ม่านบังใจ
ตอนที่ 2
กลับมาห้องทำงาน ทัฬห์คิดทบทวนที่เคยได้ยินเสี่ยนภเจรจาเรื่องหนี้ที่ค้างอยู่กับสร้อยทอง สร้อยทองบอกว่าตนก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป เสี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์บอกว่า
“ไม่เห็นต้องคิดเยอะเลย คุณก็รู้ว่าผมอยากได้อะไรแทนเงิน”
“ฉันรู้ค่ะ ขอเวลาเกลี้ยกล่อมหน่อยนะคะ...นะคะเสี่ย...”
ทัฬห์ทบทวนที่เคยได้ยินเสี่ยนภพูดกับสร้อยทองและที่เฟื่องฝากให้ช่วยดูแลเฟื่องลดาก่อนสิ้นใจแล้วพึมพำเครียด
“ไอ้เสี่ยบ้ากามมันต้องหมายถึงเฟื่องลดาแน่ๆ เพราะแบบนี้คุณเฟื่องถึงฝากลดาไว้กับเรา”
ทัฬห์เป็นห่วงเฟื่องลดามาก เขาเก็บของบนโต๊ะลุกออกไปทันที ขับรถไปดักที่หน้าโรงเรียนเป็นเวลาที่เฟื่องลดาเลิกเรียนพอดี พอเห็นเธอเดินออกมากับเพื่อนๆแล้วแยกย้ายกันไปเหลือกานดาคนเดียวจึงบีบแตรเรียก
กานดาคุ้นตารถคันนี้ เฟื่องลดาบอกว่ารถนายทัฬห์ไง กานดาใจไม่ดีกลัวว่าเขาคงรู้ว่าคืนนั้นเราเจาะยางรถเขา
ทัฬห์บีบแตรเรียกแล้วขับรถเข้าไปจอดรีบลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กานดาเผลอยกมือไหว้ไม่รู้ตัว ทัฬห์ลงมาบอกเฟื่องลดาว่ามีธุระอยากคุยด้วย ขึ้นรถก่อนไหม เธอสะบัดเสียงว่า
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุย”
“นึกว่าจะเจอคนจริง ที่แท้ก็เก่งแค่ลับหลัง” ทัฬห์ปรามาส บอกว่า “ถ้าเธอจะเอาคืนก็มาเอาคืนกับฉันสิไปทำกับรถทำไม”
กานดาตกใจกระซิบบอกเฟื่องลดาว่า “เขารู้จริงๆแหละแก งานเข้าแล้ว” แต่เฟื่องลดาทำใจดีสู้เสือย้อนบอกเสียงแข็งว่า พูดมาตรงๆเลยดีกว่าว่าต้องการอะไร
ทัฬห์แกล้งปรามาสว่าตนต้องการคุยกับเธอแต่ถ้าเธอไม่กล้าก็ไม่เป็นไรแล้วหันจะเดินไปขึ้นรถเลย เฟื่องลดาฮึดขึ้นมาบอกกานดาว่าให้กลับไปก่อน ตนขอเคลียร์กับคุณทัฬห์ พฤทธานนท์หน่อย
ทัฬห์แอบยิ้มสมใจที่ยั่วจนเฟื่องลดาโกรธและหลงกล เปิดประตูรถขึ้นไปนั่งบอกกานดาอย่างผู้ใหญ่เป็นห่วงเด็กว่า
“ไปด้วยกันก็ได้จะลงตรงไหนเดี๋ยวจะแวะไปส่ง” กานดาไหว้ขอบคุณแต่ตนกลับเองได้ ทัฬห์รับไหว้บอก “กลับดีๆนะ”
ooooooo
ทัฬห์พาเฟื่องลดาไปร้านไอศกรีมบอกสบายๆว่าอยากทานอะไรก็สั่งได้เลยไม่ต้องเกรงใจ
“ฉันไม่ใช่เด็ก ไม่ต้องเอาไอศกรีมมาล่อ” ปั้นหน้าปึ่งพูดอย่างไม่ยอมลงให้ ทัฬห์พูดขำๆว่าเธอบอกว่าไม่ใช่เด็กแต่สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่น่ะมันนิสัยเด็กชัดๆ ถูกสวนเสียงแข็งว่า “จะพูดอะไรก็รีบๆพูดมา”
ทัฬห์พยายามญาติดีด้วยถามว่าทำไมถึงไม่เรียนต่อ ถูกสวนอย่างถือดีว่า เรื่องของตนไม่จำเป็นต้องบอก
“แต่การเรียนเป็นสิ่งสำคัญมากนะ ถ้าติดปัญหาเรื่องเงิน ฉันพร้อมที่จะออกค่าใช้จ่ายให้จนกว่าเธอจะเรียนจบ”
“อย่าเอาเงินของคุณมาฟาดหัวฉัน ฉันไม่ต้องการ จำไว้นะเงินของคุณกี่สิบล้านก็ชดใช้ความรู้สึกของเด็กคนหนึ่งที่ต้องสูญเสียพ่อก่อนเวลาอันควรไม่ได้” พูดแล้วลุกพรวดขึ้น
“เดี๋ยว...แล้วเธอต้องการให้ฉันชดใช้ด้วยอะไรบอกมาเลย ถ้าทำได้ฉันจะทำ”
“ชีวิตคุณไง” เฟื่องลดาเน้นเสียงมองเย้ยว่าเขาไม่มีทางทำได้แล้วเดินหนีไป ทัฬห์มองอึ้งพูดไม่ออก
ฝ่ายสร้อยสนทำอาหารสำเร็จรูปไปส่งทั้งร้านค้าและห้างมากขึ้นหารายได้ช่วยครอบครัว วันนี้ไปส่งอาหารที่ห้างเจอไทว์กับสิริโสภาโดยบังเอิญ สร้อยสนตื่นเต้นดีใจแต่พอเห็นสิริโสภาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของไทว์และดูถูกอาหารสำเร็จรูปของตนว่าทานแล้วอาจปวดท้องชวนไปทานอาหารญี่ปุ่นชั้นบนดีกว่า
