาได้ทำเป็นปวดท้องขอไปเข้าห้องน้ำก่อน ไปเจอเด็กวัดเล่นกันอยู่ก็เรียกมาถามว่าอยากได้ตังค์กินขนมไหม เด็กบอกว่าอยากได้

“งั้นทำอะไรให้พี่หน่อย แต่ต้องเร็วๆด้วยนะ” แล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่าง เด็กวัดฟังแล้วดีด

นิ้วเปาะบอกว่าเรื่องหมูๆเดี๋ยวพวกตนจัดการให้ไม่ถึงสิบนาทีแล้วพากันวิ่งไป เฟื่องลดามองตามเด็กยิ้มกระหยิ่ม

เฟื่องลดาหายไปนานจนสร้อยทองบ่น แต่ทัฬห์เข้าใจบอกว่าคนปวดท้องห้ามกันไม่ได้ ครู่หนึ่งเฟื่องลดาจึงกลับมาขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอนานบอกให้กลับกันเถอะ

ทัฬห์มองกระจกส่องหลังเห็นเฟื่องลดาที่นั่งชิดประตูด้านหลังเงียบๆหงอยๆก็เป็นห่วงถามว่าจะไปหาหมอก่อนไหม เธอบอกว่าไม่เป็นไร ค่อยยังชั่วแล้ว แต่แอบยิ้มเจ้าเล่ห์

ทัฬห์พยายามชวนคุยให้บรรยากาศดี บอกว่าข้างหน้ามีร้านข้าวต้มอร่อยมากจะแวะทานกัน

ก่อนไหม สร้อยทองกระดี๊กระด๊าทันที แต่เฟื่องลดาบอกว่าตนอยากกลับบ้าน ทุกคนเลยเงียบ

ทันใดนั้นมีเสียงกบร้องขึ้น ทุกคนชะงัก เฟื่อง–ลดารีบบอกว่าเสียงไลน์โทรศัพท์ของตนแล้วทำเป็นบ่นว่าไลน์กลุ่มห้องที่โรงเรียน ไม่รู้จะคุยอะไรกันนักหนา ทุกคนไม่ติดใจ นั่งฟังเสียงกบร้องเป็นระยะๆกันเงียบๆ

ooooooo

เมื่อส่งทั้งสามที่บ้านแล้ว ทัฬห์ออกรถกลับ เหลือบมองกระจกหลังเห็นสร้อยทองกับสร้อยสนเดินเข้าบ้านไปแล้วแต่เฟื่องลดายังยืนมองตามรถอยู่ ไทว์พึมพำว่า

“ไม่รู้เป็นไง สัญชาตญาณบอกว่าอย่าไว้ใจเด็กคนนี้...เพราะวันนี้เฟื่องลดาดูสงบเสงี่ยมผิดปกติ”